MENU

Ήμασταν μαγεμένοι. Παρακολουθούσαμε όλη την διοργάνωση σαν υπνωτισμένοι, σε οίστρο, σε παράνοια. Τα υπόλοιπα παιχνίδια ήταν απλώς διαδικαστικά, όλοι περίμεναν απλώς πότε θα έρθει το επόμενο παιχνίδι της Εθνικής.

Ουδείς ασχολούνταν τι γινόταν στο απέναντι ταμπλό, στα άλλα ματς, απλώς περιμέναμε να δούμε ποιος θα είναι ο επόμενος αντίπαλος για να κερδίσουμε. Ήταν τρελό, μα αυτή ήταν η ψυχολογία, όχι μόνο της ομάδας του Ότο Ρεχάγκελ, μα μιας ολόκληρης χώρας, που με ένα περίεργο, πρωτοφανή τρόπο ένιωθε ότι δεν υπήρχε ομάδα να μας κερδίσει -ούτε καν η μεικτή κόσμου.

Το Euro 2004 θα παραμένει -μέχρι να βρεθεί κάτι το συνταρακτικότερο- η μεγαλύτερη έκπληξη όλων των εποχών σε διοργάνωση εθνικών ομάδων στην ιστορία του ποδοσφαίρου.

Παραμένει όμως και κάτι άλλο. Η μεγαλύτερη χαμένη ευκαιρία της Αγγλίας να πάρει τον πρώτο της εθνικό τίτλο από το 1966 και συνάμα το πρώτο της Euro. Έστω κι αν δεν έφτασε ούτε καν στα ημιτελικά.

Εκείνη η ομάδα του Σβεν-Γκόραν Έρικσον είχε ευλογημένο ταλέντο. Συσσωρευμένους σταρ στα ντουζένια τους. Στην καλύτερη ηλικία τους. Λίγο πριν τα 30. Στο κέντρο χανόταν η μπάλα. Ο Μπέκαμ δεξιά, ο Σκόουλς αριστερά (για να χωρέσει), κεντρικά χαφ ο Λαμπαρντ με τον Τζέραρντ! Ω, που να πάρει!

Μπροστά ο Γουέιν Ρούνεϊ με τον Μάικλ Όουεν στα καλά τους!

Πίσω το δίδυμο μπετόν με Τζον Τέρι και Σολ Κάμπελ, πολύ αξιοπρεπή μπακ με Άσλεϊ Κόουλ, Γκάρι Νέβιλ, μοναδική τρύπα ήταν αυτή κάτω από τα δοκάρια, όπου αναγκαστικά έπαιρνε γάντια βασικού ο Ντέβιντ Τζέιμς.

Στον όμιλο οι Άγγλοι πήραν παραμάζωμα την Κροατία (4-2) και Ελβετία (3-0) και έχασαν in extremis από την Γαλλία, σε ένα ματς που ο Ζινεντίν Ζιντάν ντύθηκε… Θεός και έβαλε δύο γκολ στις καθυστερήσεις για να κάνει το 0-1, 2-1.

Κατά κοινή ομολογία όμως τα λιοντάρια είχαν παίξει το καλύτερο ποδόσφαιρο στην φάση των ομίλων, έμοιαζαν φαβορί να πάνε all the way, παρότι στον προημιτελικό τους περίμενε η οικοδέσποινα Πορτογαλία.

Εκεί, συνέβη μία αλληλουχία θαυμάτων, που μόνο η Εθνική Αγγλίας μπορεί να πάθει σε ρόλο (πάντα) θύματος. Παρότι ο Μάικλ Όουεν την έβαλε από νωρίς μπροστά στο σκορ με ένα υπέροχο γυριστό, οι Άγγλοι δεν μπορούσαν με τίποτα να «τελειώσουν» την δουλειά, με τον Ρικάρντο να λέει «όχι» πολλές φορές σε δεύτερο γκολ που θα ολοκλήρωνε την σεμνή τελετή.

