MENU

Τίποτα, λένε, δεν είναι τόσο κακό που δεν μπορεί να γίνει χειρότερο. Τη στιγμή που για τον Παναθηναϊκό η υπόθεση πρόκριση πετούσε, δηλαδή με το σφύριγμα της λήξης του σχεδόν άριστου Μήτσιου, συνέβησαν δύο γεγονότα που αποτύπωναν ανάγλυφα την κατάσταση: Ο Άγγλος Στιλ τρέχει πάνω στον διαιτητή και του ζητάει τα ρέστα για ένα κόρνερ που δεν έδωσε στο 93'. Κι ο Ιταλός Στραματσιόνι δηλώνει πως η ομάδα του έπαιξε το καλύτερο δυνατό και απλά ο Ατρόμητος έβαλε ένα φανταστικό γκολ.

Δεν είναι τρελός κανένας από τους δύο. Πιθανότατα μάλιστα να είναι καλοί επαγγελματίες. Αλλά όταν έχεις ποτιστεί τόσο πολύ από τις δικαιολογίες που σου προσφέρει η διοίκηση σου, δεν αισθάνεσαι ποτέ υπεύθυνος. Οι περισσότεροι επαγγελματίες αθλητές, γενικώς ανά τον κόσμο, είναι οι πιο κακομαθημένοι εργαζόμενοι. Έχουν ωραία συμβόλαια, διασημότητα, γυναίκες, αυτοκίνητα και το κυριότερο: Κάνουν επάγγελμα το όνειρο που έχουν στα 15-16 τους χρόνια, εκατομμύρια άνθρωποι.

Οι περισσότερες ομάδες επιβάλλουν σκληρούς όρους πειθαρχίας, ακριβώς επειδή γνωρίζουν ότι αν ξεφύγει το μυαλό κάποιου, θα υπάρχουν συνέπειες για όλη την ομάδα.

Τι κάνουν επαναλαμβανόμενα λάθος στον Παναθηναϊκό; Χαρίζουν δικαιολογίες στους παίκτες και στους προπονητές. Κι όταν οι παίκτες μπαίνουν στο γήπεδο γνωρίζοντας πως μετά από κάθε αποτέλεσμα, υπάρχει πάντα ένα έτοιμο άλλοθι, ποτέ δεν θα νιώθουν πραγματικά υπεύθυνοι.

Κανείς δεν θα ζητήσει εξηγήσεις από τον Στραματσιόνι γιατί έβαλε αλλαγή στο 64' τον Μπεργκ, κανείς δεν θα ζητήσει εξηγήσεις που η ομάδα του δεν έκανε ευκαιρία στα τελευταία 180 λεπτά.

Ασχολήθηκε κανείς μαζί τους τις τελευταίες 4 μέρες; Προσέξτε επικοινωνιακό μπαράζ: Επίθεση στον Μάνταλο μετά το παιχνίδι, στην ΚΕΔ την επομένη, στον Αστέρα Τρίπολης τη Δευτέρα, στον Ατρόμητο την Τρίτη, στην αστυνομία και την ΕΠΟ την Τετάρτη.

Το μόνο που πετυχαίνουν τέτοιες τακτικές είναι να ποτίζουν τα μυαλά των ποδοσφαιριστών με οτιδήποτε άλλο εκτός από την ουσία.

Κανείς δεν πήγε πχ στο Κορωπί να ενημερώσει τους ποδοσφαιριστές ότι σε περίπτωση αποκλεισμού θα έχουν συνέπειες. Μισθολογικές αλλά και συμβολαίων, το καλοκαίρι που έρχεται.

Κι έτσι, συνέβη το αυτονόητο: Ο Στραματσόνι προφανώς κράτησε τον Μπεργκ για τον τελικό της Κυριακής στα Γιάννενα επειδή δεν είχε ρυθμό, ενώ ο Τελάντερ ξεκίνησε βασικός έχοντας προπονηθεί για πρώτη φορά την Τρίτη. Οι ποδοσφαιριστές το γύρισαν στο σορολόπ. Οι περισσότερες fifty-fifty μπάλες πήγαν στους παίκτες του Ατρομήτου, ενώ μια απλή καταγραφή να κάνει κάποιος στο πώς εκτέλεσαν οι παίκτες του Παναθηναϊκού τα στημένα μέχρι το 1-0, με κομπίνες της κακιάς ώρας, αρκεί.

Τα 90 λεπτά είναι θέμα ημέρας. Αυτό που αποδείχθηκε χθες στο χορτάρι είναι ότι ο Παναθηναϊκός δεν έχασε τυχαία. Έχασε γιατί ήταν σχεδόν προετοιμασμένος για αυτό. Η μηδενική αντίδραση μετά το 1-0 και το Σάββατο στο ίδιο χρονικό σημείο αλλά και στο Περιστέρι επιβεβαιώνει πως απλά περίμενε το μοιραίο.

