MENU

Πάει κι αυτό. Δηλαδή, σχεδόν πάει. Ο Ολυμπιακός έκανε την Κράσνονταρ να μοιάζει με μετρίως μέτρια ομάδα της Super League, την καθάρισε στεγνά από το πρώτο ματς και δεν θα κουνήσει σεντόνι στους φετινούς ομίλους του Champions League μονάχα αν αποφασίσει να μην κατέβει στη ρεβάνς για κάποιον εξαιρετικά παράξενο λόγο. Αν πάλι μπει στο αεροπλάνο για τη νότια Ρωσία -εκεί κοντά στη Μαύρη Θάλασσα- και κάνει το παιχνίδι του με τη σοβαρότητα και τη διάθεση που έχει ήδη παρουσιάσει φέτος, το πιθανότερο είναι να επιστρέψει με ένα ακόμη πολύτιμο για το ελληνικό ποδόσφαιρο αποτέλεσμα.

Βλέπετε, στο τέλος της ημέρας, ο Ολυμπιακός είναι που παλεύει σχεδόν σόλο εδώ και αρκετά ήδη χρόνια για το μέλλον του στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Για το πλασάρισμά του στις κληρώσεις, για το πλασάρισμά του σε γκρουπ δυναμικότητας, για τη γενικότερη βαθμολογία και όλα όσα αυτά του προσφέρουν. Και κάπως έτσι είναι που πέφτουν παράλληλα ένα ένα και τα κάστρα του ανταγωνισμού. Οι περίφημες καραμέλες για «εξασφαλισμένο πακέτο εκατομμυρίων από το Τσου Λου», για το «δέλεαρ του σεντονιού για τους παικταράδες που φέρνει». Για όλα όσα οι υπόλοιποι μεγάλοι του ελληνικού ποδοσφαίρου απλώς δεν φτάνουν και επιλέγουν ιστορικά να τα κάνουν κρεμαστάρια.

Ο φετινός Ολυμπιακός είναι 90 -μάλλον διαδικαστικά- λεπτά μακριά από ένα ακόμη ιστορικό επίτευγμα για το ελληνικό ποδόσφαιρο: να περάσει από τρεις προκριματικούς ομίλους του Ιουλίου και του Αυγούστου. Και θα το έχει κάνει παίζοντας το ποδόσφαιρό του, κόντρα σε «κανονικές» ευρωπαϊκές ομάδες και αποπνέοντας την αύρα της μεγάλης ομάδας. Της ομάδας που οι αντίπαλοι πρέπει να την εκτροχιάσουν από την πορεία της και όχι το αντίθετο. Ελπίζω σιγά σιγά να αντιλαμβάνονται όλοι όσο περνάει ο καιρός, ότι αυτό που γίνεται αυτό το καλοκαίρι στον Ολυμπιακό είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Καθότι το φυσικό περιβάλλον του συλλόγου, αρέσει δεν αρέσει, είναι να βρίσκεται ανάμεσα στους καλύτερους της Ευρώπης. Άλλοτε να τους νικά, άλλοτε να τους κοντράρει, άλλοτε απλά να υποκλίνεται μπροστά τους. Όλα όμως ενώ βρίσκεται εκεί. Ανάμεσά τους.

Ελπίζω επίσης σιγά σιγά, τόσο οι αντίπαλοι όσο και οι ίδιοι οι μονίμως ανικανοποίητοι και γκρινιάρδες έως κακομαθημένοι Ολυμπιακοί να πιάνουν επιτέλους το νόημα με τη συγκεκριμένη ομάδα που έχουν μπροστά στα μάτια τους την τελευταία διετία, την ομάδα του Πέδρο Μαρτίνς. Μια ομάδα για την οποία ακούσαμε πρακτικά τα πάντα κατά καιρούς: ότι δεν ξέρει να βάζει γκολ, ότι είναι άπειρη και κάνει πολλά λάθη στην άμυνα, ότι είναι αφελής, ότι δεν έχει εναλλακτικό πλάνο, ότι δεν έχει εναλλακτικές λύσεις, ότι όταν δεν παίζει ο Φορτούνης... χάνεται, ότι, ότι, ότι. Τώρα, φαίνεται πως άπαντες εναρμονίζονται με την πραγματικότητα...

