MENU

Ήταν ένα ματς που φάνηκε ξεκάθαρα από τις προθέσεις της Λαμίας για το πως και που θα κριθεί. Και αυτό γιατί η Λαμία στο μεγαλύτερο διάστημα του παιχνιδιού έκανε άμυνα, ξεκινώντας την από το κέντρο του γηπέδου, θέλοντας να κλείσει τους χώρους κόντρα σε μια ΑΕΚ, η οποία κατέβασε ό,τι είχε από πλευράς διαθέσιμων παικτών.

Ο Χιμένεθ δεν προτίμησε να παρατάξει σχήμα με τρεις στην άμυνα (η ΑΕΚ έπαιξε με 1-4-2-3-1), κάτι που είχε λογική, αφού αντιμετωπίζοντας ένα ψηλό παίκτη στην κορυφή της επίθεσης της Λαμίας, τον Μπαράλες, δεν γίνονταν ούτε ο Τσόσιτς, ούτε ο Οικονόμου να υστερούν σε ταχύτητα. Οπότε, λογικά απολύτως, ο Χιμένεθ επέλεξε να έχει παίκτη περισσότερο μπροστά από την άμυνα του και όχι εκεί.

Το πρώτο μέρος κύλησε με ανούσια κατοχή της ΑΕΚ (70-30 υπέρ της). Δεν έβγαλε πολλά πράγματα επιθετικά, ουσιαστικά δεν απείλησε τη Λαμία, η οποία μέχρι να δεχτεί το πρώτο γκολ άφηνε – σωστά – την μπάλα στους δύο στόπερ της ΑΕΚ και στον Σιμόες, ξεκινώντας το πρέσινγκ και την πίεση της (με δύο και τρεις 3 παίκτες) σε όποιον έπαιρνε από εκεί και πέρα την μπάλα, με σωστές αλληλοκαλύψεις και αποτελεσματικότητα ως προς την «καταστροφή» του παιχνιδιού της ΑΕΚ.

Σκοπός του τακτικής της Λαμίας; Να μην ακουμπήσουν μπάλα οι Λιβάγια, Πόνσε, Μάνταλος ή ακόμη και όταν την είχαν στα πόδια τους να μην έχουν δυνατότητα δημιουργίας, κάτι που προκαλούσε σημαντικό πρόβλημα στην ΑΕΚ. Ο μόνος σίγουρος τρόπος να διασπαστεί μια τέτοια άμυνα είναι οι ατομικές ενέργειες, που μπορούν να προκαλέσουν υπεραριθμία. Οι παίκτες της Ένωσης δεν το κατάφεραν, προτίμησαν να κυκλοφορούν την μπάλα έχοντας μόνο τον Πόνσε να προσπαθεί με κινήσεις στον χώρο να ψάχνει τη φάση και την ευκαιρία του. Έτσι, μοιραία, φτάσαμε στο 0-0 στο ημίχρονο, χωρίς ούτε καν μέσω των στατικών φάσεων να μπορεί η ΑΕΚ να βρει κάτι.

Από τη μια πλευρά κάτι τέτοιο ήταν αναμενόμενο, αφού η ΑΕΚ σπάνια επιλέγει να ρισκάρει με τον Χιμένεθ στον πάγκο και αν μη τι άλλο ήταν μια επιλογή που και πάλι της βγήκε, αφού ουσιαστικά δεν κινδύνευσε καθόλου στο πρώτο ημίχρονο, αλλά πρακτικά και σε όλο το ματς, εκτός της φάσης του 94’ με το πλασέ του Αντέτζο και την εξαιρετική επέμβαση του Μπάρκα, επέμβαση, η οποία πιθανότατα θα είναι και αυτή που θα της χαρίσει και την πρόκριση.

Στο δεύτερο μέρος, η ΑΕΚ μπήκε σαφώς πιο αποφασιστικά στο γήπεδο κυνηγώντας και πιέζοντας. Έψαξε πιο ορθολογικά τον Πόνσε, ο οποίος στην πρώτη φορά που πήρε σωστά την μπάλα είδε τον Καρυπίδη να του παίρνει την μπουκιά από το στόμα, στην δεύτερη όμως, δύο λεπτά αργότερα, αξιοποίησε τη σέντρα του Μάνταλου, αποδεικνύοντας για ακόμη μια φορά τις δυνατότητες του στο σκοράρισμα, πετυχαίνοντας ένα πολύ όμορφο γκολ.

Από εκεί και πέρα, η Λαμία σιγά σιγά προσπάθησε, μέσω και των αλλαγών που έκανε ο Χάβος, να διαφοροποιήσει λίγο το παιχνίδι της, επιδιώκοντας προφανώς μεγαλύτερη ταχύτητα στην ανάπτυξη και στην επίθεση της. Το ζητούμενο βέβαια δεν είναι μόνο να έχεις γρήγορους παίκτες, αλλά να διαθέτεις και παίκτες που μπορούν να τους αξιοποιήσουν και αυτό η Λαμία το έβαλε στο παιχνίδι της μόνο μετά την είσοδο των Πίτι, Μπερτόλιο.

