MENU

Να κοντράρεις τον Αγιαξ, είναι (που είναι) δύσκολο. Να κοντράρεις τον Αγιαξ σε δύο ματς με τη ρεβάνς εκεί μέσα, στο Αμστερνταμ, είναι πολύ δύσκολο. Να κοντράρεις τον Αγιαξ σε ρεβάνς εκεί μέσα με τρία πέναλτι στα ενενήντα λεπτά και οκτώ κίτρινες κάρτες στο παθητικό, είναι έως αδύνατον. Μία mission impossible.

Εάν ο διαιτητής τιμωρούσε γενικώς εύκολα τις επαφές, μες στην περιοχή ιδίως, το κριτήριο είναι «επί της αρχής» σεβαστό. Αποδεκτό, όταν είναι ενιαίο. Εν τοιαύτη περιπτώσει, το μοναδικό άλλο γκολ του Αγιαξ, το γκολ του Ταλιαφίκο, είναι εκατό-μηδέν αντικανονικό, τελεία.

Αφηγήματα για τον σατανικό ρόλο του Θεόδωρου Θεοδωρίδη, δεν ωφελούν σε κάτι. Τελεία, και εδώ. Τα υποστήριξαν παλαιότερα, και ο Παναθηναϊκός όταν κάποια στιγμή έκαναν τον Γιάννη Αλαφούζο να τα πιστέψει για αληθινά και ο Ολυμπιακός που δεν τα πίστεψε ποτέ…έτσι, για τη χαρά της τέχνης του bullying.

Τα αποδόμησε, και κατέληξαν αναμνήσεις γραφικότητας, η ίδια η ζωή. Ο ΠΑΟΚ δεν έχει τώρα λόγο, και αυτές τις πρώτες ώρες δεν φαίνεται να βγάζει και την τάση, να προσχωρήσει. Μετά θα εκκρεμεί μόνο, στο ελληνικό οικοσύστημα, σε πρώτη ευκαιρία να δαιμονοποιήσει τον Θεοδωρίδη και το περιβάλλον-ΑΕΚ. Αν και ο Ανδρέας Δημάτος, ένα στέλεχος περιωπής, εκτιμώ πως δεν θα το επέτρεπε…

Απέναντι σε όλο αυτό, ο ΠΑΟΚ έκανε ό,τι περίμενα. Και το περίμενα, επειδή η ομάδα το απέπνεε. Ενέπνεε, να την ποντάρει κανείς. Πούλησε όση ποδοσφαιρική τρέλα είχε και δεν είχε, locura κανονική, βρήκε δύο γκολ απ’ τον με διαφορά πιο loco ποδοσφαιριστή του ρόστερ, το πήγε όσο πιο τέρμα γινόταν, να πεις ότι θορύβησε τον Αγιαξ είναι λίγο, συρρίκνωσε την απόσταση στο μέγιστο εφικτό. Δεν αρκούσε.

Άλλο ένα καλοκαίρι ο όμιλος Τσάμπιονς Λιγκ, αυτό που απορροφά το 200% της ετήσιας θερινής ενέργειας του ΠΑΟΚ, μένει απωθημένο. Ωσπου να έρθει! Όπως ήρθε, ύστερα από 34 «απωθημένα» χρόνια, το πρωτάθλημα. Ο επιμένων πάντοτε, αργά ή γρήγορα, παίρνει. Προς το παρόν εκείνο που έχουμε μάθει, από την περσινή μεταΜπενφίκα ιστορία, είναι η δυσκολία να αλλάξει το τσιπ και να θερμανθεί αμέσως το κίνητρο για το Γιουρόπα Λιγκ.

Ακόμη κι ένα χαμηλό εμπόδιο τύπου Σλόβαν, ερχόμενο στην ατζέντα τις επόμενες (δύο) εβδομάδες μπορεί, στη δεδομένη συνθήκη, να μοιάσει υψηλό. Όπως και να ‘χει είναι η πρωταθλήτρια στη χώρα της, προσπέρασε πολύ πιο εύκολα από τον ΠΑΟΚ ότι έπεσε στο πρώτο εμπόδιο κιόλας, ούτως ή άλλως δεν είχαν σοβαρή προσδοκία για το Τσάμπιονς Λιγκ. Εχουν όμως καυτό κίνητρο για ό,τι μπορεί τούτη τη στιγμή ν’ αφήνει τον ΠΑΟΚ μάλλον ψιλοαδιάφορο. Να παίξουν σε όμιλο Γιουρόπα Λιγκ.

Από τον Ολυμπιακό, δεν προέκυψε κάτι που δεν ξέραμε. Η συνέπειά του αυτές τις εβδομάδες του Ιουλίου και του Αυγούστου, είναι άξια της προσοχής και του ενδιαφέροντος. Δεν είναι καθόλου απλό στην Ευρώπη, να νικάς εντός έδρας. Στην πραγματικότητα, είναι πολύ πιο σύνθετο από το να παίρνεις το αποτέλεσμα εκτός.

Οσα καταλάβαμε από τα δύο ματς με τους Τσέχους, επίσης όσα είδαμε στην Κωνσταντινούπολη, όλα (και στις δύο μεριές του γηπέδου) επιβεβαιώθηκαν μέχρι κεραίας. Τα καλά, και τα λιγότερο καλά. Οι πυλώνες ασφαλείας στο πίσω κομμάτι, η χτυπητή έλλειψη του Φορτούνη, η ανάγκη για κάτι πιο δυνατό στο εννέα.

Το μοναδικό καινούργιο, εκείνο που θα πρέπει να είμαστε ειλικρινείς ότι δεν το λογαριάζαμε, είναι…η Κρασναντάρ. Ένα κλαμπ-νεοσσός. Άλλο ένα κλαμπ-νεοσσός, μετά τη Μπασάκσεχιρ. Καλύτερα, για τον Ολυμπιακό; Εννοείται! Η νύχτα στο Ντραγκάο ήταν εποποιία για τους Ρώσους, κάζο για τους Πορτογάλους. Αλλά δεν γίνεται σε μια νύχτα μέσα, η Κρασναντάρ…Πόρτο. Ούτε η Πόρτο,

Συνήθως ο Ολυμπιακός δεν βολεύεται με αυτές τις ομάδες, τις ρωσικές και τις ουκρανικές. Αλλά σε χρονιά που βγαίνει στα προκριματικά ως δευτεραθλητής, το να παίξει εν τέλει τον όμιλο σε μια ζαριά με ένα τέτοιο αντίπαλο, δεν παύει να είναι χρυσή ευκαιρία…

Mission impossible
EVENTS