MENU
Χρόνος ανάγνωσης 4’

Της Ελλάδος τα παιδιά!

0

Ένα εύστοχο χτύπημα πέναλτι... 

Μια γκολάρα... 

Ένα ζεϊμπέκικο... 

Και η αποθέωση... 

Μακριά από την Ελλάδα, σε ξένη γη, που έγινε πατρίδα τους, άκουσαν τα ονόματά τους να γίνονται συνθήματα στα χείλη οπαδών, είδαν συμπαίκτες τους να τους σηκώνουν στα χέρια, «μάγεψαν» και καταχειροκροτήθηκαν, έζησαν το «μεθύσι» της επιτυχίας. 

Ένα Σαββατοκύριακο «γεμάτο» Ελλάδα μακριά από αυτήν. Από μια χώρα που συχνά λέμε πως «τρώει» τα παιδιά της, που πρέπει να φύγουν μακριά της για να διεκδικήσουν την πραγματοποίηση των ονείρων τους, για να πάρουν ευκαιρίες, για να δικαιωθούν. 

Ένα Σαββατοκύριακο δόξας για Έλληνες ποδοσφαιριστές που δεν κάνουν υπερήφανους τους Έλληνες, η υπερηφάνεια είναι δικό τους συναίσθημα, αλλά χαρά μας δίνουν καθώς τους καμαρώνουμε να πετυχαίνουν. 

Και δεν ήταν καθόλου εύκολος ο δρόμος τους ως εκεί. Ως το χειροκρότημα, την δόξα, την αποθέωση, ως την πραγμάτωση της στιγμής ή των στιγμών που ονειρεύονταν. Πέρασε δύσκολα ο Τσιμίκας στην Έσμπιεργκ και στη Βίλεμ, δεν... έκανε στην ΑΕΚ ο Γιακουμάκης, δεν χωρούσε στο πλάνο της «Ένωσης» ο Μπακασέτας, αμφισβητήθηκε στον Ολυμπιακό και στον Άρη ο Σιώπης. 

Μακριά από την εγχώρια ποδοσφαιρική τοξικότητα, αυτοί οι τέσσερις, αλλά όχι μόνο αυτοί (είναι ο Οδυσσέας Βλαχοδήμος, ο Ντίνος Μαυροπάνος, ο Μπάμπης Λυκογιάννης, ο Ταξιάρχης Φούντας, ο Κώστας Δουβίκας, ο Δημήτρης Γιαννούλης, ο Χρήστος Τζόλης, ο Γιώργος Κυριακόπουλος και άλλοι πολλοί) έφυγαν από την Ελλάδα, την πατρίδα που αγαπούν κι ας τους πληγώνει, αναζητώντας αλλού την... Ιθάκη. 

Χαρά στον Έλληνα που ελληνοξεχνά
και στο Σικάγο μέσα ζει στη λευτεριά
εκείνος που δεν ξέρει και δεν αγαπά
σάμπως φταις κι εσύ καημένη
και στην Αθήνα μέσα ζει στη ξενιτιά

Πρώτος, μεταξύ ίσων, ο Κώστας Τσιμίκας. Το παιδί από τις Σέρρες, που έγραψε το δικό του όνομα στην ιστορία μιας σπουδαίας ομάδας. Όταν θα σκεφτόμαστε τον φετινό τελικό του κυπέλλου Αγγλίας, όχι μόνο οι Έλληνες, το πρώτο που θα μας έρχεται στο μυαλό θα είναι το πέναλτι που εκτέλεσε ο Έλληνας αμυντικός. Η υπογραφή στον τίτλο θα είναι για πάντα δική του. Θα είναι η ψυχραιμία με την οποία στάθηκε απέναντι στον Εντουάρ Μεντί, πως επέλεξε γωνία, πως έστειλε την μπάλα στα δίχτυα, πως χάρισε το κύπελλο στους «κόκκινους». Θα είναι το σπριντ του για να πανηγυρίσει, θα είναι τα απλωμένα χέρια του, θα είναι η κραυγή της χαράς, οι συμπαίκτες του που πρώτα «έπεσαν» πάνω του και μετά τον σήκωσαν στα χέρια. Θα είναι το «Γουέμπλεϊ» να πάλλεται χάρη σε αυτόν και γι' αυτόν. Θα είναι ο Έλληνας Scouser, αυτός που κατάφερε όχι απλά να αντέξει στο κορυφαίο επίπεδο, αλλά να γίνει ένας από τους καλύτερους. Θα είναι αυτός που ρώτησε ο Γιούργκεν Κλοπ πριν αρχίσει η ψυχοφθόρα διαδικασία των πέναλτι αν αντέχει να πάρει την ευθύνη, αν μπορεί να εκτελέσει. «Ναι» του είπε. Σαν να το ήξερε. Η στιγμή του είχε έρθει... 

