MENU
Χρόνος ανάγνωσης 8’

«Πατέρα, κράτα λίγο ακόμα...»

0

Η προσμονή ετών φτάνει πλέον στο τέλος της. Προσμονή δύσκολη, πικρή. Χιλιάδες φίλοι της ΑΕΚ περιμένουν να μπουν στο... σπίτι τους. Στη Νέα Φιλαδέλφεια. Σε ένα πραγματικό στολίδι. Εκεί που η αγαπημένη τους ομάδα έζησε στιγμές δόξας και μεγαλείου. Στιγμές μοναδικές που έχουν μείνει χαραγμένες ανεξίτηλα στις αναμνήσεις τους. Για άλλους λιγότερες, για κάποιους περισσότερες. 

Σίγουρα στη δεύτερη κατηγορία ανήκει ο κ.Νίκος Ξενάκης, στα 68 του πλέον χρόνια. Μία πολύ ιδιαίτερη περίπτωση ενός ανθρώπου που... φλέρταρε με το να αγωνιστεί στην ΑΕΚ όταν ήταν μικρός, ένας πολύ σοβαρός τραυματισμός στο ποδόσφαιρο όμως παραλίγο να του στοιχίσει την ίδια του τη ζωή, όπως ανέφεραν και δημοσιεύματα της εποχής. Τελικά τα κατάφερε, αλλά δεν μπορούσε πια να κάνει αυτό που τόσο αγαπούσε. Παρά μόνο να συνεχίσει να αγαπάει παράφορα την ΑΕΚ. Όπως κι ο γιος του, ο Γιάννης, που θέλησε να κάνει πραγματικότητα το όνειρο του  πατέρα του που αντιμετωπίζει σήμερα σοβαρά προβλήματα υγείας. Και αποφάσισε να τον πάριε για να πάνε μαζί στην "OPAP Arena-Αγιά Σοφιά" για μία πρώτη γεύση από τα... προσεχώς!

Που είναι σίγουρος πως θα έρθουν. Και θα τα ζήσει όχι μόνος του, αλλά μαζί με τον γιο του και τον πατέρα του! Οι τρεις τους, όπως ακριβώς το έχουν ονειρευτεί...

«Είναι του 54' γεννηθείς, αλλά με όλη αυτή την αρρώστια που περνάει τους τελευταίους 2,5 μήνες, φαίνεται σαν να είναι 80 ετών. Στα 17 του το 71' που έπαιζε στη Νέα Ιωνία, τότε έκαναν φιλικά οι ομάδες και έπαιζε στη Νεάπολη (Νέας Ιωνίας), στο γήπεδο του Ικάρου κι επειδή ήταν καλός τον είχαν στην πρώτη ομάδα. Είχαν παίξει ένα φιλικό με την ΑΕΚ κι έπιασε ό,τι δεν πιανόταν! Και τον είχαν ζητήσει... Είπαν το καλοκαίρι “τον πιτσιρικά θα τον πάρουμε στην ΑΕΚ”. Αλλά ξέρεις, όταν κάνουν σχέδια οι άνθρωποι, ο Θεός γελάει. Παίζουν τον Απρίλη ένα παιχνίδι με τον Πανερυθραϊκό και γονατίζει καταλάθος το παιδί που έπαιζε επιθετικός από τους αντιπάλους, τον χτύπησε και του έκανε ρήξη παγκρέατος!

Ήταν να “φύγει” τότε. Είχαν πει της γιαγιάς μου "έχεις άλλο παιδί;". Τους λέει έχω άλλο ένα, "εντάξει δείτε το άλλο το παιδί καλύτερα, αυτό είναι σε πάρα πολύ δύσκολη κατάσταση". Ο πατέρας μου όταν πια μπορούσε να επικοινωνήσει ξανά, μνημόνευε τον Πλέσσα, έναν γιατρό που του εφάρμοσε μία διαδικασία που δεν είχε ξαναγίνει. Του έβαλε γάζα μέσα στην πληγή για να τραβάει τα αίματα και μπόρεσε και τον έσωσε. Δεν ξανάπαιξε βέβαια μπάλα, αλλά η αγάπη του για το ποδόσφαιρο και την ΑΕΚ δεν σταμάτησε ποτέ. Ποτέ όμως!», αναφέρει στο SDNA ο Γιάννης Ξενάκης. 

