MENU

Όταν η τακτική (με την έννοια του τακτοποιημένου, αν θέλετε του «από μνήμης», ποδοσφαίρου) πήγε στα σκουπίδια, τότε ο Αγιαξ πήγε κατευθείαν σπίτι. Όταν όλα έγιναν καρδιά+μαχητικότητα+πόλεμος από ένα σημείο του παιγνιδιού κι έπειτα, τότε η Τότεναμ πήγε στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Πήρε πρόκριση, πάνω από ένα μάτσο σκισμένα πτυχία και διπλώματα προπονητικής, με 24 τελειώματα/3 γκολ/2 δοκάρια σε εκτός έδρας ημιτελικό! Οι έντεκα που ξεκίνησαν και το έκαναν στη Μάντσεστερ Σίτι, προφανώς το απομνημόνευσαν. Διότι οι ολόιδιοι έντεκα, ξεκίνησαν και το (ξανα)έκαναν στο Αμστερνταμ.

Σαν μια άλλη Λίβερπουλ, 24 ώρες μετά τη Λίβερπουλ στο Ανφιλντ. Ο απρόοπτος Λούκας, ήταν Ορίγκι+Βάιναλντουμ μαζί. Ο θεατής Κέιν, ήταν στον ρόλο του Ρομπέρτο Φιρμίνο. ‘Η του Σαλάχ. Ο αδύναμος κρίκος Τρίπιερ, καθοριστικός και στο 1-0 (πώς θα μπορούσε κοντοπίθαρος να μαρκάρει, σε κόρνερ, μαν-του-μαν τον Ντε Λιχτ;) και στο 2-0 (παρασύρθηκε και νικήθηκε πολύ εύκολα σε μια παγίδα στη μεσαία γραμμή) αλλ’ εν τέλει όχι καταδικαστικός, ήταν…ο Αλμπα της προηγούμενης βραδυάς.

Σε συνθήκη τάξεως στο παιγνίδι, ο Αγιαξ «δεν καταλαβαίνει». Ούτε από τραυματισμούς στην προθέρμανση (Νταβίντ Νέρες) ούτε από γιγαντιαίους κεντρικούς χαφ-σκιάχτρα (Ουανιάμα). Θα κάνει ό,τι είναι να κάνει, με όποιους ή εναντίον όποιων είναι να το κάνει. Το απλό, το παραπλανητικά απλό, αλλά σε τέτοια ταχύτητα που ο αντίπαλος απομένει να κυνηγάει ολούθε σκιές. Ο Αγιαξ, τούτη τη φορά, δεν κυριάρχησε ακριβώς. Όχι ολοκληρωτικά. Η απόλαυση της βραδυάς ήταν, στις στιγμές του. Σε μικρά κρεσέντα. Η καθαρή σκέψη του Ζιγές ας πούμε, και η μπούκα στον χώρο για την άμεση εκτέλεση, στο δεύτερο γκολ. Ένα αριστούργημα.

Αυτό που δεν κατάφερε ο Αγιαξ ν’ αντιμετωπίσει, ίσως επειδή δεν είναι εκπαιδευμένος να το αντιμετωπίζει, ήταν η αταξία. Δηλαδή (αυτό που έφερε στοχευμένα στο πεδίο όταν αντικατέστησε τον Ουανιάμα) ο Γιορέντε. Ενας γιγαντιαίος φορ-σκιάχτρο. Ο πατέρας της πρόκρισης, ένα γύρο πίσω, και στο Μάντσεστερ. Αυτός με τον όγκο του και με τις κινήσεις του «έστρωσε το τραπέζι» στον Λούκας, για να έρθει ο Βραζιλιάνος από πίσω και να σερβίρει τα δικά του. Μ’ ένα τρόπο, τον τρόπο-Γιορέντε, που οι Ολλανδοί δεν μπορούσαν να τον κάνουν καλά. Και όσο δεν μπορούσαν να τον κάνουν καλά, τόσο έφερναν τη στιγμή «που ο χρόνος πάγωσε» όλο και πιο κοντά. Τη στιγμή που δεν ήθελαν καν να σκέφτονται ότι θα έφτανε.

Η στιγμή, έφτασε. Στην κορύφωση του δράματος. Η Τότεναμ μονομιάς, εκεί που θα έφευγαν πίσω στο Λονδίνο όρθιοι και θα έκλειναν τη σεζόν την Κυριακή με μια θέση επιστροφής του χρόνου στο Τσάμπιονς Λιγκ, ανοιγόκλεισαν τα μάτια και ήταν ήδη στον τελικό της Μαδρίτης. Τόσα πτώματα χύμα στο γρασίδι, οι μεν σε κάτι περισσότερο από έκσταση, οι δε σε κάτι βαθύτερο από απόγνωση, δεν είναι ταινία, δεν είναι κόμικ, δεν είναι μυθιστόρημα, ήταν πραγματική ζωή, και ήταν «πάρα πολύ» για να το αντέξουν άνθρωποι, και οι μεν και οι δε. Ξεπερνούσε η στιγμή, ακόμη και τον χρόνο που πάγωσε όταν μπήκε κι ύστερα ακυρώθηκε το μπάζερ-μπίτερ του Στέρλινγκ στον προημιτελικό.

Τότεναμ-Λίβερπουλ, λοιπόν. Για μια χρονιά, το Τσάμπιονς Λιγκ δεν είναι η ετήσια επανάληψη του ίδιου και του ίδιου τσίρκου των αναμενόμενων σελέμπριτις. Αλληλούια!

Στον τελικό, πάνω από ένα μάτσο σκισμένα πτυχία και διπλώματα
EVENTS