MENU

Η παρόρμησή μου στο 0-2 ήταν – εκτός από το να σπάσω την τηλεόραση – να σταματήσω να βλέπω το ματς. Τι να δω δηλαδή; Μια ακόμη ευρωπαϊκή βραδιά στην κατάμεστη Τούμπα που καταλήγει σε κηδεία; Έχω δει πολλές τέτοιες, δεν χρειαζόμουν κι άλλη.

Λίγη (που λέει ο λόγος) παγωμένη ρακή χρειαζόμουν. Να πάνε κάτω τα φαρμάκια.

Εκτός του ότι έτρεμα για τη συνέχεια του αγώνα, μην έρθει καμιά ιστορική ξεφτίλα να μας χαλάσει τον 15αύγουστο, είχα αρχίσει να φαντάζομαι και τα σχόλια κάτω από το επόμενο άρθρο μου. Εγώ θα έγραφα, εντάξει, πισωγύρισμα αλλά πάμε παρακάτω, ο ΠΑΟΚ πρέπει να σηκώσει κεφάλι, η ζωή είναι

μπροστά, σημασία δεν έχει πόσες φορές θα πέσεις αλλά πόσες σηκωθείς, carpe diem, ό,τι δεν σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό και άλλες τέτοιες παπαριές.

Και εσείς θα γράφατε για αλαζονεία, φαααπ το ΠΑΟΚάκι που σήκωσε και κεφάλι, η Μπάρτσα της Τούμπας ξεφτιλίστηκε, Λουτσέσκου πες μας για το νταμπλ που πήρατε να δούμε λίγο πόσο μ…κας είσαι κ.ά.

Και φόρτωνα μόνος μου. Σε στιλ «άντε γ…ου εσύ κι ο γρύλος σου».

Αυτό το «ΠΑΟΚάκι» δε, οφείλω να παραδεχτώ ότι είναι το αδύνατο σημείο μου. Με εκνευρίζει όσο λίγα πράγματα. Με βγάζει από τα ρούχα μου ρε παιδί μου, χάνω την ψυχραιμία και κάθε διάθεση για συζήτηση με εκείνον που το εκστομίζει.

Και στο 0-2, μέσα στο μυαλό μου, είχε αρχίσει να αναβοσβήνει η επιγραφή «ΠΑΟΚάκι, μια ζωή ΠΑΟΚάκι»!

Προφανώς για εμένα δεν ήταν, δεν είναι και δεν θα γίνει ποτέ ο ΠΑΟΚ, ΠΑΟΚάκι. Μόνο ΠΑΟΚάρα.

Και την ΠΑΟΚάρα δεν την παρατάς ούτε στο 0-2, ούτε στο 0-3, ούτε αν το σκορ είναι 0-5 και σου χτυπήσει την πόρτα η Σαρλίζ Θερόν με εσώρουχα.

Έμεινα λοιπόν. Τη ρακή την έβαλα, μη σας πω και ψέματα. Αλλά έμεινα.

Και ακολούθησε, αυτό που ακολούθησε. Τι ακριβώς ήταν αυτό;

Πώς ακριβώς να το πεις και πώς να το περιγράψεις. Ήταν ποδοσφαιρικός οργασμός, όπως είπαν πολλοί με αφορμή την παγκόσμια ημέρα οργασμού.

Ήταν η παρανοϊκή γυαλάδα στο βλέμμα του Μάτος, η εκ βαθέων κραυγή του Πασχαλάκη στο πέναλτι, η τεράστια εμφάνιση του Πέλκα.

Ήταν η επιβεβαίωση μιας πορείας που έχει ξεκινήσει από πέρυσι και νομοτελειακά θα οδηγήσει σε μεγάλα πράγματα.

Ήταν ιστορία την ώρα που γράφεται: Μέχρι το πρώτο παιχνίδι με την Βασιλεία, ο ΠΑΟΚ δεν είχε νίκη στο Τσάμπιονς Λιγκ. Πλέον έχει τρεις. Προφανώς δεν είχε και πρόκριση. Πλέον έχει μία και πάει για τη δεύτερη. Μέχρι το παιχνίδι με την Σπαρτάκ δεν είχε νίκη εις βάρος ρωσικής ομάδας. Πλέον έχει μία και με τεράστια ανατροπή.

Ήταν όλα τα παραπάνω και ήταν απλώς το πρώτο βήμα σε μια διπλή αναμέτρηση, το οποίο μπορεί να μην οδηγήσει πουθενά.

Αλλά ήταν και κάτι ακόμα που δύσκολα αποδίδεται με λόγια.

Ήταν η ΠΑΟΚάρα μας. Αυτή η ΠΑΟΚάρα που ονειρευόμασταν από παιδιά και τώρα την βλέπουμε δυο φορές την εβδομάδα να κεντάει στο χορτάρι.

Με πλάνο, με ποιότητα, με προπονητάρα και παιχταράδες.

Με τρέλα, με πάθος, με ομοιογένεια, με μοναδική συσπείρωση, με αλητεία.

Τα περισσότερα χρόνια της ζωής μας αγαπάμε τον ΠΑΟΚ του φαντασιακού μας. Όσα συμβολίζει για τον καθένα από εμάς και όσα θα θέλαμε να είναι, και δεν ήταν ποτέ. Όχι ακριβώς.

Ο ΠΑΟΚ της Τετάρτης ο ΠΑΟΚ του Λουτσέσκου, του Μάτος και του «Πρίγιο», ο ΠΑΟΚ του απόντος Αντρέ, ο ΠΑΟΚ του Ιβάν, ΕΙΝΑΙ όσα θα θέλαμε να είναι. Και ίσως περισσότερα...

Διότι δεν παίζει μπάλα μόνο στην φαντασία μας πια. Παίζει μπαλάρα στην Τούμπα και οπουδήποτε αλλού βρεθεί. Κλείνοντας σου διαρκώς το μάτι, σα να σου λέει, που είσαι μεγάλε, μην τυχόν και το κουνήσεις, δεν έχει δει ακόμα τίποτα, τα καλύτερα έρχονται.

Για αυτό και εγώ, το αποφάσισα: Δεν το κουνάω. Η Σαρλίζ ας πάει να χτυπήσει αλλού (ή τέλος πάντων, ας έρθει ξανά όταν δεν παίζει η ΠΑΟΚάρα, μη λέμε και μαλακίες…)

H Σαρλίζ ας πάει να χτυπήσει αλλού
EVENTS