MENU

Η Λίβερπουλ μπορεί να ήταν καλύτερη στον αγωνιστικό χώρο και να έκανε ένα σωρό ευκαιρίες, αλλά η πλειοψηφία των παικτών της ήταν, σε αυτό τον τελικό, κατώτεροι των προσδοκιών. Ο Τρεντ Αλεξάντερ-Άρνολντ και ο Τζόρνταν Χέντερσον ήταν μέτριοι, το ίδιο και ο Σαντιό Μανέ, σχεδόν… εξαφανισμένοι ο Λουίς Ντίαζ και ο Ναμπί Κεϊτά, απαράδεκτη η εμφάνιση του Μοχάμεντ Σαλάχ, ο οποίος έκανε και δηλώσεις περί εκδίκησης για το 2018, αλλά δεν έδειξε καθόλου πόσο πολύ ήθελε να… πάρει το αίμα του πίσω.

Στο Τσάμπιονς Λιγκ, το έχει (από)δείξει η ιστορία πως πρωταγωνιστές είναι αυτοί που μπορούν να αντέξουν την πίεση, το βάρος μιας μεγάλης βραδιάς. Είναι ενενήντα λεπτά και πρέπει να δείξεις τι αξίζεις. Άδικο; Μπορεί να είναι. Σαν ένας τελικός 100 μέτρων στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Μια κούρσα είναι. Την παίρνει ο καλύτερος, δεν υπάρχει περιθώριο να μην τα δώσεις όλα, να κάνεις λάθος. 

Η Λίβερπουλ ήταν νευρική, ίσως λογικό διότι μπήκε στο γήπεδο με το βάρος ότι έπρεπε να αποδείξει πως αυτή ήταν η καλύτερη. Ήταν αυτή που θα μπορούσε να πάρει τέσσερις τίτλους, έχοντας χάσει λίγες ημέρες πριν το πρωτάθλημα, ήταν σαν αγώνας ζωής και θανάτου ο τελικός του Τσάμπιονς Λιγκ για να μην… μείνει με τα δυο κύπελλα. Δεν είχαν, όμως, οι παίκτες του Γιούργκεν Κλοπ το πάθος που χρειάζονται οι τελικοί. Και εμφανίστηκαν όλες οι αδυναμίες της ομάδας σε ένα παιχνίδι, σε αυτό το παιχνίδι. 

Η Ρεάλ, από την άλλη, έπρεπε να επιστρατεύσει τον κυνισμό της για να τα βγάλει πέρα. Και να έχει και τύχη. Αυτό το κάτι σαν σέντρα-σουτ που επιχείρησε ο Φεδερίκο Βαλβέρδε, με την μπάλα να περνά από πολλά πόδια και να στρώνεται στον Βινίσιους. Μια φάση ηταν αρκετή. Ε και; Γιατί να το λέμε τύχη και όχι ικανότητα;

Η ιστορία γράφει πια 14. Ασύλληπτο! Τόσο μακριά από κάθε άλλη ομάδα. Η πιο δύσκολη,  η πιο αναπάντεχη κατάκτηση Τσάμπιονς Λιγκ για τους Μαδριλένους, που ήταν με την πλάτη στον τοίχο από τους «16» και μετά. Θυμηθείτε ότι αρχικά είχε κληρωθεί με την Μπενφίκα, αλλά εκείνη η απίστευτη γκάφα που έγινε στην διαδικασία προκάλεσε την επανάληψη της κλήρωσης και το ζευγάρωμα με την Παρί Σεν Ζερμέν του Λιονέλ Μέσι, του Νεϊμάρ, του Κιλιάν Μπαπέ, που απέρριψε τη «βασίλισσα» πριν από μερικές ημέρες. Αρκετή η αναφορά αυτή στον Γάλλο, ασχολούμαστε με αυτούς που γράφουν την ιστορία. 

Σε όλα τα νοκ άουτ η Ρεάλ ήταν το αουτσάιντερ. Και στον τελικό, φυσικά. Και πήρε το τρόπαιο χωρίς να είναι η ομάδα που κυριάρχησε σε κανένα παιχνίδι. Μα είναι τέτοια η ποιότητα των ποδοσφαιριστών που διαθέτει, είναι τέτοια η εμπειρία και η προσωπικότητά τους που δεν τους υποτιμάς ποτέ. Από τον Καρίμ Μπενζεμά και τον Λούκα Μόντριτς ως τον Τόνι Κρόος και τον Τιμπό Κορτουά. Πως το λένε; Σύμπτωση που επαναλαμβάνεται παύει να είναι σύμπτωση.

Συμφωνούμε πως ο Κάρλο Αντσελότι δεν λανσάρει κανένα πρωτοποριακό είδος ποδοσφαίρου, αλλά είναι ένας εξαιρετικός διαχειριστής των μονάδων και του συνόλου που έχει στη διάθεσή του. Είναι μεγάλη… γάτα. Και κόντρα στους υπερπροβλημένους Πεπ Γκουαρδιόλα και Γιούργκεν Κλοπ, αυτός δείχνει τέσσερα Τσάμπιονς Λιγκ ως προπονητής. Ο μοναδικός στην ιστορία. Ξέρει τι παίκτες έχει και προσαρμόζεται, δεν είναι εμμονικός, καθόλου μεροληπτικός, παίρνει τις σαρδέλες και τις μεταμορφώνει σε γαρίδες! Οι ομάδες του προπονητή δημιουργούν σχολές, ωραίες ιστορίες, μεγάλα σερί, αλλά τους τελικούς κερδίζουν οι ομάδες των παικτών.

Όταν αποκλείεις κατά σειρά την Παρί Σεν Ζερμέν, την Τσέλσι, την Μάντσεστερ Σίτι και νικάς και τη Λίβερπουλ στον τελικό δεν μπορεί απλά να είσαι τυχερός. Κόντρα στις τρεις καλύτερες αγγλικές ομάδες και στον πιο πλούσιο σύλλογο του κόσμου η Ρεάλ τα κατάφερε.

Η Ρεάλ πλέον έχει τα διπλάσια τρόπαια Τσάμπιονς Λιγκ από κάθε άλλη ομάδα. Η δεύτερη Μίλαν έχει κερδίσει επτά! Και από την εποχή που το Κύπελλο Πρωταθλητριών μετονομάστηκε σε Τσάμπιονς λιγκ οι Μαδριλένοι δεν έχουν χάσει σε κανέναν τελικό!

Δείχνοντας πως πολύ καλές ομάδες υπάρχουν πολλές. Μα βασίλισσα (χωρίς εισαγωγικά) είναι μόνο μία! Αυτή! Με τα 14 τρόπαια! Και συνεχίζει… 

Πολύ καλές ομάδες υπάρχουν πολλές, βασίλισσα είναι μόνο μία!
EVENTS