Από εκεί ξεκίνησε η σημερινή του πάθηση;
«Ουσιαστικά ναι, γιατί του κατέστρεψε το πάγκρεας και σταμάτησε να παράγει ινσουλίνη ο οργανισμός, οπότε κάποια χρόνια μετά παρουσίασε διαβήτη. Είναι ινσουλινοεξαρτώμενος τουλάχιστον τρεις δεκαετίες. Ακολούθησαν πολλά δύσκολα χρόνια μέσα στα νοσοκομεία. Πολλή ταλαιπωρία. Πολλές φορές βέβαια όταν κάτι δεν σε πάει καλά, συνεχίζει και πάει μέχρι τέλους έτσι. Από μία ασπιρίνη έπαθε διάτρηση στομάχου, πάει στο νοσοκομείο να του κάνουν μετάγγιση αίματος και είχε ηπατίτιδα αυτό που του έβαλαν! Αυτό έγινε περίπου το 95-96'. Τελικά την πέρασε χωρίς να καταλάβει κάτι, αλλά του είχε ήδη κάνει ζημιά στο συκώτι.

Και φτάνουμε το 2005 σε κάτι εξετάσεις ρουτίνας και μας λένε οι γιατροί πως έχει κύρωση. Έπαθε σοκ, γιατί δεν έπινε, δεν κάπνιζε. Και το 2006 πάλι πήγαμε να τον χάσουμε γιατί πέρασε πάλι μία δύσκολη κατάσταση, μία κιρσορραγία. Ισορροπήσαμε και φέτος, τον Σεπτέμβρη του 2021 έκανε την τούμπα τη μεγάλη και ξεκίνησε να παίρνει την κατιούσα. Γιατί όταν δεν δουλεύει καλά το συκώτι, τα υγρά που δεν μπορούν να φιλτραριστούν μαζεύονται στον οργανισμό, ανεβαίνουν στον εγκέφαλο και δημιουργούν κάτι σαν αλσχάιμερ, σαν άνοια.

Ξεκίνησε να ξεχνάει αρχικά, να μπερδεύεται, δεν θυμόταν πράγματα. Είπαμε με τη μητέρα μου ότι πιθανότατα να είναι αλσχάιμερ ή αρχή άνοιας. Πήγαμε για εξετάσεις, αλλά δεν βγάλαμε άκρη. Μέσα Γενάρη τελικά μας έπαθε ένα μεγάλο σοκ, γιατί έπεσε σε λήθαργο. Είχε μόνο ανοιχτά μάτια, τα κούναγε δεξιά-αριστερά, αλλά δεν καταλάβαινε τίποτα. Καμία επαφή με το περιβάλλον. Ήταν ένα από τα στάδια της ηπατικής εγκεφαλοπάθειας, η οποία έχει τέσσερα στάδια κι αυτό ήταν το τρίτο. Πήγαμε στο ΝΙΜΤΣ, μας είπαν ότι πάθει ηπατική εγκεφαλοπάθεια, δεν έχει επιστροφή το συγκεκριμένο. Ξεκίνησε να "πέφτει", να γίνεται χειρότερα. Να μη μπορεί να αυτοεξυπηρετείται. Το Μεγάλο Σάββατο έπαθε ένα εγκεφαλικό, από τότε δεν περπατάει. Τον έχω πλέον σε μία φροντίδα ηλικιωμένων στη Νέα Ιωνία για να μπορεί να έχει μία καλύτερη ποιότητα ζωής. Έχει πέσει στο κρεβάτι, παλεύουν κι εκείνοι, παλεύουμε κι εμείς. Άμα σου δείξω φωτογραφίες με το πώς ήταν πριν, θα πάθεις πλάκα. Δεν υπάρχει. Νομίζεις τώρα πως είναι 80 χρονών και είναι μόνο 68. Η κατάσταση αυτή, όπως είναι δηλαδή εμφανισιακά, έγινε μέσα σε 2,5 μήνες».

