MENU

Η Λίβερπουλ του Κλοπ είναι τόσο καλή ομάδα που ακόμα και σε μια σχετικά μέτρια βραδιά, μπορεί να κυριαρχεί απόλυτα σε τελικό Τσαμπιονς Λιγκ.

Όσοι παρακολουθούν τους «Κόκκινους» τα τελευταία χρόνια προσεκτικά και ειδικά στην τρομερή φετινή τους προσπάθεια να κατακτήσουν τέσσερις τίτλους, ξέρουν ότι το βράδυ του Σαββάτου έκαναν εμφάνιση περίπου στον μέσο όρο τους. Κυριαρχική, όχι σπουδαία. Παίκτες – κλειδιά όπως οι πλάγιοι μπακ Αλεξάντερ – Άρνολντ και Ρόμπερτσον, ο Τιάγκο, ο Μανέ, ο Λουίς Ντίας ήταν μέτριοι. Η ακρίβεια σε πάσες και εκτελέσεις, στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου απουσίαζε, το πρέσινγκ δεν ήταν τόσο αποτελεσματικό όσο συνήθως, η γλώσσα του σώματος από ένα σημείο κι έπειτα έδειχνε ότι η κούραση και η νευρικότητα επηρέαζαν τις αποφάσεις των ποδοσφαιριστών.

Κι ωστόσο, παρά τα παραπάνω, η Λίβερπουλ ήταν σαφώς καλύτερη της Ρεάλ Μαδρίτης, δημιούργησε και έχασε πληθώρα ευκαιριών, δεν δέχθηκε φάσεις παρά μονάχα δυο (τα δυο γκολ, το ένα που μέτρησε και το άλλο που ακυρώθηκε) και αν δεν έπεφτε πάνω στον εξαιρετικό Κουρτουά πιθανόν να είχε σηκώσει την κούπα.

Πώς γίνεται αυτό; Γίνεται, διότι η Λίβερπουλ είναι μια εξαιρετική ομάδα, από τις καλύτερες που έχουμε δει στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο τα τελευταία χρόνια, σίγουρα η καλύτερη στον κόσμο φέτος, μαζί ή λίγο πίσω από την Μάντσεστερ Σίτι.

Γράφτηκαν πολλά για την Ρεάλ μετά την 14η κατάκτηση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών/ Τσάμπιονς Λιγκ στην ιστορία της. Και δικαίως. Πρόκειται για ένα μυθικό κατόρθωμα, επιστέγασμα μιας απίστευτης πορείας με απίθανες ανατροπές, απέναντι σε αντιπάλους που όπως και η Λίβερπουλ, κυριάρχησαν, την έφεραν σε δύσκολη θέση, πίστεψαν ότι την έχουν, μόνο και μόνο για να δουν στο τέλος τον ουρανό σφοντύλι. Ο Αντσελότι με την μοναδική τροπαιοθήκη και οι ποδοσφαιριστές θρύλοι του κλαμπ και του θεσμού, όπως ο Μπενζεμά, ο Μόντριτς, ο Κροος, ο Κασεμίρο αξίζουν χειροκρότημα και σεβασμό.

Θα τα άξιζαν και αν έχαναν στον τελικό. Όπου, όποιος δεν κρίνει μονάχα από το αποτέλεσμα, δεν μπορεί παρά να παραδεχτεί ότι το σχέδιο της Ρεάλ αγωνιστικά δεν βγήκε. Βγήκε βέβαια στο ταμπλό και αυτό έσβησε όλα τα άλλα.

Η Ρεάλ Μαδρίτης, ενώ επέλεξε να αμυνθεί σε χαμηλά μέτρα , δέχθηκε πάρα πολλές φάσεις. Που πάει να πει δεν αμύνθηκε και τόσο καλά. Επιτέθηκε με λίγους παίκτες ψάχνοντας τους κενούς χώρους όμως βρήκε μονάχα δυο φάσεις όλες κι όλες. Το παιχνίδι έληξε με xGoals 2,17 - 0,39! Αλλά παρότι δημιούργησε ευκαιρίες για πάνω από δυο γκολ., η Λιβερπουλ δεν πέτυχε κανένα. Και η Ρεάλ, παρότι δημιούργησε ευκαιρίες για κάτω από …μισό γκολ, πέτυχε ένα και χρυσό, στη μοναδική προσπάθεια εντός στόχου που είχε σε ολόκληρο το ματς.

