MENU

Για αλλού ξεκίνησα να γράφω, αλλού κατέληξα. Ας όψονται κάτι περίεργοι που μου έκαναν κεφάλι Κυριακάτικα. Πάμε στα της ΑΕΚ. Το εύκολο θα ήταν εδώ να πούμε ξανά για ακόμα μια φορά, πως έχει υπάρξει καθυστέρηση στο μεταγραφικό σχεδιασμό. Να επαναλάβουμε, ότι δεν αρκούν οι προσθήκες ενός στόπερ και ενός επιθετικού για να ολοκληρωθεί το παζλ της νέας χρονιάς. Είναι δεδομένα αυτά και δεν νομίζω πως υπάρχει ουδείς με κανονική σκέψη που να τα αμφισβητεί.

Ξέρουμε καλά, πως το φετινό καλοκαίρι είχε διπλό ζήτημα για την ΑΕΚ: Αφ’ ενός έπρεπε να πάει κατευθείαν σε επιλογές τοπ επιπέδου και όχι μισοριξιές όπως συνέβη αρκετές φορές κατά το παρελθόν και αφ’ ετέρου, είχε να τα κάνει όλα αυτά, με το χειρότερο στάτους των σύγχρονων χρόνων, όντας συνεχώς τελευταία στον ανταγωνισμό και φέτος εκτός Ευρώπης (αν και σε λίγο δεν θα μείνει και κανείς που να είναι ευρωπαίος, αλλά αυτό είναι από άλλη ιστορία).

Ετσι, κρίνω πως σε αυτήν τη φάση καλό είναι να ασχοληθούμε με τους παρόντες. Αυτοί είναι που θα γράψουν την ιστορία, τουλάχιστον στο ξεκίνημα της χρονιάς. Ακόμα και εάν σήμερα φέρει η ΑΕΚ έναν παίκτη, μέχρι να βρει το ρυθμό και να μπει στο κλίμα της ομάδας, πέρασαν σα νεράκι 1-2 αγωνιστικές. Και ειδικά φέτος, η ΑΕΚ δεν πρέπει να λαθέψει σε καμία περίπτωση. Για την ΑΕΚ κάθε ματς πρέπει να είναι «τελικός», κάθε ματς να έχει στόχο μόνο τη νίκη και να κάνει το 3Χ3 ως το ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό και βλέπουμε.

Ο Μάνταλος κάνει «τζιζ»

Από εκείνους που γράφουν ξεχωριστά την ιστορία στην ΑΕΚ, είναι αναμφίβολα ο Πέτρος Μάνταλος. Ξέρω, πως και μόνο στη θέα της φωτογραφίας ή του ονόματος του, κάποιοι θα στραβομουτσουνιάσουν, άλλοι θα σιχτιρίσουν, ορισμένοι θα βρίσουν. Ο Μάνταλος είναι από τα θέματα που κάνει «τζιζ» για την ΑΕΚ και οι περισσότεροι δεν θέλουν να τα ακουμπούν. Εγώ το μόνο που σας ζητώ είναι να διαβάσατε το κείμενο, να μη μείνετε σε στερεότυπα και προκαταλήψεις και να δείτε την ουσία.

Στο φινάλε της περυσινής χρονιάς, φτάσαμε στο τέλος του τούνελ. Ηταν κατά τη γνώμη μου η στιγμή, που έρχεσαι μπροστά σε ένα σταυροδρόμι και πρέπει να επιλέξεις: θα την κάνεις με ελαφρά πηδηματάκια θεωρώντας πως έφτασε το τέλος ή θα δεις το λευκό φως και θα βγεις από το τούνελ για τη νέα εποχή. Η ΑΕΚ και ο Μάνταλος επέλεξαν το δεύτερο δρόμο. Πολλά από όσα εκτυλίχθηκαν σε αυτή τη διαδικασία, περιέγραψε με άκρως ξεκάθαρο λόγο ο Ανδρέας Δημάτος σε ανάρτηση του. 

Σαφέστατα, ο Ανδρέας ξέρει πολύ περισσότερα πράγματα, όντας μέσα στην ΑΕΚ μέχρι πριν από λίγες εβδομάδες. Ξέρετε, όσα συμβαίνουν εντός της ομάδας μέχρι όσα φτάνουν σε εμάς και σας μεταφέρουμε εσάς, έχουν διαχωριστική γραμμή που φαντάζει ως μια αιωνιότητα. Ειδικά στην εποχή των σόσιαλ μίντια, όπου κάπου, κάπως, κάποτε ξεκινά μια ιστορία και στη συνέχεια αναπαράγεται και θεωρείται θέσφατο από πολλούς, δίχως καν να γνωρίζει κανείς ποιος είπε/έγραψε/ανέφερε αυτήν την ιστορία.

