MENU

Τον Πασχαλάκη στου Χαριλάου μετά το 0-0, τον ρώτησαν για την Πέμπτη. Κοίταξε τον δημοσιογράφο, και είπε με αποφασιστικότητα μία λέξη. Τελικός. Δεύτερη, δεν χρειαζόταν. Εκεί, μονομιάς μπορούσε κανείς να οσμιστεί τη συγκέντρωση και την προσήλωση στον στόχο. Συγκεντρώθηκε και προσηλώθηκε στον στόχο απ' όσα φάνηκαν, όχι το γκρουπ μόνον, το κλαμπ ολόκληρο. Καιρό είχαν, να το κάνουν για μία ευρωπαϊκή υπόθεση. Καιρός ήταν, να το κάνουν.  

Τον (όποιον) ΠΑΟΚ, περισσότερο από τη μία ωραία πρόκριση (που, στην περίπτωση του ΠΑΟΚ, είναι και δυσεύρετη πρόκριση βάσει του διεθνούς ιστορικού του συλλόγου), τον μεγαλώνει η ίδια η διαδικασία. Τον μεγαλώνει, με την κυριολεκτική σημασία. Αυτό το σερί. Ταξιδεύω να παίξω Πέμπτη στην Ευρώπη, επιστρέφω για ντέρμπι Σούπερ Λιγκ την Κυριακή, έχω τη ρεβάνς αμέσως μετά, ύστερα ματς την Κυριακή, ταξίδι+ντέρμπι την Τετάρτη, πάλι ματς την Κυριακή, Ευρώπη ξανά την επόμενη Πέμπτη, και πάει λέγοντας. Οταν λέμε πως η ομάδα "μεγαλώνει", ακριβώς αυτή είναι η ζωή της μεγάλης ομάδας στην full season. 

Η μεγάλη ομάδα, δεν παίζει μία φορά την εβδομάδα. Παίζουν μέχρι να ξεχάσουν πώς είναι η γυναίκα τους, που είπε ο Λουτσέσκου τις προάλλες. Ο Γολγοθάς, του παλαιού κλισέ. Που δεν είναι Γολγοθάς. Για την ανάπτυξη μιας ομάδας, αυτό είναι ευλογία. Πάντοτε το ένα καλό παιγνίδι, είναι το πιο πρόσφορο όχημα για να σε πάει στο αμέσως επόμενο. Επιστρέφεις από τη Δανία, νιώθεις ακμαίος ως το 90' με τον Αρη, βγαίνεις ακμαίος μετά από 120 λεπτά με τη Μίντγιουλαντ. Αυτό, κάνει να νιώθεις καλά. Επίσης η μεγάλη ομάδα, εν προκειμένω τώρα ο ΠΑΟΚ ενόψει ακόμη μίας φίφτι-φίφτι παρτίδας (με τη Γάνδη), δεν "ονειρεύεται" τον προημιτελικό. Η μεγάλη ομάδα "στοχεύει" στον προημιτελικό.

Με τη Μίντγιουλαντ, ο ΠΑΟΚ έκανε το σωστό μπάσιμο στον αγώνα, έδειχνε πίστη, έβγαζε θετική ενέργεια, είχε ένταση μεν, δίχως περιττές τρέλες δε. Τα βαριά χαρτιά ήταν καλά, όλοι, μέσα στο ματς. Ζίβκοβιτς, Βιεϊρίνια, Μπίζεσβαρ, Κούρτιτς. Το ανομολόγητο ερωτηματικό μας, ο Τσόλακ, ταχύς, ευέλικτος, με τις αλλαγές κατεύθυνσης, τον είδαμε εκατό-μηδέν ενταγμένο στο σχέδιο. Οι ρολίστες, του Τσιγγάρα προεξάρχοντος, υψώθηκαν κι αυτοί στο επίπεδο της απαίτησης. Οι δεύτερες μπάλες, κυνηγήθηκαν συστηματικά. Το αριστούργημα του Βιεϊρίνια, το δύο-μηδέν, είναι μία κερδισμένη δεύτερη μπάλα. Κάποτε λέγαμε, πόσο σημαντικές στο ποδόσφαιρο είναι οι στατικές φάσεις. Πλέον λέμε πόσο σημαντικές στο ποδόσφαιρο, πιο πολύ κι από τις στατικές φάσεις, είναι οι δεύτερες μπάλες. 