Ποδόσφαιρο είναι, συμβαίνει. Κάποιοι το αποδίδουν στην τύχη, άλλοι στο βάρος της φανέλας, όλοι στον Κουρτουά. Η ουσία δεν αλλάζει.

Οι ηττημένοι, με βάση πάντα τα αποτελέσματα, έκαναν τελικά όχι μια ιστορική μα μια απλώς συμβατική χρονιά, κερδίζοντας τα λιγότερο σημαντικά από τα τρόπαια που διεκδίκησαν (του Λιγκ Καπ και του Κυπέλλου Αγγλίας) και χάνοντας το πρωτάθλημα Αγγλίας και το Τσάμπιονς Λιγκ.

Άρα, σιγά τα αυγά με την υπερομάδα του Κλοπ, σωστά;

Λάθος. Η Λίβερπουλ πετυχαίνει καταπληκτικά πράγματα εδώ και μια τετραετία τα οποία δυστυχώς για εκείνην, δεν αποτυπώνονται στα τρόπαια που σηκώνει. Δεν παύουν όμως να είναι καταπληκτικά.

Ναι, χάνει το πρωτάθλημα από την Σίτι. Η οποία Σίτι έχει ξοδέψει περισσότερα από 700 εκατομμύρια ευρώ την τελευταία εξαετία – μιλάμε για ισοζύγιο πωλήσεων - αγορών (εκατομμύρια που στην πραγματικότητα δεν τα έχει και παραβιάζει κατάφορα το διάτρητο έτσι κι αλλιώς financial fair play αλλά αυτά θα τα πούμε μια άλλη στιγμή). H Λίβερπουλ έχει ξοδέψει στο ίδιο διάστημα περίπου διακόσια εκατομμύρια. Λιγότερα φυσικά από Σίτι, Γιουνάιτεντ, Τσέλσι, Άρσεναλ ακόμα και την Έβερτον και πολλές άλλες ομάδες στην Ευρώπη.

Τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία και αυτό το αποδεικνύει η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ που έχει δώσει ένα σκασμό εκατομμύρια για να φάει φέτος εννιά γκολ από την Λίβερπουλ.

Στην περίπτωση της Σίτι όμως, όπου τα διαχειρίζεται ο ευφυής Πεπ, ασφαλώς της δίνουν τεράστιο πλεονέκτημα. Αυτό το πλεονέκτημα λοιπόν, ο Κλοπ και οι συνεργάτες του το έχουν σχεδόν εκμηδενίσει. Με εξαιρετικές επιλογές και καταπληκτική δουλειά σε όλα τα επίπεδα, έχουν δημιουργήσει μια ομάδα πρότυπο. Όσοι αγαπούν το ποδόσφαιρο πραγματικά, οφείλουν θαυμασμό στην Λίβερπουλ του Γερμανού (ακόμα κι αν χαίρονται για οπαδικούς λόγους, όταν χάνει τρόπαια), για τον τρόπο που χτίστηκε.

Αυτή η Λίβερπουλ σε οποιαδήποτε άλλη εποχή της Πρέμιερ Λιγκ θα είχε κατά πάσα πιθανότητα δυο πρωταθλήματα ακόμα. Και ίσως ένα επιπλέον Τσάμπιονς Λιγκ. Θα της άξιζε. Ακόμα και χωρίς αυτά όμως θέλω να πιστεύω ότι τελικά η ιστορία θα την κατατάξει εκεί που ανήκει: δηλαδή στο κλειστό κλαμπ με τις σπουδαιότερες ομάδες όλων των εποχών.


 

Η Λίβερπουλ του Κλοπ αξίζει έτσι κι αλλιώς τη θέση της στην ιστορία
EVENTS