MENU

Διαβάστε παρακάτω αποσπάσματα από την αρθρογραφία των σημερινών αθλητικών εφημερίδων...

ΝΙΚΟΣ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ – LIVE SPORT

Ο Αλμείδα αποδεικνύεται ένας προπονητής που εξετάζει προσωπικά κάθε περίπτωση ποδοσφαιριστή που τον ενδιαφέρει. Δεν εξαντλεί το ενδιαφέρον του στην προσωπική ατζέντα του, ούτε χρησιμοποιεί δικές του φιλίες ή συμπάθειες και, ακόμη περισσότερο, γνωστούς μάνατζερ, για να κρατήσει ή να διαλέξει παίκτες... Έτσι έγινε από το πουθενά με τον Γκατσίνοβιτς, έτσι πάει να γίνει και με τον Γιόνσον ή οποιονδήποτε άλλο που δεν ξέρουμε αυτή τη στιγμή. Για παράδειγμα κυκλοφορεί σενάριο για κεντρικό αμυντικό ιδιαίτερα προβεβλημένο, που ο ερχομός του θα προκαλέσει αίσθηση.

...Το πόσο μέσα θα πέσει στις εκτιμήσεις και στις επιλογές του είναι, φυσικά, ακόμη ζητούμενο. Όμως, δεν ακολουθεί την πεπατημένη άλλων προπονητών -των περισσότερων από όσους έρχονται στην Ελλάδα – οι οποίοι καταλαβαίνοντας ότι απευθύνονται σε άσχετους παράγοντες, τους φορτώνουν με διάφορους “δικούς τους” που στην πορεία αποδεικνύονται “σαπάκια” και παραμένουν σαν βαρίδια, ακόμη κι όταν οι ίδιοι φεύγουν. Γιατί, κάποια στιγμή, φεύγουν. Επαναλαμβάνω ότι η τακτική του Αργεντινού δεν αποτελεί αναγκαστικά εγγύηση επιτυχίας. Η πράξη μπορεί να δείξει ότι έκανε τα μισά ή και περισσότερα λάθος και στο τέλος να μην αποδώσει τα αναμενόμενα. Είναι θέμα δικής του επάρκειας, για την οποία δεν έχουμε ακόμη διαμορφώσει άποψη. Όμως, η πρακτική του είναι σωστή.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΡΠΕΤΟΠΟΥΛΟΣ – SPORTDAY

Πέρυσι ο Μαρτίνς πίστευε πως η ομάδα έπρεπε πίσω από τον Ελ Αραμπί να έχει έναν φορ με τα χαρακτηριστικά του Ελ Αραμπί, δηλαδή έναν καλό σκόρερ που να γίνεται σημείο αναφοράς για τους μέσους και τους εξτρέμ. Έτσι άφησε τον Χασάν, που λόγω ύψους διαφοροποιούσε τον τρόπο ανάπτυξης του Ολυμπιακού, για να πάρει τον Τικίνιο. Ο Βραζιλιάνος δεν είχε την κλάση του Ελ Αραμπί, ήρθε από απραξία, αλλά αυτό ήταν το μικρότερο πρόβλημα: το μεγαλύτερο ήταν ότι λόγω ομοιότητας στα χαρακτηριστικά, δεν μπορούσε να συνυπάρξει με τον Ελ Αραμπί στην ίδια ενδεκάδα, όπως άλλωστε κι ο Χασάν. 

Ο Αμπουμπακάρ μοιάζει να μπορεί διότι ξεκινά από πιο μακριά, δεν είναι παίκτης περιοχής και είναι πιο κινητικός και πιο πιεστικός. Φυσικά πρόκειται για έναν φορ που μπορεί να παίξει μόνος του στην κορυφή της επίθεσης και να τρέξει στις αντεπιθέσεις -αυτό το χαρακτηριστικό δεν το έχει κανένας από τους τωρινούς σέντερ φορ του Μαρτίνς. Στον προπονητή του Ολυμπιακού άρεσε που ο Αμπουμπακάρ Καμαρά έφτιαξε πέρυσι σε πολλές περιπτώσεις φάσεις μόνος του -είτε κλέβοντας την μπάλα από αντίπαλους αμυντικούς, είτε φεύγοντας μόνο στην αντεπίθεση. Αυτό το χαρακτηριστικό δεν το είχε κανένας. Στα καλοκαιρινά προκριματικά, ειδικά εκτός έδρας, μπορεί αυτή η χρησιμότητα να αποδειχτεί μυστικό της επιτυχίας. 