Πραγματικότητα για την οποία όσοι καταλαβαίνουν τουλάχιστον τα βασικά του συγκεκριμένου σπορ, έχει μαλλιάσει η γλώσσα τους εδώ και ενάμιση χρόνο να φωνάζουν: για τον προπονητή Πέδρο Μαρτίνς, για τους... Μπουχαλάκηδες, για τους Ποντένσε, για το στυλ παιχνιδιού, για τις μεταγραφικές επιλογές. Να φωνάζουν ότι η συγκεκριμένη ομάδα κάνει εντός και εκτός γηπέδου όλα όσα κάνει μια ομάδα που έχει συγκεκριμένη φιλοσοφία ποδοσφαίρου, συγκεκριμένο πλάνο, που έχει την ποιότητα και την ικανότητα να παίξει ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας, που δείχνει κάθε μέρα που περνάει ότι απέχει ακόμη από το ταβάνι της. Μια ομάδα που εν τέλει σε κάνει να χαμογελάς και να αισιοδοξείς ότι επιτέλους θα σου προσφέρει στο γήπεδο, στο σπίτι σου, αυτά που ζηλεύεις παρακολουθώντας από την τηλεόραση τις μεγάλες ομάδες των μεγάλων ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων.

Όλα αυτά βεβαίως δεν έγιναν, δεν γίνονται τυχαία, κατά λάθος ή λόγω συγκυριών. Η τελευταία αποτυχημένη διετία στο ελληνικό πρωτάθλημα έπαιξε τον ευεργετικό ρόλο της. Ο Ολυμπιακός κατάλαβε ότι οι εποχές αλλάζουν και πρέπει επιτέλους να βάλει σε πρωταγωνιστικό ρόλο το ποδόσφαιρο και να σταματήσει να ασχολείται με οτιδήποτε άλλο με το οποίο μπορεί να «έκαιγε» το χρόνο και το μυαλό του τα τελευταία χρόνια. Και από τη στιγμή που ο Βαγγέλης Μαρινάκης, οι άνθρωποι της διοίκησης και όλα τα συνήθως αφανή αλλά με κομβικό ρόλο στην εξέλιξη του ποδοσφαιρικού τμήματος στελέχη, κατάλαβαν ότι πρέπει να αλλάξουν τα για διάφορους λόγους χαλασμένα μυαλά τους και να γίνουν ξανά... beautiful, μοιραία πολύ σύντομα άλλαξε προς το πολύ καλύτερο και η ομάδα.

Ο σύλλογος στήριξε τον προπονητή, αυτός πάλι, έχοντας το χρόνο, τον χώρο και οτιδήποτε άλλο χρειάστηκε για να δουλέψει όπως ακριβώς ήθελε, σύντομα άρχισε να παρουσιάζει το έργο του. Για το έμψυχο δυναμικό δεν χρειάζεται καν αναφορά. Σε αντίθεση με το τι μπορεί να πιστεύει ο πολύς κόσμος, ο Ολυμπιακός πάντα είχε, έχει και θα έχει εξαιρετικό υλικό -δεν χρειάζεται τα... εξασφαλισμένα εκατομμύρια των ομίλων. Και το συγκεκριμένο υλικό, πλέον έχει την εμπειρία και την τεχνογνωσία, είτε να το δημιουργεί μόνος του (σ.σ. βλέπε ακαδημίες), είτε να το ανακαλύπτει πριν τον ανταγωνισμό (σ.σ. βλέπε τμήμα σκάουτινγκ, γνώση της αγοράς και διασυνδέσεις), είτε να το αποκτά στην τιμή που αξίζει, χωρίς να χρειάζεται να πληρώνει υπεραξία.

Από τη στιγμή λοιπόν που ο Ολυμπιακός άρχισε ξανά να σέβεται τις απόλυτες αρχές του σπορ και όλα τα παραπάνω άρχισαν να δένουν μεταξύ τους, το ίδιο το ποδόσφαιρο -όπως συμβαίνει νομοτελειακά- γρήγορα άρχισε να... ανταποδίδει και να επιβραβεύει την ομάδα με αποτελέσματα. Αποτελέσματα που δεν πρέπει να πιστωθούν μονάχα στον «προφεσόρ» Πέδρο, αλλά σε όλους όσους βρίσκονται στον σύλλογο, από τον ιδιοκτήτη μέχρι την τελευταία καθαρίστρια στου Ρέντη. Όλοι μαζί είναι που δουλεύουν κάθε μέρα και αυτό το οικογενειακό κλίμα, το ότι άπαντες λειτουργούν σαν ένας οργανισμός, είναι που δίνει και το κάτι παραπάνω στην ομάδα σε αγωνιστικό επίπεδο.

