MENU

Κάποια στιγμή, εκεί στα μέσα της επανάληψης, μετά από αμέτρητες διακοπές, αιθαλομίχλες, φωτιές, πέτρες, δακρυγόνα, φωτοβολίδες που έφυγαν με στυλό ήρθε μία ανακοίνωση από τα μεγάφωνα που με την ίδια ευκολία θα μπορούσε να ερμηνευτεί και ως φάρσα, αλλά και ως τραγωδία.

«Ενημερώνουμε ότι στο γήπεδο λειτουργεί καταγραφικό μηχάνημα». Αυτό. Ξερά. Τέλος. Επικράτησε αμηχανία. Ο κόσμος στο γήπεδο δεν ήξερε αν έπρεπε να γελάσει ή να μαζευτεί. Αν ήταν κάποιο αστείο ή κάτι που έπρεπε να πάρει στα σοβαρά.

Το μότο που επέλεξε η διοργανώτρια αρχή για να προωθήσει την γιορτήχααχαχαχαχαχ του ελληνικού ποδοσφαίρου #InFootballWeLove έμοιαζε με μία ακόμα διάθεση για αυτοσαρκασμό.

Πριν από τρεις ημέρες, η Σεβίλλη πλημμύρισε από 150.000 οπαδούς της Ρέιντζερς και της Αϊντραχτ Φρανκφούρτης. 

Διψασμένους για κούπα (δεν πηγαίνουν δα και κάθε μέρα), αλλά πολύ περισσότερο για μπύρες. Σκέτες νεροφίδες. Το αλκοόλ έρευσε άφθονο, μα σχεδόν όλα -πλην ελαχίστων εξαιρέσεων- κύλησαν ρολόι.

Στις εξέδρες του Σαντσέθ Πιθχουάν κάθισαν δίπλα-δίπλα. Ούτε νεκρές ζώνες, ούτε κενά καθίσματα, ούτε τίποτα.

Κάποιοι Γερμανοί μάλιστα βρήκαν εισιτήρια μέσα στον πυρήνα της εξέδρας των Σκωτσέζων. Δεν άνοιξε ρουθούνι. Δεν έγινε τίποτα. Ποδοσφαιρικός πολιτισμός.

Ο τελικός κυπέλλου κάθε Μάιο -όποιος κι αν παίζει- είναι ένα αγκάθι. Ένα σπυρί στον πισινό. 

Ποια θα είναι η έδρα; Γιατί να είναι αυτή η έδρα; Τι ώρα θα ξεκινήσει; Ποιος θα είναι διαιτητής; Πόσα εισιτήρια; Πόσες νεκρές ζώνες;  Έχουμε δει επεισόδια ακόμα και σε τελικούς με 100 προσκλήσεις. Έχουμε δει τα πάντα. Τίποτα δεν μπορεί να εκπλήξει κανέναν.

Ο Covid-19 έδωσε πέρσι την αυτόματη λύση, μα η αλήθεια είναι μία: δεν υπάρχει η οπαδική κουλτούρα για έναν κανονικό τελικό κυπέλλου, με οπαδούς και των δύο ομάδων στο γήπεδο.

Αρκούσε μία βόλτα στα φωτογραφικά πρακτορεία για να πειστείς για αυτό. Δύο πέταλα γεμάτα από άτομα με full-face με 30 βαθμούς Κελσίου στο γήπεδο, έτοιμους για τους δικό τους pre-game, έτοιμους για μάχη.

Λίγο πριν την σέντρα, η παιδική χωρωδία έψαλλε τον εθνικό ύμνο και από πίσω ως ντεκόρ γινόταν η νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου με καπνογόνα, δακρυγόνα, κροτίδες, κι ότι άλλα μπορεί να φανταστεί κανείς. Παράνοια.

Στο πέταλο του ΠΑΟΚ υπήρχε ένα τεράστιο πανό που έγραφε «ναι στις μετακινήσεις οπαδών», μα ότι έγινε αυτό το βράδυ μέσα στο ΟΑΚΑ, ήταν ένα βροντερό μήνυμα υπέρ της άποψης: «όχι στις μετακινήσεις οπαδών». Όλων των ομάδων.

Τουλάχιστον, μέχρι να μπορέσουμε να αποδείξουμε ότι μπορούμε να φερθούμε πολτισμένα, κόσμια, φυσιολογικά. 

Μέχρι τότε, δεν μας αξίζει ούτε τελικός Κυπέλλου. Για μία χώρα που έχει χάσει εδώ και χρόνια τον ποδοσφαιρικό της αυτοσεβασμό, για μία χώρα που καταδέχεται να έχει ξένο αρχιδιαιτητή.

