MENU

Στον προπονητή Ζοσέ Μουρίνιο είχα πάντοτε μεγάλη εκτίμηση, αναγνωρίζοντας βεβαίως ότι τα τελευταία χρόνια η πορεία του δεν είναι όπως τη δεκαετία 2000-2010 όταν έκανε την Ευρώπη να παραμιλάει. Αλλωστε στη ζωή πάντοτε υπάρχουν τα «πάνω» και τα «κάτω».

Την ημέρα που αποχώρησε από τη λατρεμένη μου Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ο ΕΝΑΣ και ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ σερ Άλεξ θεωρούσα μονόδρομο την πρόσληψη του «Special One» για τη συνέχιση της «αυτοκρατορίας». Τελικά ήρθε ο Μόγιες, απέτυχε, τον κατάπιε η ευθύνη. Στη συνέχεια πήγε στο «Ολντ Τράφορντ» και ο Ζοσέ αλλά κι αυτός απέτυχε να μας οδηγήσει ξανά στην κορυφή. Του… έμεινε η κατάκτηση ενός Europa League. Ο ένας από τους 5 ευρωπαϊκούς τίτλους αυτού του σπουδαίου κόουτς που πολλοί λατρεύουν να μισούν!

Ο Ζοσέ Μουρίνιο είναι ένας προπονητής χαμαιλέοντας. Η δική του Πόρτο έφτασε στην κατάκτηση κυπέλλου ΟΥΕΦΑ και Τσάμπιονς Λιγκ παίζοντας για δύο χρόνια καταπληκτικό ποδόσφαιρο. Ηταν τότε που τον μάθαμε ως «πρώτο προπονητή» σε μεγάλη ομάδα και είχε πληγώσει το ελληνικό ποδόσφαιρο αποκλείοντας τον Παναθηναϊκό στους «8» του ΟΥΕΦΑ. Εχει μείνει ανεξίτηλο στη μνήμη το… χτύπημα στην πλάτη του Σέρχιο Μαρκαριάν την ώρα που εκείνος πανηγύριζε το 0-1 του Οπόρτο θυμίζοντάς του ότι «Υπάρχει και ρεβάνς». Και δικαιώθηκε ο Μουρίνιο με τα γκολ του Ντερλέϊ και την πρόκριση της Πόρτο στη Λεωφόρο. Ηταν το ξεκίνημα της απογείωσης εκείνης της μεγάλης ομάδας και του ίδιου.

Εν συνεχεία πήγε στην Τσέλσι του Αμπράμοβιτς και την μετέτρεψε σε μία σιδερένια ομάδα. Μπορεί να μην έκανε πραγματικότητα την καψούρα του ιδιοκτήτη, δηλαδή την κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ, όμως η ομάδα που έφτιαξε έγινε σημείο αναφοράς στην Αγγλία για τον ατσάλινο χαρακτήρα της. Και κατέκτησε δύο φορές την Πρέμιερ Λιγκ (ακολούθησε ακόμα μία το 2015).

Το κορυφαίο του επίτευγμα ήταν το Τσάμπιονς Λιγκ με την Ιντερ του Μιλίτο το 2010. Ισως η πιο «λούζερ» ομάδα της Ευρώπης πήρε το στέμμα «με τρόπο Μουρίνιο». Άμυνα από μπετό. Εκείνος σήκωσε την κούπα και άφησε τους άλλους… να λένε. Είπαμε: χαμαιλέοντας!

Στη Ρεάλ έπεσε επάνω στην τεράστια Μπαρτσελόνα του Πεπ. Βούιξε το κεφάλι του μετά την πρώτη 5άρα. Ακουσε και τι δεν άκουσε για επιλογές τύπου… Πέπε. Κι όμως. Εκείνος ήξερε πως θα βρει τον δρόμο. Και κατέκτησε το πρωτάθλημα τη σεζόν 2011-12. Βεβαίως Ρεάλ δίχως ευρωπαϊκό είναι… αποτυχία.