Μιλάτε τώρα, έχει κανονικά επαφή;
«Ναι, βέβαια. Απλά τώρα μπορεί να μιλήσουμε πέντε λεπτά όπως εμείς οι δύο και μετά από λίγο να έχει παραισθήσεις. Χθες (σ.σ. προχθές) πήγα και του έδειξε την εφημερίδα, την "Ώρα των σπορ" που μας είχε φωτογραφία. Του είπα "κοίτα..." και μου λέει "πού είμαστε εμείς εδώ;". Ενώ εδώ (σ.σ. στο γήπεδο) τα καταλάβαινε όλα, μίλησε μάλιστα και με τον πρόεδρο τηλεφωνικά μέσω της υπεύθυνης δημοσίων σχέσεων, χθες (σ.σ. την Πέμπτη) ήταν δύσκολα τα πράγματα».

Όσο για το πώς ένιωσαν όταν μπήκαν στο γήπεδο;
«Εντάξει, ήταν τρομερά. Ήταν απίστευτο το συναίσθημα. Πιστεύω ότι το άξιζε. Το ήθελε, το έλεγε. Ήταν το όνειρό του, ο πόνος του. Ειδικά να το κάνει με τον εγγονό του, έλεγε "να μπω στο γήπεδο με τον Νίκο (σ.σ. ο εγγονός του). Να πάρουμε ένα διαρκείας να βλέπουμε την ΑΕΚ. Είναι η ζωή του η ΑΕΚ! Ακόμα και τώρα καμιά φορά που πάω στη μονάδα, μου λέει "κερδίσαμε την Κυριακή;". Δεν κερδίσαμε του λέω, πατέρα. Ισοπαλία φέραμε. "Πωωω, πάλι ισοπαλία;", μου λέει».

Αντιλαμβάνεται το πώς ακριβώς έχει η κατάστασής του;
«Όχι... Περιμένει ότι σε 3-4 μήνες θα μπει στο γήπεδο. Μου το λέει. Είναι ένας καημός αυτό το γήπεδο. Εντάξει και για τις δικές μας γενιές, αλλά γι' αυτούς τους ανθρώπους ειδικά που το έζησαν εδώ μέσα, είναι τρομερό. Είναι καημός. Μου λέει συνέχεια "να έρθω στο γήπεδο στα εγκαίνια". Θα πάμε του λέω... Μετά το ξεχνάει πάλι βέβαια, μου λέει τα δικά του.

Αν τα χρονοδιαγράμματα είναι όπως λέγονται κι αν τον Αύγουστο πραγματικά κάνουμε εγκαίνια, θέλω να είμαι συγκρατημένα αισιόδοξος, ότι θα μπορέσει να έρθει. Τώρα επειδή είναι πολύ περίεργη η συγκεκριμένη ασθένεια, σήμερα μπορεί να μιλάμε μαζί κι αύριο... να μην. Όλα είναι ρευστά».

Θα έρθετε τριανδρία φαντάζομαι;
«Δεν το συζητάμε καν, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Πάμε πακέτο.

Σε αναλαμπές που έχει, μου το λέει συνέχεια. "Τι κάνει ο Νίκος; Θα πάμε στο γήπεδο ε; Του λέω, "θα πάμε, μη στενοχωριέσαι».

Τον βοηθάει αυτή η κουβέντα; Να μιλάτε για το γήπεδο, για την ΑΕΚ;
«Σίγουρα! Όταν του λες πράγματα που τα αγαπάει και τα έχει στο μυαλό του συνέχεια, τον βοηθάει. Και πραγματικά η ΑΕΚ είναι ένα από αυτά τα πράγματα. Όσο κι αν ακούγεται περίεργο, "έλα μωρέ, μία ομάδα είναι". Πιστεύω ότι του δίνει ζωή αυτή η προσμονή για την ΑΕΚ!

Είναι ένας άνθρωπος που ζούσε όχι μόνο για την ΑΕΚ, για το ποδόσφαιρο γενικά. Βάζω παρελθοντικό χρόνο γιατί οι δραστηριότητες που έκανε μειώθηκαν. Τι να σου πω τώρα, αυτοκόλλητα panini, κασέτες από τελικούς ευρωπαϊκών κυπέλλων, πρέπει να έχουμε από το '88. Ζει κι αναπνέει για το ποδόσφαιρο και την ΑΕΚ. Και το έχει περάσει και στον μικρό».