Η ΑΕΚ επέλεξε τον Μάνταλο

Αυτό που μπορεί να δει κάποιος με καθαρή ματιά στην ΑΕΚ της νέας εποχής, είναι πως ο Μάνταλος φαίνεται πλέον εντελώς απελευθερωμένος από βάρη του παρελθόντος. Δεν μπορώ να γνωρίζω με σιγουριά, εάν τον βάραινε το περιβραχιόνιο, η στάμπα του ηγέτη, ο ρόλος του επιτελικού χαφ ή η εξ ορισμού τοποθέτηση του ως βασικού, αλλά είναι φανερό πως ο Μάνταλος δείχνει πολύ διαφορετικός. Σα να άφησε πίσω όλα τα αρνητικά και να κρατά και να προσφέρει στην ΑΕΚ, όσα θετικά έχει ως ποδοσφαιριστής.

Δεν μπορεί να ξέρει κανείς από τώρα αν και πόσα ματς θα είναι ο Μάνταλος βασικός στην ΑΕΚ του Αλμέιδα. Ωστόσο, από την προετοιμασία ακόμα φάνηκε πως ο Αργεντινός τεχνικός ποντάρει πολλά πάνω του και στον τρόπο του να επιδρά στην ομάδα εντός και εκτός γηπέδου. Και βέβαια, μόνο τυχαίο δεν είναι πως την ίδια στιγμή, ο Μάνταλος είναι βασικός και αρχηγός και στα μάτια του Πογέτ για την Εθνική ομάδα.

Η ΑΕΚ είχε επιλέξει εδώ και καιρό τον Μάνταλο, για να είναι η γέφυρα ανάμεσα στην πρώτη περίοδο της νέας εποχής και στην ομάδα που θα έμπαινε στο «σπίτι». Επιλέχθηκε να είναι εκείνος που θα ένωνε το χθες με το αύριο. Εχω πει και άλλη φορά, πως ο Μάνταλος ήταν εκεί, σε όλες τις καλές και τις κακές στιγμές της τελευταίας οκταετίας. Ηταν αναμενόμενο, έστω και εάν κάποιες φορές έφτασε στα όρια της εμπάθειας, να υποστεί όλη τη φθορά.

Η μοίρα της ΑΕΚ

Ουδείς κατάφερε να μείνει άβρεχτος από αυτήν τη διαδικασία. Εδώ ακόμα και «κολοσσοί» της «κιτρινόμαυρης» ιστορίας, ένιωσαν την απαξίωση. Τα παλιότερα χρόνια ο Παπαϊωάννου έμεινε στην ΑΕΚ μόνο και μόνο λόγω της επιμονής του Μπάρλου, ο Μαύρος υποστηρίχθηκε από το ανοσιούργημα των Ζαφειρόπουλου-Αλέφαντου μόνο από μια χούφτα ανθρώπων, ο Στέλιος άκουσε τα μύρια όσα επί χρόνια μέχρι να ξεσπάσει σε εκείνη την γκολάρα με τον Παναθηναϊκό, ο Κασάπης και ο Τσιάρτας κυνηγήθηκαν, ο Τόνι έφτασε στα όρια του, ο Ντέμης είδε τις δύο πλευρές του φεγγαριού.

Για όσους πάλι θα διαβάζουν όσα θέλουν, δεν συγκρίνω επ’ ουδενί τον Μάνταλο με κανέναν εξ αυτών. Δεν συγκρίνονται, ο καθείς έχει ξεχωριστή θέση στις καρδιές, στις μνήμες, στην ιστορία όλης της ΑΕΚ. Αλλά ο Μάνταλος είναι εδώ τώρα. Με αυτόν έχουμε να προχωρήσουμε, με αυτόν προχωράμε στη νέα εποχή. Κατά την κρίση μου, δεν χρειάζεται η ΑΕΚ να τρώει τις σάρκες της και να βάζει «αυτογκόλ» με δικά της παιδιά.

Ο Μάνταλος μπορεί να είναι μεγάλο «συν» για τη νέα ΑΕΚ σε όλα τα επίπεδα. Είναι παίκτης που μπορεί να δώσει πολλά, προσωπικότητα που μπορεί να προσφέρει όσα χρειάζεται μια ομάδα. Αν η ΑΕΚ βρει τη φόρμουλα, με τις σωστές κινήσεις να στρέψει την προσοχή σε θετικά πράγματα, στη νέα ομάδα που θα δημιουργηθεί, στο νέο άνεμο που φέρνουν οι νέοι, στην προσωπικότητα του Αλμέιδα, ο Μάνταλος θα είναι μέλος ενός συνόλου και αυτό θα δώσει πολλά στην ομάδα.

Η νέα εποχή της ΑΕΚ και ο Μάνταλος
EVENTS