MENU

Ναι, ΟΚ. Όμιλοι Champions League μεν, αλλά έφαγε... χυλόπιτα από τον Μάρκους τον Μπεργκ. Τρεις προκρίσεις με 5 νίκες και 1 ισοπαλία μέσα στο κατακαλόκαιρο μεν, αλλά... δεν μπορεί να φτιάξει ομάδα επειδή «δεν είναι ελκυστικός στα μεγάλα ονόματα δίχως εξασφαλισμένους τους ομίλους», όπως διάβασα πρόσφατα. Κλαίει ο Βαλμπουενά στους ώμους του Σεμέδο...

Δε βαριέσαι, στον υπέροχο κόσμο του ελληνικού ποδοσφαίρου, των ελληνικών media, το σημαντικό είναι να μην αφήνεις τα γεγονότα να σου χαλάνε τις όμορφες ιστορίες. Τα αφηγήματα που λειτουργούν σαν σωσίβιο για τις εκατέρωθεν διαχρονικές αποτυχίες των αντιπάλων να είναι καλά και ο Έλληνας φίλαθλος/οπαδός θα ασχολείται σταθερά με Τζοβάρα – Κουμπαράκη. Χωρίς κανένα λόγο πλέον, φυσικά, αφού άλλωστε ζούμε σε μια εποχή που ακολούθησε της πλήρους, διετούς εξυγίανσης του φουτμπόλ!

Τι, όχι;

Την ώρα λοιπόν που σύσσωμος ο ανταγωνισμός, από τη στιγμή που -μεταξύ μας- δεν είχε και τίποτα καλύτερο να κάνει μετά από διαδοχικά ευρω-στραπάτσα, ασχολούνταν με το VAR στο Καραϊσκάκη και με την -γνώμη μου πάντα- εξαιρετικά διαφωτιστική πανοραμική λήψη από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, ο Ολυμπιακός εξασφάλιζε ένα ακόμη λαμπερό κεφάλαιο στην ιστορία του. Από αυτά τα «εξασφαλισμένα» που είχε και ως πρωταθλητής, ως μη πρωταθλητής, με απευθείας ομίλους, με έναν προκριματικό, με δύο προκριματικούς.

Αυτή τη φορά, η ομάδα του Πέδρο Μαρτίνς γκρέμισε -μάλλον μια και καλή- ένα ακόμη... ιστορικό «κάστρο» των αντιπάλων: πέρασε στους ομίλους με τρόπο εξόχως εμφατικό, μετά από τρεις προκριματικές φάσεις απέναντι σε κανονικές ευρωπαϊκές ομάδες, όχι ταπεινά γραφικά σουηδικά χωριά ή κοσμοπολίτικα αζέρικα σωματεία. Χωρίς να έχει τίποτα εξασφαλισμένο, αλλά εξασφαλίζοντας στην πορεία, βήμα-βήμα, με την ποιότητά του, την εμπειρία του, τη δυναμική του, τη φανέλα του. Το έκανε παίζοντας καλό ποδόσφαιρο, παίρνοντας εμφατικές νίκες εντός και εκτός έδρας, το έκανε αποπνέοντας τον αέρα της μεγάλης ομάδας η οποία βρίσκεται ξανά εκεί που ανήκει και που άπαντες εκτός συνόρων αναγνωρίζουν ότι ανήκει.

Η τελευταία απόδειξη

Οι όμιλοι του Champions League είναι το φυσικό περιβάλλον αυτής της ομάδας και όποιος έχει διαφορετική γνώμη, εντός ή εκτός συνόρων, αφενός πρόβλημά του, αφετέρου είναι αυτός που θα πρέπει να αποδεικνύει -πάνω στο πράσινο παραλληλόγραμμο- ότι δεν ισχύει. Ο Ολυμπιακός που κατέχει όλες τις ευρωπαϊκές πρωτιές για το ελληνικό ποδόσφαιρο, ο Ολυμπιακός των 76 τίτλων, ο Ολυμπιακός των 19 ετών στην ελίτ της Ευρώπης, δεν έχει πια να αποδείξει τίποτα περισσότερο, σε κανέναν, ever.

