MENU

Με ενδεκάδα πιο πολύ ανάγκης παρά επιλογής παρατάχτηκε η ΑΕΚ στο Περιστέρι, με τον Χιμένεθ να επιλέγει 1-3-5-2 ως αγωνιστικό σχηματισμό της ομάδας του, απέναντι σε έναν Ατρόμητο, ο οποίος και αυτός είχε αρκετές αλλαγές στη σύνθεση του, με τον Κάναντι να επιλέγει το 1-4-4-2.

Βλέποντας το ματς από το γήπεδο, ήταν εμφανές ακόμη και από την αρχή του πως δεν θα διεκδικούσε δάφνες ποιότητας. Και πράγματα έτσι ήταν. Ελάχιστες φάσεις, κακός ρυθμός, στοιχεία που πάντως δεν είναι ασυνήθιστα σε πρώτα παιχνίδια νοκ-άουτ φάσεων του Κυπέλλου.

O Ατρόμητος προσπάθησε να μπει πιο δυνατά στο παιχνίδι, γρήγορα όμως η ΑΕΚ, κατάφερε να ελέγξει αυτήν την αρχική δυναμική και προσπάθεια επιθετικότητας. Αξιοσημείωτο εννοείται πως ήταν η επιστροφή στην ενδεκάδα του Σιμόες, ο οποίος μαζί με τον Αλεφ αποτέλεσαν το δίδυμο των αμυντικών χαφ της Ένωσης. Εχω αναφέρει και παλιότερα, πως οι δυο τους αλληλοσυμπληρώνονται, έχουν σίγουρα τη δυνατότητα να παίξουν μαζί, παρότι σήμερα ήταν εμφανές πως από τον Πορτογάλο λείπει ο ρυθμός, κάτι εύλογο αφού είχε μείνει αρκετό διάστημα εκτός αγώνων. Πάντως γενικώς πήγε καλά.

Στο πρώτο ημίχρονο, με την ΑΕΚ να παίζει περισσότερο παράλληλο, παρά κάθετο ποδόσφαιρο (ή έστω να προσπαθεί να παίξει έτσι), ελάχιστα είναι τα αξιοσημείωτα. Ισως μόνο η φάση του 28’, όπου ο Ατρόμητος δικαιολογημένα ζήτησε πέναλτι στο χέρι του Χουλτ εντός περιοχής. Σίγουρα, αυτό που πρέπει να καταγραφεί είναι ο τραυματισμός του Τσιγκρίνσκι και η αντικατάσταση του από τον Τσόσιτς, ο οποίος σε ατομικό επίπεδο κατάφερε να ανταποκριθεί επάξια και να καλύψει το κενό του Ουκρανού στην αμυντική λειτουργία της ΑΕΚ.

Ακόμη και στο δεύτερο ημίχρονο, όταν ο Κάναντι με τις διαδοχικές του αλλαγές άλλαξε σχηματισμό για τον Ατρόμητο, μετατρέποντας τον σε ένα «καθαρό» 1-4-3-3, ελάχιστα άλλαξαν. Συνέβαλλε και η εικοσάλεπτη διακοπή λόγω του προβλήματος ηλεκτροδότησης, αλλά έτσι κι αλλιώς και οι δύο ομάδες ήταν πολύ συντηρητικές, χωρίς καμία πρόθεση ρίσκου, επιλέγοντας περισσότερο την σταθερότητα στην άμυνα.

Κάτι που είναι… σήμα κατατεθέν της αγωνιστικής φιλοσοφίας του Χιμένεθ, ο οποίος πρώτιστα και κύρια θέλει να βλέπει αμυντική πειθαρχία από τους παίκτες του και από εκεί και πέρα, επιθετικά, όταν και εφόσον προσφέρονται οι ευκαιρίες, να προσπαθούν να δημιουργούν απειλητικές καταστάσεις.

Αυτό δεν έγινε απόψε – παρότι ειδικά στο δεύτερο μέρος είχε αρκετές ευκαιρίες για κόντρα επιθέσεις, ειδικά με τον Λιβάγια, ο οποίος έδειξε μεγάλη διάθεση και όρεξη στο γήπεδο - με την εξαίρεση φυσικά της φάσης που έφερε το γκολ, ύστερα δηλαδή από την ανατροπή του Αλμπάνη και το πέναλτι που εκτέλεσε ο Πόνσε (ανατροπή υπάρχει, πέναλτι όμως όχι, αφού αυτή γίνεται εκτός περιοχής Ατρομήτου).

Στη συνέχεια, μένοντας με 10 στο γήπεδο λόγω της αποβολής του Πόνσε, η ΑΕΚ περιορίστηκε σχεδόν αποκλειστικά στο δικό της μισό, χωρίς να έχει ιδιαίτερο λόγο να βγει μπροστά, αφού πέτυχε το γκολ που ήθελε. Ο Ατρόμητος προσπάθησε στο τέλος «φορτώνοντας» την επίθεση του ακόμη και με τους στόπερ του να βρει κάτι, αλλά και πάλι, η καλά και σωστά οργανωμένη – συνολικά - αμυντικά ΑΕΚ δεν επέτρεψε καμία απολύτως απειλή.

Αδιαμφισβήτητα, το αποτέλεσμα είναι θετικό για την ΑΕΚ αφού της δίνει τεράστιο προβάδισμα πρόκρισης στην τετράδα του Κυπέλλου, του μοναδικού δηλαδή ουσιαστικά στόχου που της έχει απομείνει για το υπόλοιπο της σεζόν. Εκτίμηση μου είναι πως σιγά σιγά ο Μανόλο θα αφήσει το (αποψινό) 1-3-5-2 και θα περάσει στο αγαπημένο του 1-4-2-3-1. Μένει να το δούμε στη συνέχεια αυτό…

Δεν κινδύνευσε, κέρδισε!
EVENTS