Όσο πέρναγε η ώρα, το παιχνίδι άνοιγε, η Λαμία προσπαθούσε να πάρει μέτρα, έφυγε από το πολύ αυστηρό και προσηλωμένο ανασταλτικά παιχνίδι της, γεγονός που επέτρεψε στην ΑΕΚ να χαλαρώσει από την πίεση στο κέντρο και έτσι να έχουν οι παίκτες της μεγαλύτερη ευχέρεια στο να βγάλουν φάσεις.

Με αυτόν τον τρόπο, φάνηκε και η αλλαγή στο ημίχρονο του Χιμένεθ, με τον Κλωναρίδη να συμμετέχει σε 2-3 φάσεις και να έχει καταλυτική συμμετοχή στο δεύτερο γκολ της ΑΕΚ, σερβίροντας στον Κρστίσιτς. Και επιτέλους είδαμε έναν χαφ σε αυτήν την ΑΕΚ να πατάει περιοχή και να σκοράρει!

Πολλές φορές έχω αναφέρει στο παρελθόν το πόσο σημαντικό είναι αυτή η κίνηση, αυτό το χαρακτηριστικό, αυτή η ευχέρεια των χαφ στο να βρίσκονται στην αντίπαλη περιοχή και να προσφέρουν επιθετικές επιλογές.

Χτες, φάνηκε για ακόμη μια φορά από τον τρόπο που αμύνθηκε η Λαμία. Άφηνε στον Σιμόες την μπάλα, χωρίς να τους απασχολεί, αφού γνώριζαν πως δεν μπορεί να δημιουργήσει κινδύνους, ρίχνοντας όλο το (ανασταλτικό) βάρος στη δημιουργική τετράδα – Πόνσε, Λιβάγια, Μάνταλος, Κρστίσιτς.

Και εδώ, τη διαφορά την έκανε ο Κρστίσιτς, ο οποίος μπορεί να κάνει τη διαφορά στο επιθετικό κομμάτι και είναι αυτό που χρειάζεται η ΑΕΚ για να μπορούν να απελευθερώνονται περισσότερο οι τέσσερις μεσοεπιθετικοί, κάτι που δεν μπορεί να το προσφέρει – για παράδειγμα – ένα δίδυμο κεντρικών μέσων Γαλανόπουλου, Σιμόες, δύο χαφ δηλαδή με ανάλογα χαρακτηριστικά, που ναι, μπορούν να σου δώσουν ασφάλεια κρατώντας τουλάχιστον τις θέσεις τους, δημιουργικά όμως υπάρχει πρόβλημα.

Και ειδικά σε τέτοια παιχνίδια όπως το χτεσινό, το δίδυμο Σιμόες – Κρστίσιτς είναι επιβεβλημένο, αφού ο Σέρβος μπορεί να δώσει πολλά περισσότερα στην ανάπτυξη, στη δημιουργία, στην κυκλοφορία και να βάλει περισσότερα προβλήματα στην αντίπαλη άμυνα.

Γενικά, βάσει της εικόνας της στο δεύτερο ημίχρονο, η ΑΕΚ νομίζω πως σίγουρα δικαιούνταν και άλλα γκολ και θα μπορούσε να τα είχε βρει πολύ νωρίτερα από το δεύτερο που πέτυχε στις καθυστερήσεις, αλλά πότε ο Καρυπίδης (στο τετ-α-τετ του Πόνσε) και πότε ο Μελισσάς (στο τετ-α-τετ με τον Μπογέ) λειτούργησαν αποτελεσματικά.

Σε κάθε περίπτωση, το σκορ και η επικράτηση της ΑΕΚ είναι δίκαια. Η ομάδα του Χιμένεθ διαχειρίστηκε σωστά το παιχνίδι και πήρε αυτό ακριβώς που ήθελε κόντρα σε μια Λαμία, η οποία στο τελευταίο διάστημα του παιχνιδιού έδειξε τον τρόπο που θα κοιτάξει να παίξει στη ρεβάνς, όπου γνωρίζοντας πλέον πως δεν έχει περιθώρια, λογικά θα θυσιάσει σε μεγάλο βαθμό την τακτική της στο ανασταλτικό κομμάτι, προσπαθώντας να πετύχει ένα γρήγορο γκολ για να μπορέσει να διεκδικήσει την αλλαγή των δεδομένων που δημιούργησε το χτεσινό ματς.

Όπως απέδειξε και στους προηγούμενους γύρους της διοργάνωσης, αποκλείοντας διαδοχικά Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό, είναι μια ομάδα που σίγουρα μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα και εννοείται πως για την ΑΕΚ θα είναι άκρως επικίνδυνο να μείνει σε αυτό το 2-0 του ΟΑΚΑ.

Από την άλλη όμως, μια τέτοια επιλογή, μιας πιο επιθετικής προσέγγισης δηλαδή από τη Λαμία, σίγουρα θα δώσει χώρους στην ΑΕΚ και την ευκαιρία να βρει ένα γκολ που θα τελειώσει – οριστικά και χωρίς αμφισβητήσεις – την πρόκριση στον τελικό για την οποία σε κάθε περίπτωση χτες έκανε ένα καθοριστικό (αν όχι τελεσίδικο) βήμα.

(Σχεδόν) Προκρίθηκε...
EVENTS