ΠΑΝΟΣ ΛΟΥΠΟΣ - ΩΡΑ 

Η ΑΕΚ λοιπόν απέτυχε και βγήκε 5η στη βαθμολογία στο τέλος του πρωταθλήματος πίσω από Ολυμπιακός, ΠΑΟΚ, Παναθηναϊκό και Άρη. Κι αυτό σύμφωνα με ορισμένους , σημαίνει ότι είναι σχεδόν απαγορευτικό να κάνει όνειρα ή ακόμα και να στοχεύει στην κατάκτηση του πρωταθλήματος τη νέα σεζόν.

Επιτρέψτε μου να πω ότι είναι εκτός πραγματικότητας αυτό το σκεπτικό και θα μπορούσα να αναφέρω πάμπολλα παραδείγματα ομάδων που κατέκτησαν τον τίτλο κι ενώ την προηγούμενη χρονιά, είχαν αποτύχει παταγωδώς. Αλλά, ας εστιάσω μόνο στην ΑΕΚ. Πρωτάθλημα πήρε η «Ένωση» τη σεζόν 2017-18. Την προηγούμενη χρονιά σε ποια θέση είχε καταλήξει; Στην 4η πίσω από τον Ολυμπιακό, τον ΠΑΟΚ και τον Παναθηναϊκό κι ένα μόλις πόντο πάνω από τον Πανιώνιο.

Τίποτα δεν λέει η βαθμολογία της νέας σεζόν, όχι μόνο για την ΑΕΚ, αλλά για καμία ομάδα. Μπορεί η ΑΕΚ να κάνει όλα όσα πρέπει και με γνώμονα να έχει μία πραγματικά ανταγωνιστική ομάδα, που θα έχει ως ξεκάθαρη στόχευση την κατάκτηση του τίτλου; Να είναι μία πραγματική οικογένεια, εντός ομάδας, εντός γραφείων, εντός αποσυτηρίων, στο περιβάλλον της, στις κερκίδες της γηπεδάρας της, παντού; Αυτό μόνο πρέπει να την νοιάζει!

ΘΑΝΟΣ ΜΠΟΥΖΑΣ - METROSPORT

Ο ΠΑΟΚ αρχίζει τους φιλικούς αγώνες οι οποίοι επιτελούν ένα και μόνο σκοπό: να δει ο προπονητής σε τι κατάσταση είναι το υλικό του, να αξιολογήσει τους καινούργιους παίκτες και να αρχίσει να σχεδιάζει το πως θα εντάξει αυτούς σε ένα σύνολο αξιόμαχο. Ένα σύνολο που θα μπορεί φέτος να διατηρήσει την επαφή του με την κορυφή αλλά και να περάσει τουλάχιστον στους ομίλους της Ευρώπης. Όλοι μας έχουμε μία μικρή έστω αγωνία στο να δούμε και να διακρίνουμε τα πρώρα ψήγματα απόδοσης και κυρίως ικανότητας από αυτούς που ήρθαν χωρίς αυτό να σημαίνει απολύτως τίποτα μιας και ένας παίκτης χρειάζεται αρκετό χρόνο για να δέσει με το σύνολο. Ωστόσο κάποια πρώτα στοιχεία φαίνονται και αυτά είναι που προσπαθεί ο κάθε φίλαθλος να υφαρπάξει από μία εικόνα και να μεταποιήσει την αίσθηση στο μυαλό του προκαλώντας ένα ευχάριστο συναίσθημα. 

Φέτος ο Λουτσέκου έχει ένα πολύ δύσκολο έργο αλλά όχι με την ίδια έννοια που το είχε πέρσι. Τον πρώτο που πρέπει να προπονήσει και να μεταβάλλει είναι ο εαυτός του. Θα μπει σε ένα εντελώς καινούριο προπονητικό τρόπο λειτουργίας και θα κληθεί σε σύντομο χρονικό διάστημα να πάρει σημαντικές αποφάσεις που αφορούν κυρίως τα πρόσωπα που τα βλέπει πρώτη φορά.