Τι έλεγε μόλις μπήκε μέσα στο γήπεδο;
«Τρελάθηκε! Η αλήθεια είναι πως το φοβόμουν λίγο, έλεγα "θα καταλάβει;". Αλλά τον είδα από το πρωί πως ήταν σε καλή κατάσταση. Κατεβαίνει από το ασθενοφόρο, μέσα στο γήπεδο, κοιτάει. Τον ρωτάω "πού είμαστε;".
-"Έλα ρε", μου λέει... "Το γήπεδο ε; Πωπω...".
Του λέω “για να δω τι θυμάσαι: Εδώ ποιος είναι;"
-"Καλά πλάκα μου κάνεις; Ο Σεραφείδης. Ο Μαύρος, ο Νεστορίδης, ο Παπαϊωάννου".

Και ήταν εδώ η Ανθή η Παπακώστα (σ.σ. υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων της ΠΑΕ ΑΕΚ), μία πάρα πολύ καλή κοπέλα, τον ρωτάει: "κ.Νίκο, πώς το βλέπετε το γήπεδο;".
-”Απίστευτο! Θα γίνει ένα φανταστικό πράγμα μόλις τελειώσει”!

-"Θα μιλήσετε με τον κ.Μελισσανίδη;", του είπε.
-Να μιλήσω!
-Τι θέλετε να του πείτε;
-Τον αγαπάω πολύ και να συνεχίσει αυτά που κάνει!

“Το είπε και στον ίδιο. Αφού, στη συνέχεια, λέει ο πρόεδρος στην Ανθή, τον ξέρω τον άνθρωπο; Έχουμε μιλήσει ξανά; Του λέει "όχι πρόεδρε", αναφέρει ο Γιάννης Ξενάκης. 

"Πω πω, με συγκίνησες. Έπαθα πλάκα", είπε ο Μελισσανίδης.

Ένιωσα ότι τον αναζωογόνησε. Έστω αυτές τις λίγες στιγμές που έζησε. Ήταν τρομερό, το έβλεπες στα μάτια του. "Υπομονή του λέω μαστρο-Νίκο. Κράτα λίγο ακόμα, να μπορέσουμε να το δούμε"!

“Για μένα ήταν κάτι που έπρεπε να κάνω. Το ένιωθα μέσα μου. Θα το έκανα ξανά και ξανά. Ήθελα να τον φέρω στο γήπεδο οπωσδήποτε για το... μία στο εκατομμύριο. Και θα τον ξαναφέρω για να δούμε παιχνίδι. Θα τον φέρω, ό,τι κι αν γίνει. Θα κινήσω γη και ουρανό»!

Και συνεχίζει...
«Είναι μεγάλη δουλειά να μπαίνεις σπίτι σου. Κι εγώ το έζησα από παιδί μικρό. Αυτό το γήπεδο είναι σαν 40 πρωταθλήματα για την ΑΕΚ. Πόσες στιγμές χαράς, λύπης. Η πρώτη φορά ήταν το 91'. Και στο τελευταίο παιχνίδι εδώ ήμουν πάλι. Μακάρι να προλάβουμε, δεν έχω να πω τίποτα άλλο. Δυστυχώς πόσοι ακόμα ήταν που δεν το πρόλαβαν. Και ξέρω ότι πονάει...»

Όσο για τη δική του σχέση με το ποδόσφαιρο; 
«Εγώ ασχολιόμουν με το futsal, μάλιστα από το 2012 ως το 2015 αγωνίστηκα και στην ΑΕΚ. Ασχολούμαι χρόνια. Ήμασταν Α' Εθνική. Με αυτό ασχολούμαι και τώρα, έχω το UEFA C και κάνω προπονήσεις στους τερματοφύλακες στον Παναθηναϊκό Μεταμόρφωσης».
 

«Πατέρα, κράτα λίγο ακόμα...»
EVENTS