Τα λιοντάρια έδειχναν να ελέγχουν το παιχνίδι, μέχρι που ο Λουίς Φελίπε Σκολάρι είδε ένα όνειρο. Οι δύο αλλαγές του (Ρούι Κόστα, Έλντερ Ποστίγκα) συνεργάστηκαν και επτά λεπτά πριν το τέλος μία κεφαλιά του μετέπειτα επιθετικού του Παναθηναϊκού έκανε το 1-1. Μα, αυτό ήταν μόνο η αρχή του δράματος, όχι η κορύφωσή του.

Στο πρώτο λεπτό των καθυστερήσεων η Αγγλία κερδίζει φάουλ, σε ιδανική θέση για σέντρα. Μπροστά όλοι. Η μπάλα φεύγει γλυκά από το πόδι του Ντέιβιντ Μπέκαμ και όλοι πηδάνε για την κεφαλιά. Ο κοντορεβυθούλης Μάικλ Όουεν τους κερδίζει όλους, όμως η μπάλα σταματά στο κάθετο δοκάρι. Όσο είναι στον αέρα επικρατεί πανζουρλισμός.

Ο Τζον Τέρι ακίνητος κάνει κάτι σαν σκριν στον Ρικάρντο και ο Σολ Κάμπελ με άλμα στον Θεό στέλνει την μπάλα στα δίχτυα! Οι Πορτογάλοι παγώνουν. Οι Άγγλοι νομίζουν ότι έχουν προκριθεί. Όμως, όχι! Το σφύριγμα του Ελβετού Ουρς Μέιερ είναι λυτρωτικό για τους Ίβηρες.

Επιθετικό φάουλ. No goal!

Από όλα τα ριπλέι δεν φαίνεται πουθενά να υπάρχει αντικανονική επαφή του Κάμπελ με τον αντίπαλο τερματοφύλακα. Αν υπάρχει κάτι, ίσως να το έχει κάνει ο Τέρι. Μα, κι εκεί δεν φαίνεται κάτι. Αν υπήρχε VAR το 2004, η ιστορία εκείνου του Euro ίσως να είχε γραφτεί διαφορετικά.

Στην παράταση γίνονται σημεία και τέρατα. Ο Ρούι Κόστα με σουτάρα κάνει το 2-1, όμως στο 115 ο Φρανκ Λάμπαρντ ισοφαρίζει και στέλνει το ματς στα πέναλτι, όπου γράφτηκε η κορύφωση του δράματος.

Ο σπεσιαλίστας Ντέβιντ Μπέκαμ κάνει την στραβοκλωτσιά του αιώνα και στέλνει την μπάλα στα περιστέρια, το ίδιο κάνει αμέσως μετά και ο Ρούι Κόστα. Το σκορ φτάνει στο 4-4 και ο τερματοφύλακας της Πορτογαλίας κάνει κάτι συμβολικό πριν πάει να εκτελέσει ο Νταράιους Βασέλ, ο οποίος πιθανώς να μην έπαιζε ποτέ σε αυτό το παιχνίδι αν δεν έσπαγε το μετατάρσιο του ο Γουέιν Ρούνεϊ μόλις στο 27ο λεπτό.

Βγάζει επιδεικτικά τα γάντια του σαν να θέλει να πει «εδώ τελειώσαμε». Όντως, έτσι είναι. Ο Ρικάρντο αποκρούει το πέναλτι του Άγγλου επιθετικού και με γυμνά χέρια ευστοχεί στην τελευταία εκτέλεση και στέλνει την Πορτογαλία στον ημιτελικό και στα νύχια της Ολλανδίας (2-1).

Κανείς δεν ξέρει αν η Αγγλία κέρδιζε εκεί τους «οράνιε», κανείς δεν ξέρει τι θα γινόταν σε περίπτωση ανταμώματος με την Ελλάδα σε έναν τελικό στο «Ντραγκάο». Εκείνη η μαζεμένη φουρνιά όμως ήταν ανεπανάληπτη, μοιάζει με ιστορική αδικία που όλη η αυτή η παρέα έμεινε με τα χέρια αδειανά, κληρονόμοι μιας άτυπης κατάρας που κυνηγάει κάθε Εθνική Αγγλίας από το 1966 μέχρι σήμερα…

Το σφύριγμα που μας έφερε πιο κοντά στην κατάκτηση του Euro 2004! (vid)
EVENTS