Σημειολογικά και μόνο, λειτούργησε η Νέμεσις του ποδοσφαίρου: Όταν κατεβαίνεις σε "τελικό" δίνοντας το περιβραχιόνιο στον παλιό ποδοσφαιριστή και νυν αριστερό κώνο Πράνιτς, αξίζεις να είσαι σπίτι σου.

Όλα αυτά δεν αναιρούν σε τίποτα ότι ο Παναθηναϊκός δέχεται κυνηγητό από τα κέντρα διαφθοράς του ελληνικού ποδοσφαίρου. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Ούτε την ΕΠΟ αθωώνουμε, ούτε τους στημένους διαιτητές, ούτε φυσικά οι πράσινοι κυνηγούν φαντάσματα. Η εγκληματική οργάνωση είναι εδώ και βασιλεύει και όποιος δεν αποδέχεται την ύπαρξη της ή επιχειρεί συγκάλυψη, καθ´ οποιονδήποτε τρόπο, αποτελεί μέλος της.

Ωστόσο στον Παναθηναϊκό χάθηκε η μπάλα και υπήρξε απόλυτος αποπροσανατολισμός της ομάδας από τον στόχο της. Να παίξει ποδόσφαιρο. Και η διοίκηση να ασχοληθεί με τα δικά της ζητήματα.

Ο Παναθηναϊκός τα έχει βάλει με όλους τους πλανήτες του ποδοσφαίρου και μάλιστα δημόσια. Το σύστημα δεν φοβερίζεται από τέτοιου είδους πρακτικές. Αντιθέτως, δίνει δικαιολογίες στους ίδιους τους ποδοσφαιριστές να νιώσουν ότι είναι οι τελευταίοι που φταίνε. Ακόμα κι αν είναι αλήθεια, είναι το λάθος μήνυμα. Διότι οι ποδοσφαιριστές χάνουν την ηρεμία τους, έχουν μηδενική ψυχολογία, στην πρώτη στραβή καταρρέουν σαν χάρτινος πύργος.

Η εγκληματική οργάνωση έχει πλοκάμια παντού. Σε διαιτησία, ΕΠΟ, media, Πολιτεία, τρίτες ομάδες. Και δεν αντιμετωπίζεται με ανακοινώσεις. Διότι οι διαρκείς ανακοινώσεις το μόνο που μπορούν να πετύχουν τελικά είναι να δηλητηριάσουν εκείνους που παίζουν μπάλα. Και να τους ποτίσουν με τέτοιο άλλοθι, ώστε μετά από έναν τέτοιο αποκλεισμό να τρέχουν στο διαιτητή γιατί δεν έδωσε κόρνερ, και να δηλώνουν ότι έκαναν το καλύτερο δυνατό, αντί να βρουν τρύπα να κρυφτούν.

ΥΓ. Βγάλτε έξω τις φανέλες Ατρομήτου και Παναθηναϊκού. Η φόρμα των ομάδων και οι απουσίες δείχνουν ότι χθες συνέβη το φυσιολογικό: Ο Παναθηναϊκός δεν έβαλε γκολ σε Ατρόμητο (εντός - εκτός), ΠΑΣ, Πανιώνιο, Ξάνθη και με δυο ευκαιρίες έκανε τρία γκολ στον Πλατανιά. Ο Ατρόμητος δεν δέχθηκε γκολ από Παναθηναϊκό (Κύπελλο), ΑΕΚ, ΠΑΟΚ (το 1-0 ήταν από θέση οφσάιντ) και ξανά Παναθηναϊκό. Δεν δέχθηκε καν καθαρή ευκαιρία σε 4 ματς απέναντι σε μεγάλους! Η έκπληξη, καθαρά ποδοσφαιρικά, ποια είναι;

ΥΓ2. Κακώς στέκονται οι φίλοι του Παναθηναϊκού στην Καμπάλα και στον Ατρόμητο γιατί στο κανονικό ποδόσφαιρο αυτά μπορεί να συμβούν σε όλους. Ή σχεδόν σε όλους. Εκεί που οφείλουν να σταθούν είναι στο ότι σε κανένα από τα υπόλοιπα 30 επίσημα παιχνίδια δεν υπάρχουν ΤΡΙΑ ματς ή έστω ΕΝΑ που αποτελούν σημείο αναφοράς για τις δυνατότητες του Παναθηναϊκού. Ένα ματς που να έπαιξε μπάλα για 90 λεπτά και να έδωσε όραμα υπάρχει; Άρα μήπως χθες δεν ήταν θέμα κακής ημέρας ή φόρμας...

Εθισμένοι στην ήττα και στις δικαιολογίες στον Παναθηναϊκό
EVENTS