Η πεντάδα των φετινών επίσημων αγώνων και τα... μαθηματικά τους, φωνάζουν από μόνα τους για του λόγου το αληθές: 11-0 γκολ, 4-1-0 οι νίκες-ισοπαλίες-ήττες, 15ο σερί ματς προκριματικών που αγνοεί την ήττα (12-3-0) με γκολ 33-8. Στο τέλους του Αυγούστου, το κοντέρ θα έχει γράψει ήδη μια πρόκριση από τον... καλοκαιρινό όμιλο, της εξάδας αυτής των ευρωπαϊκών αγώνων, θα έχει γράψει +35 εκατομμύρια ευρώ στο επόμενο μπάτζετ, θα έχει γράψει επιστροφή στους... κανονικούς ομίλους με μίνιμουμ μια ακόμη εξάδα λαμπερών ευρωπαϊκών αγώνων. Όλα αυτά όντας πρώτος σε αγώνες, σε νίκες, σε εκτός έδρας νίκες, σε βαθμούς, ανάμεσα στις ελληνικές ομάδες στην Ευρώπη.

Το ποδόσφαιρο, μέσα στην όλη τακτική πολυπλοκότητά του, είναι εξαιρετικά απλό. Μπορεί να κοροϊδέψεις, μπορεί να ρισκάρεις, μπορεί να βρεις συντομεύσεις που θα σε οδηγήσουν στο επιθυμητό αποτέλεσμα, όμως στο φινάλε, όταν κάνεις αυτά που ακριβώς πρέπει, με τον τρόπο που πρέπει, ακολουθήσεις τους κανόνες και τις αρχές του, θα οδηγηθείς ακριβώς εκεί που στοχεύεις και μάλιστα με τρόπο σχεδόν σαγηνευτικό που σε κάνει να αδημονείς για το φινάλε. Κάτι σαν τα μαθηματικά. Όσοι ασχολούνται με αυτά σε όλη τους τη ζωή, ορκίζονται ότι η τελειότητα του να λύνεις ένα φαινομενικά άλυτο πρόβλημα στηριζόμενος στις γνωστές αρχές που τα διέπουν, είναι μια μοναδική εμπειρία. Οι δε αρχές στις οποίες θα στηριχθείς για να λύσεις το άλυτο πρόβλημα, είναι ήδη εκεί. Υπάρχουν, σε περιμένουν να τις... βάλεις στη σωστή σειρά και είναι συνήθως εξαιρετικά απλές. Κάτι σαν το ποδόσφαιρο. Όταν ο κάθε ποδοσφαιριστής κάνει τα απλά πράγματα που πρέπει και οι κινήσεις της κάθε μονάδας δέσουν αρμονικά πάνω στο χορτάρι για να δημιουργήσουν το σύνολο, το αποτέλεσμα εκτός από το ότι φαντάζει εξαιρετικά πολύπλοκο, είναι και εξαιρετικά όμορφο.

Όπως φαίνεται όλο και περισσότερο όσο περνάει ο καιρός, ας είναι καλά για αυτό το... beautiful mind του Πέδρο Μαρτίνς, οι ερυθρόλευκοι «αριθμοί» μπαίνουν στη σωστή σειρά και... με τη σειρά τους συνδυάζονται άψογα για να οδηγήσουν στη λύση των φετινών «προβλημάτων»: αρχικά η πρόκριση μέσω τριών προκριματικών, έπειτα η πρόκληση του βήματος παραπάνω και για φινάλε η επιστροφή στην κορυφή.

Η -ακόμη καλύτερη- συνέχεια, βρίσκεται με μαθηματική ακρίβεια στα προσεχώς αφού για τον φετινό Ολυμπιακό τα πράγματα είναι απλά. Απλά μαθηματικά, απλό ποδόσφαιρο, όμορφα αποτελέσματα.

A beautiful mind: Απλό ποδόσφαιρο, απλά μαθηματικά...
EVENTS