MENU

Το ξέραμε και πριν το ματς της Τετάρτης, το επιβεβαιώσαμε και μετά το τέλος του. Ο νέος Ολυμπιακός, ο Ολυμπιακός της τελευταίας διετίας είναι μια ομάδα Champions League, με παίκτες και προπονητή επιπέδου Champions League. Με αποδείξεις εντός γηπέδου και χωρίς να έχει τίποτα το... εξασφαλισμένο. Ούτε πρωτάθλημα, ούτε απευθείας παρουσία σε ομίλους. Η συγκεκριμένη ομάδα, το συγκεκριμένο γκρουπ ανθρώπων, έχει φροντίσει από μόνο του, με τη δουλειά του, με την ποιότητα και τις ικανότητές του, να το αποδεικνύει περίτρανα σε κάθε λαμπερή περίσταση, στις πιο δύσκολες συνθήκες. Το έκαναν στα έξι ματς των προκριματικών, το έκαναν και στην πρεμιέρα της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης, απέναντι σε μια ακόμη φιναλίστ, την Τότεναμ.

Σε ένα ματς που ο Μαρτίνς πήρε το σκαλπ του Ποκετίνο σε τακτικό επίπεδο, σε ένα ματς που τα ατού του Ολυμπιακού έκαναν σμπαράλια την άμυνα της Τότεναμ, σε ένα ματς που ο 35άρης Βαλμπουενά (που θα κολλούσε ένσημα στα μέρη μας) θύμισε ξανά στους κατοίκους του ποδοσφαιρικού Ελλαντιστάν ότι είναι ένας χαφ κορυφαίου επιπέδου (όντας ξανά MVP με γκολ και ασίστ). Στο 90λεπτο κυριαρχίας του στο γήπεδο, όπως παραδέχθηκε και ο αντίπαλος προπονητής μετά το ματς, ο Ολυμπιακός είχε τις περισσότερες φάσεις, είχε 17 τελικές, δύο γκολ, ένα δοκάρι και λίγο χειρότερη κατοχή μπάλας -κυρίως λόγω του τελευταίου τετάρτου που την παραχώρησε οικειοθελώς στον αντίπαλο.

Είχε τρεξίματα και ρυθμό επιπέδου Premier League, ισορροπώντας τα στατιστικά του με αυτά μιας εκ των κορυφαίων αγγλικών ομάδων τα τελευταία χρόνια σε αυτούς τους τομείς: στα χιλιόμετρα που καλύπτουν στον αγωνιστικό χώρο, στις επιτυχημένες πάσες. Με τους... Μπουχαλάκηδες, με τους «κοντούς» και με τους Πορτογάλους... φίλους του προπονητή. Αυτή η ομάδα μπορεί πια να παίζει κάθε αντίπαλο στο «δικό του» παιχνίδι αν χρειαστεί ή να φέρνει και κάθε ξεχωριστό ματς στα μέτρα της. Το έγραψε και ο ίδιος Μαρτίνς στο εξαιρετικό άρθρο του στο «The Coaches' Voice»: «Θέλω οι παίκτες μου να προσαρμόζονται εύκολα, όσο πιο εύκολα γίνεται, σε κάθε στιγμή του αγώνα: στην επίθεση, στην άμυνα, στις μεταβάσεις. Αυτός είναι ο Νο1 στόχος μου. Προετοιμάζω την ομάδα μου για κάθε διαφορετική στιγμή».

Πρώτος στόχος επετεύχθη

Ο Ολυμπιακός πλέον έχει πιστέψει ότι βρίσκεται στο σωστό δρόμο για να βρει αυτό το κάτι που του έλειπε σε ευρωπαϊκό επίπεδο -τις λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά- σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια. Από τη στιγμή που πιστεύεις κάτι και δουλεύεις έχοντας στο μυαλό σου μόνο το πώς θα το πετύχεις, η επίτευξη του στόχου σου δεν μπορεί να είναι πολύ μακριά.

Η ομάδα του Πέδρο Μαρτίνς, απέναντι στην πανάκριβη φιναλίστ του Champions League το μπορούσε το πίστεψε και σχεδόν το πήρε. Περί αποτελέσματος ο λόγος. Όχι ότι η ισοπαλία είναι κακό αποτέλεσμα, αλλά η νίκη -που θα ήταν και το δίκαιο- είναι αυτή που θα αποδείκνυε με το καλημέρα στους δύο μεγάλους του ομίλου ότι έχουν και αυτοί πολύ δρόμο μπροστά τους για να θεωρήσουν οτιδήποτε δεδομένο και εξασφαλισμένος.

Βεβαίως, άσχετα με το ότι δεν ήρθε η νίκη και το «τρίποντο», ο Ολυμπιακός πέτυχε στο 100% τον πραγματικό στόχο του, ο οποίος είναι ακριβώς αυτός που έθεσε ο Μαρτίνς από την «ημέρα 1», όπως κάνει κάθε σοβαρός σύγχρονος προπονητής: να παίξει η ομάδα του το σωστό ποδόσφαιρο, στο ανώτερο επίπεδο δυσκολίας. Αν μια ομάδα το κάνει αυτό σταθερά, τα αποτελέσματα ακολουθούν νομοτελειακά.