Αχ Ελλάδα σ’ αγαπώ
και βαθιά σ’ ευχαριστώ
γιατί μ’ έμαθες και ξέρω
ν’ ανασαίνω όπου βρεθώ
να πεθαίνω όπου πατώ
και να μη σε υποφέρω

Γιορτή στην Σκωτία για τον Γιώργο Γιακουμάκη. Έγραψε το 5-0 στο 68ο λεπτό της φιέστας απέναντι στην Μάδεργουελ. Ο Έλληνας επιθετικός βρήκε δίχτυα σε τρίτο συνεχόμενο παιχνίδι. Με το «Σέλτικ Παρκ» να είναι ασφυκτικά γεμάτο για να τιμήσει και να αποθεώσει τους πρωταθλητές, ο Γιακουμάκης περίμενε τη μπάλα στην περιοχή, εκμεταλλεύτηκε την κακή προσπάθεια απομάκρυνσης από τον αμυντικό που ήταν πάνω του και έκανε το ανάποδο σουτ για το πέμπτο γκολ των «καθολικών». Τι χρονιά ήταν και αυτή για τον Έλληνα επιθετικό. Γιακουμάκη! Μετά την τρομερή σεζόν του με τη φανέλα της Φένλο, ήρθε η μεταγραφή στη Σέλτικ. Με τα δύο γκολ κόντρα στη Μάδεργουελ, ο Γιακουμάκης έφτασε τα 13 σε 21 παιχνίδια στο πρωτάθλημα και ανέβηκε στην πρώτη θέση της λίστας των σκόρερ, μαζί με τον Κουκ της Ρος Κάουντι. Κάτι που πέτυχε για δεύτερη σερί σεζόν αφού πέρυσι ήταν ο κορυφαίος σκόρερ στο ολλανδικό πρωτάθλημα! Μετά τους πρώτους δύσκολους μήνες, ο Γιακουμάκης άφησε πίσω του τα άσχημα, βρήκε τον καλό εαυτό του και έφτασε να γίνει τραγούδι... «Ο Γιακουμάκης έρχεται από την Ελλάδα, όταν παίζει σκοράρει με ευκολία. Ηγείται της επίθεσης και το νούμερο 7 της ομάδας μας είναι δώρο από τον Θεό».

Αχ Ελλάδα θα στο πω
πριν λαλήσεις πετεινό
δεκατρείς φορές μ’ αρνιέσαι
μ’ εκβιάζεις μου κολλάς
σαν το νόθο με πετάς
μα κι απάνω μου κρεμιέσαι

Στην Τραπεζούντα, στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας, την πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας των Μεγάλων Κομνηνών, το αστικό και πολιτιστικό κέντρο των Ελλήνων μέχρι το 1922 και τη Μικρασιατική Καταστροφή, δυο Έλληνες γράφουν την δική τους ιστορία εκατό χρόνια μετά. Οι λύρες παίζουν ξανά, Τούρκοι και Έλληνες ενωμένοι παίζουν για έναν κοινό στόχο. Πρώτα πήγε ο Τάσος Μπακασέτας στην Τράμπζονσπορ, τον ακολούθησε ο Μανώλης Σιώπης, αφού μαζί είχαν πάρει την Αλάνιασπορ και την ένγαλαν στην Ευρώπη. Μπακασέτας και Σιώπης, Σιώπης και Μπακασέτας, γνώριμοι από τα χρόνια του Πανιωνίου, έμελλε να ζήσουν μαζί, φίλοι και αδερφοί, μια ονειρική σεζόν που έφερε την ομάδα από την Τραπεζούντα στην κατάκτηση του πρωταθλήματος μετά από 38 χρόνια. Ο Μπακασέτας τελείωσε τη σεζόν με 31 εμφανίσεις και 8 γκολ και ο Σιώπης με 32 εμφανίσεις και 1 ασίστ. 
Κι αυτοί οι δυο, αγαπημένοι αμφότεροι της εξέδρας, να βοηθούν καταλυτικά και να... εκτοξεύουν την αξία τους. Συρτάκι ακούγεται για χάρη τους από τα μεγάφωνα του «Σενόλ Γκουνές», το «ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας» χόρεψαν στην φιέστα της ομάδας έχοντας στην πλάτη τους την ελληνική σημαία. 

Η πιο γλυκιά πατρίδα
είναι η καρδιά
Οδυσσέα γύρνα κοντά μου
που τ’ άγια χώματα της
πόνος και χαρά

Κάθε ένας είναι ένας
που σύνορο πονά
κι εγώ είμαι ένας κανένας
που σας σεργιανά

 

  

Της Ελλάδος τα παιδιά!
EVENTS