Βασικά, ψέματα! Αυτό το καλοκαίρι ο Ολυμπιακός είχε να αποδείξει κάτι στον ίδιο τον εαυτό του. Ώστε να μην επαναλάβει λάθη του παρελθόντος. Οι τρεις αυτοί προκριματικοί γύροι εν μέσω καύσωνα ήταν η πραγματική φετινή δοκιμασία του. Η πρώτης τάξεως ευκαιρία να θυμηθεί και να θυμίσει ότι το μέγεθός του είναι μεγαλύτερο από τη διαδικασία των προκριματικών του Ιουλίου/Αυγούστου στην οποία έχει καταντήσει το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Μια ήδη ιστορική πορεία...

Με 3 προκρίσεις μέσα σε 40 ημέρες, με 5 νίκες και 1 ισοπαλία σε 6 νοκ-άουτ αγώνες και γκολ 13-1, ο Ολυμπιακός έφτασε σε ένα ήδη μοναδικό για τον ίδιο και το ελληνικό ποδόσφαιρο επίτευγμα. Συνυπολογίζοντας τα δεδομένα της εποχής, του ελληνικού ποδοσφαίρου συνολικά, του ότι επί της ουσίας ο σύλλογος είχε αποδομήσει εκ θεμελίων το ποδοσφαιρικό τμήμα του πριν από ένα καλοκαίρι, η συγκεκριμένη πορεία του αυτό το καλοκαίρι, μπορεί να συγκριθεί ήδη με οποιαδήποτε άλλη έχει κάνει τα τελευταία 20 χρόνια στην Ευρώπη. Υπερβολικό; Ίσως. Στο τέλος της ημέρας όμως, ρωτήστε οποιονδήποτε προπονητή, οποιονδήποτε παίκτη, να σας μιλήσει για τη διαδικασία των προκριματικών του καλοκαιριού. Όχι για 4 ή 3 νοκ άουτ, αλλά έστω για δύο ματσάκια, τέλος Αυγούστου. Να σας πει για το τι εντολή δίνει το μυαλό και τι εκτελεί το πόδι μετά από δίμηνη προετοιμασία, για το άγχος του να παίζεις μια ολόκληρη χρονιά πριν καν αυτή ξεκινήσει και μετά τα ξαναλέμε.

Όχι, δεν είναι υπερβολή: ο Ολυμπιακός πέτυχε κάτι που είναι εξαιρετικά δύσκολο για οποιαδήποτε ευρωπαϊκή ομάδα και που για μια ελληνική ήταν μέχρι τώρα ακατόρθωτο. Ένας τίμιος, κανονικός άθλος! Και το έκανε, δείχνοντας σε αυτούς τους έξι αγώνες ότι όλο αυτό το... θέμα των προκριματικών είναι για τον ίδιο κάτι το διαδικαστικό. Ένα αναγκαίο κακό που πρέπει να ζει κατά καιρούς μέχρι να φτάνει εκεί που θέλει να βρίσκεται, στον πρώτο στόχο της σεζόν του.

...και ένας θρίαμβος

Η εξάδα αυτή των καλοκαιρινών αγώνων είναι ένας θρίαμβος του ποδοσφαιρικού πλάνου και της φιλοσοφίας του Μαρτίνς. Ένας θρίαμβος της τακτικής και μια δικαίωση της απόφασης του Βαγγέλη Μαρινάκη να αποδομήσει πλήρως το προηγούμενο δικό του τραγικό ποδοσφαιρικό δημιούργημα και να το ξαναφτιάξει, όπως πρέπει, εκ θεμελίων. Θρίαμβος του καλού ποδοσφαίρου, θρίαμβος της ποδοσφαιρικής λογικής εντός και εκτός γηπέδου και μια επιβράβευση του σπορ σε μια ομάδα που εδώ και ένα χρόνο κάνει αυτά που πρέπει, όπως πρέπει, τόσο σε επίπεδο ποδοσφαιρικού τμήματος, όσο και σε διοικητικό επίπεδο.

Μια επιβράβευση του ποδοσφαίρου για τον σεβασμό που αποφάσισε να του δείξει ο Ολυμπιακός σε όλα τα επίπεδα, αρχικά ως προς τον σχεδιασμό εκτός τεσσάρων γραμμών και έπειτα σε επίπεδο εκτέλεσης εντός αυτών.

Και τα καλύτερα ακολουθούν.

Ας είμαστε σοVARοί: ο Ολυμπιακός πέτυχε ήδη το ακατόρθωτο!
EVENTS