Φόβος... τέλος

Με το ποδόσφαιρο που μπορεί να παίξει -και παίζει- ο Ολυμπιακός του Μαρτίνς, με τη φιλοσοφία που έχει πια για το σπορ τόσο εντός όσο και εκτός γηπέδου, με τη συγκεκριμένη τακτική και το αγωνιστικό πλάνο-ευαγγέλιο να περνάει όλο και περισσότερο στο DNA των παικτών του, αυτή η ομάδα δεν έχει να φοβηθεί κανέναν και τίποτα. Κακά ματς θα κάνει, ήττες θα κάνει, όπως επίσης μπορεί να μη πετύχει και πάλι όλους τους στόχους της.

Όμως πια βλέπουμε ξεκάθαρα κάτι που δεν το είχαμε ξαναδεί ποτέ -ιστορικά- στη συγκεκριμένη ομάδα: ο φόβος των περασμένων δεκαετιών, ο φόβος της κατωτερότητας, ο φόβος της ελλιπούς ποιότητας, της ελλιπούς τεχνογνωσίας, των χαμηλότερων ικανοτήτων και του χαμηλότερου ταβανιού, έχει σχεδόν πια εξαφανιστεί. Στο τέλος της ημέρας, φαίνεται πια να έχει εξαφανιστεί ακόμη και κάτι που υπήρχε και υπάρχει στην «ψυχή» ακόμη και των κορυφαίων ομάδων στην Ιστορία. Αυτό που οι αθλητικοί ψυχολόγοι ονομάζουν «φόβο της νίκης». Το πρόβλημα του να διαχειριστείς ότι απέχεις πια ελάχιστα από τον στόχο σου και στο τέλος ρίχνεις την καρδάρα με το γάλα.

Απέναντι σε αυτές τις ομάδες του κορυφαίου επιπέδου, ο Ολυμπιακός που λειτουργεί κάτω από τις συγκεκριμένες συνθήκες και προϋποθέσεις της τελευταίας διετίας, έχει ελάχιστα πράγματα να ζηλέψει. Μπορεί να τις κοιτάξει στα μάτια, μπορεί να τις κοντράρει, μπορεί να τους πάρει αποτελέσματα, μπορεί έστω να τις κάνει να δεινοπαθήσουν.

Πλησιάζει το ταβάνι

Όλα αυτά, βεβαίως, δεν γίνονται ούτε από τη μία μέρα στη άλλη, ούτε μονάχα λόγω της δουλειάς της τελευταίες διετίας. Είναι ένα σύνολο πραγμάτων, μια σταθερή δουλειά δεκαετιών στο club, η οποία νομίζω ότι τώρα πλησιάζει πια το ταβάνι της. Έχει φτάσει σίγουρα ταβάνι σε επίπεδο διοικητικής λειτουργίας, σε επίπεδο τεχνογνωσίας και εγκαταστάσεων και πλησιάζει το ταβάνι ακόμη και στο ιστορικά για την Ελλάδα προβληματικό θέμα του scouting.

Όταν πια ο σύλλογος αποφάσισε να αφήσει τις... ποικιλίες και να ασχοληθεί σοβαρά μόνο με το ποδόσφαιρο και να ακολουθήσει τη λογική, το ίδιο το σπορ άρχισε να τον επιβραβεύει και να του δίνει πίσω εις διπλούν τη δουλειά του. Η συγκεκριμένη ομάδα, αρέσει δεν αρέσει, έχει ξεφύγει κατά πολύ σε όλα τα επίπεδα σε σχέση με την εγχώρια ποδοσφαιρική πραγματικότητα. Τα τελευταία χρόνια πολλοί προσπαθούν να αντιγράψουν και να μιμηθούν διαφορετικά στοιχεία από τον συνολικό τρόπο λειτουργίας του Ολυμπιακού. Δεν είναι κακό. Αντιθέτως. Όσο καλύτεροι γίνονται όλοι, τόσο καλύτερος θα γίνεται και ο ίδιος. Άλλωστε -όπως έχει τονιστεί ξανά από αυτή τη γωνιά- η απώλεια των δύο τελευταίων τίτλων και η αγωνιστική παρακμή στην οποία είχε περιέλθει, ίσως αποδειχθεί το πιο ευεργετικό μάθημα για το μέλλον του συλλόγου. Στο τέλος της ημέρας μάλιστα, αυτό το... copy-paste των αντιπάλων του στον τρόπο λειτουργίας του εντός και εκτός γηπέδου είναι και η μεγαλύτερη παραδοχή τους.

Σε κάθε περίπτωση, μέχρι να συμβούν όλα αυτά, ο Ολυμπιακός θα εξακολουθεί να βρίσκεται πολύ μπροστά από τον εγχώριο ανταγωνισμό. Και ασχέτως με το αν θα συνεχίσει να πετυχαίνει μεγάλα σερί τίτλων, το σίγουρο είναι ότι θα μπορεί να απολαμβάνει βραδιές όπως η χθεσινοβραδινή κόντρα στην Τότεναμ. Βραδιές κατά τις οποίες -τουλάχιστον εντός αγωνιστικού χώρου- δεν θα θυμίζει σε τίποτα τη μιζέρια που έχει σκεπάσει το σπορ εντός συνόρων. Βραδιές κατά τις οποίες ο κόσμος του δεν θα απολαμβάνει μόνο το αποτέλεσμα, αλλά θα φωνάζει με την ψυχή του αυτό το «έτσι ονειρευόμαστε τον Ολυμπιακό» ανεξάρτητα με το τι δείχνει στο φινάλε ο φωτεινός πίνακας.

Γιατί έπαψες... Ελλάδα να θυμίζεις!
EVENTS