Όταν πήγε στη Γιουνάϊτεντ η ομάδα είχε ήδη 3 χρόνια χωρίς πρωτάθλημα. Τότε ήρθε η φθορά του. Βεβαίως και σε αυτή τη «φθορά» ο Ζοσέ Μουρίνιο πρόσθεσε ακόμη ένα ευρωπαϊκό, το 4ο στη συλλογή του, με την κατάκτηση του Europa League.

Χθες στα Τίρανα ο “Special One” έβαλε στο πέτο το 5ο αστέρι, αυτή τη φορά με τη Ρόμα. Το πανηγύρισε με την παλάμη υψωμένη και το χαμόγελο στα χείλη. Η «δική του Ρόμα», με τον ΔΙΚΟ ΤΟΥ τρόπο, έφτασε στην κατάκτηση του πρώτου ευρωπαϊκού τίτλου της ιστορίας της. Ότι δεν πέτυχαν μεγάλοι ποδοσφαιριστές –ο φοβερός Μπρούνο Κόντι, ο Προύτσο, ο Ντε Ρόσι, ο τεράστιος Φραντσέσκο Τότι- το κατάφεραν οι «στρατιώτες» του Ζοσέ Μουρίνιο.

Αφήστε την Ευρώπη να «λέει» τα τελευταία χρόνια ότι ο Μουρίνιο «δεν είναι πια αυτός που ήταν». Εκείνος ξέρει πως όταν «πέφτεις» αλλά είσαι μεγάλος πρέπει να σηκωθείς. Και είτε με δάκρυα είτε με χαμόγελα να (ξανα)πετυχαίνεις!

Ο Ζοσέ των 5 ευρωπαϊκών πανηγύρισε με την ψυχή του την κατάκτηση του «ταπεινού» Conference League, τρίτης τη τάξει ευρωπαϊκής διοργάνωσης.

Στην Ελλάδα, βεβαίως, δεν ξέρουν που να… πρωτοχωρέσουν τους ευρωπαϊκούς τίτλους οι ομάδες μας και υπάρχουν αρκετά «Special… νούμερα» που απαξιώνουν το Conference League! Το ακούγαμε, το διαβάζαμε και φέτος κατά τη διάρκεια της θαυμάσιας πορείας του ΠΑΟΚ: «Ελα, μωρέ, ποιο Conference;»

Στην κατάσταση που είναι το ελληνικό ποδόσφαιρο θα έπρεπε να έχει ως ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ τη διάκριση στην 3η τη τάξει διοργάνωση. Να παραδεχθούν το αυτονόητο: ότι είναι πιο εφικτή σε σχέση με τις άλλες δύο. Ότι μέχρι εκεί φτάνουν τα πόδια μας και δεν βγαίνουν έξω από το πάπλωμα.

Όταν δεν έχεις κερδίσεις, συλλογικά, ούτε κούπα του καφέ, είναι αστείο να απαξιώνεις μια διοργάνωση της ΟΥΕΦΑ. Όταν μόνο στα… λόγια «πετυχαίνεις διακρίσεις» κάθε χρόνο, είναι αστείο να… μη σε ενδιαφέρει το Conference. Όταν εκπρόσωποί σου δεν μπορούν καν να μπουν στους ομίλους του, είναι γελοίο να ανοίγει καν συζήτηση μαζί σου για την αξία της διοργάνωσης.

Για την ώρα βλέπε τον… «Special Five» να απολαμβάνει ακόμη ένα τρόπαιο. Κι εσύ, εγχώριε παντογνώστη, ψάξε καμιά πρόκριση στους… «32» σε διοργανώσεις που το «παρακάτω σου» είναι κάθε χρόνο μόνο στα λόγια, όχι στα έργα!

Ο «Special Five» πανηγύρισε το Conference, οι εγχώριοι «special φαφλατάδες»... μαζεύουν ευρω-κούπες του καφέ!
EVENTS