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΣΤΟΡΑΚΗΣ - ΦΩΣ

O Αμπουμπακάρ Καμαρά και ο Μιγιάτ Γκατσίνοβιτς: Αμφότεροι έχουν το προσόν ότι ξέρουν που έρχονται, ότι τους ξέρουν όσοι τους προσλαμβάνουν και ότι θέλουν μικρότερο χρονικό διάστημα προσαρμογής από κάποιον παίκτη με ενδεχομένως μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό «όνομα», αλλά που είναι ξένος με αυτό που αποκαλούμε «ελληνική ποδοσφαιρική πραγματικότητα». 

Η απόκτηση Καμαρά και Γκατσίνοβιτς, όπως και άλλων παιτκών που βρίσκονται στην ίδια συνομοταξία, ενδεχομένως να μην προκαλεί φρενίτιδα ενθουσιασμού στις τάξεις των φιλάθλων - αφού το ταβάνι των προσδοκιών δεν είναι τόσο μεγάλο όσο άλλων μεταγραφών προερχόμενων από το εξωτερικό - αλλά είναι... ταμάμ για τους προπονητές που μπορούν να δουλεύουν τις ομάδες τους με περισσότερες αγωνιστικές σταθερές. Άλλωστε, τέτοιοι παίκτες δεν συνιστούν τα λεγόμενα μεταγραφικά στοιχήματα, αλλά επενδύσεις χαμηλού ρίσκου.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΡΥΣΑΝΘΗΣ – ΤΑ ΝΕΑ

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο και ο Στέφανος Τσιτσιπάς είναι δύο περιπτώσεις αθλητών τόσο ίδιες μεταξύ τους, αλλά και τόσο εντυπωσιακά διαφορετικές. Δύο Ελληνόπουλα, που σε νεαρή ηλικία φανέρωσαν τις τεράστιες αθλητικές δυνατότητές τους, δούλεψαν σκληρά και σε συνδυασμό με το σπάνιο, όσο και πλούσιο ταλέντο τους, κατάφεραν να γίνουν κορυφαίοι στον κόσμο στο είδος τους.

Ο Γιάννης, όμως, παρέμεινε ταπεινός , προσγειωμένος στον πλανήτη Γη, με πλήρη επίγνωση του τι συμβαίνει στον κόσμο, παρόλο που αυτός και η οικογένεια του πλέον έχουν ανέβει επίπεδο. Από την άλλη ο Στέφανος κάπου στην πορεία…χάθηκε κι έχασε και την συναίσθησή του σε ποιον απευθύνεται. Με ύφος…Μαρίας Αντουανέτας χαρακτηρίζει τον μισθό «δωροδοκία» ώστε να ξεχάσουμε τα όνειρά μας, προτείνει οπωροφόρα δέντρα στις πόλεις ώστε να τρώνε οι άστεγοι και ζητά Harrods στην Αθήνα λες και έχουμε λυμένα όλα τα άλλα προβλήματα μας. 

Παίζουν ασφαλώς ρόλο τα βιώματα και οι παραστάσεις από την παιδική ηλικία, που διαφοροποιούν σε τόσο μεγάλο βαθμό τον Γιάννη από τον Στέφανο. Όμως από κάποιο σημείο και μετά η διαχείριση της δημόσιας εικόνας του αποτελεί θεμελιώδη υποχρέωση κάθε επαγγελματία αθλητή. Και σε αυτό το κομμάτι ο Γιάννης τα καταφέρνει πολύ καλύτερα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ

*Για να διαβάσετε ολόκληρο ένα άρθρο θα πρέπει να απευθυνθείτε στο περίπτερο της γειτονιάς σας. Ενισχύοντας την εφημερίδα που εκτιμάτε περισσότερο, δίνετε πνοή στην πολυφωνία του Τύπου.

Πρωινός Τύπος (29/6): «Ο Καμαρά μπορεί να είναι το μυστικό της επιτυχίας - Σωστή η πρακτική του Αλμέιδα»
EVENTS