Για μία χώρα που έριξε τα μούτρα της και έχει ξένους διαιτητές (πολλούς αμφίβολης ποιότητας) σε κάθε σημαντικό και ασήμαντο ματς, ίσως ήρθε η ώρα για κάτι πιο ρηξικέλευθο, κάτι πιο καινοτόμο, κάτι ακόμα πιο αυτο-εξευτελιστικό.

Έναν τελικό Κυπέλλου Ελλάδας, εκτός Ελλάδας!

Έτσι θα λυθεί και η γκρίνια για το ΟΑΚΑ. Ας γίνει στην Μελβούρνη. Στην Νέα Υόρκη. Στο Μόναχο. Στο Λονδίνο. Στο Ντουμπάι. 

Κάπου που οι νόμοι θα τηρούνται. Κάπου που αυτοί οι οποίοι θα πάνε στο γήπεδο, θα το κάνουν με πλήρη σεβασμό στη συνθήκη, στους παίκτες, στο άθλημα. Κι όποιος πάει. 

Σε ένα τέτοιο μπαχαλοποιημένο περιβάλλον ξέρεις πως τίποτα δεν μπορεί να κυλήσει ποιοτικά. Τα MAT μπορεί να ξεφύγουν και να βαράνε στο ψαχνό κατά δικαίων και αδίκων. Παίκτες, μέλη του τεχνικού τιμ, ακόμα και διαπιστευμένοι μπορεί να ξεφύγουν και να τις παίζουν μεταξύ τους και να κυνηγιούνται μέσα στο γήπεδο. 

Πανηγυρισμοί έτοιμοι να βάλουν μπουρλότο, με τα χέρια στην ευαίσθητη περιοχή. 

Καμία ενσυναίσθηση από κανέναν…

Διαιτητές που νομίζουν ότι βρίσκονται σε τριτοκοσμικό περιβάλλον και εναρμονίζονται με το οικοσύστημα.

Σε ένα γήπεδο που κοχλάζει και μυρίζει μπαρούτι, μετά από 30λεπτη καθυστέρηση λόγω… πυρηνικών που έπεσαν από παντού, η επιλογή του Λαόθ να δώσει κάρτα για διαμαρτυρία (!) για ένα φάουλ στην σέντρα στον αμυντικό χαφ μιας ομάδας, δημιουργεί μία περίεργη αύρα, μία παράξενη συνθήκη. 

Θέλοντας και μη, ο Λαόθ υπήρξε παράγοντας του ματς. Καθοριστικός. 

Το ποιος κάνει επικίνδυνο παιχνίδι στην φάση του πέναλτι -αυτός που χαμηλώνει τόσο πολύ το κεφάλι ή αυτός που πάει με τάκλιν- είναι εξαιρετικά συζητήσιμο. 

Ενθυμούμενος πως έχει βγάλει κάρτα στον Αουγκούστο διά ασήμαντον αφορμή, αργότερα του χαρίζει μία δεύτερη, πιθανώς από τύψεις. 

Με μία πέτρα ανά χείρας, πιθανώς στην Ισπανία να διέκοπτε αμέσως το ματς. Εδώ, έδωσε τόπο στην οργή και μία ακόμα ευκαιρία. 

Οι καλές ομάδες που έχουν χτίσει με κόπο, χρήμα και ιδρώτα ο ΠΑΟΚ και ο Παναθηναϊκός αξίζουν πολύ καλύτερες συνθήκες εργασίας. Ένα πιο ποδοσφαιρικό περιβάλλον. Μηδενική ανοχή στην καφρίλα. 

Ποδοσφαιρικά μπορείς να πεις πολλά. Για τον ΠΑΟΚ που μπήκε παγωμένα, δίχως πνευματική ετοιμότητα. Για τους Βιεϊρίνια, Μπίσεσβαρ, Αουγκούστο που τελικά αποδείχθηκε ότι είχαν σκάρτα ένα (καλό) ημίχρονο. Για τον συμπαγή, συγκεντρωμένο, ώριμο τακτικά Παναθηναϊκό του Γιοβάνοβιτς.

Για το σπουδαίο ματς του Βέλεθ. Για τις 5 αλλαγές του Λουτσέσκου από το 46’ ως το 65’, αν είχε θα έκανε κι άλλες. 

Μόνο εδώ, αυτά είναι τα δευτερεύοντα.

Δεν ξέρω αν μας αξίζει καλύτερο ποδόσφαιρο. Το σίγουρο είναι ότι το έχουμε ανάγκη…

Όχι άλλο κάρβουνο!
EVENTS