Και, καθόλου λιγότερο σημαντικό, Χέρνινγκ με Θεσσαλονίκη, μέρα με νύχτα ως προς την ανάλυση (του αντίπαλου) και το πλάνο του Δικέφαλου. Η ανάλυση οδήγησε στο πλάνο, της στοχευμένης πίεσης στον αριστερό στόπερ. Γι' αυτό ήταν εκ προοιμίου κρίσιμο, πόσο καλά θα έμπαινε στο παιγνίδι ο Ζίβκοβιτς. Ο Ζίβκοβιτς προτού συμπληρωθούν εξήντα δευτερόλεπτα, ήδη είχε κερδίσει από τον αριστερό στόπερ ένα πλάγιο και ένα κόρνερ. Γι' αυτό ήταν κρίσιμες εξίσου, οι μεγάλες μπαλιές από πίσω "στην πλάτη" του αριστερού στόπερ. 

Οταν μία μεγάλη (του Λύρατζη) κατέληξε στο ένα-μηδέν, αυτή δεν ήταν καν η πρώτη άμεση μπαλιά από τη ζώνη της άμυνας προς την επίθεση. Το είχαν επιχειρήσει κιόλας, πριν. Του γκολκίπερ, του πήρε κάποιον χρόνο ώσπου ν' αντιληφθεί ότι έπρεπε να παίζει πιο έξω από το τέρμα του. Η στόχευση πήγε τόσο καλά, ο αριστερός στόπερ εκτέθηκε τόσο πολύ, που στην ανάπαυλα ο προπονητής της Μίντγιουλαντ αντικατέστησε τον αριστερό στόπερ...και τον αριστερό μπακ μαζί. Ο δε αντικαταστάτης του αριστερού στόπερ στο β' ημίχρονο, και σκόρερ της Μίντγιουλαντ αργότερα, εν τέλει παραλίγο να κλείσει το σπίτι του ΠΑΟΚ!

Κοιτάζοντας την όλη εικόνα, ο ΠΑΟΚ επέβαλε έλεγχο και ανωτερότητα στο κομμάτι 1'-60', ήταν εντελώς...στο χάσιμο στο κομμάτι 60'-90' (και τότε στάθηκε έως τυχερός ότι δεν αποκλείστηκε), επανήλθε να επιβάλει τον έλεγχο και την ανωτερότητά του στην παράταση (όταν πια η Μίντγιουλαντ ήταν ολοφάνερα σκασμένη για να βγάζει αντεπιθέσεις οπότε ο Λουτσέσκου άφοβα μπορούσε να ρισκάρει δίδυμο Σβαμπ/Κούρτιτς), και έφτασε σε πλήρη πνευματική διαύγεια ως και το ακροτελεύτιο πέναλτι. Εννοείται, με 90/120 καλά λεπτά, δεν θα κοιτάξουμε εμείς τον γάιδαρο στα δόντια. Το ίδιο το γκρουπ είναι που πρέπει να κοιτάξει και να αναλύσει, τα 30/120 κακά λεπτά.

Μία προσέγγιση είναι ότι με τόσο καλό παιγνίδι από Βιεϊρίνια/Μπίζεσβαρ, όποιοι και να έρχονταν έπειτα στις θέσεις τους, ήταν αδύνατον να κρατήσουν τον πήχυ στο ίδιο επίπεδο. Ναι, αλλά όχι. Ο Βιεϊρίνια κι ο Μπίζεσβαρ αντικαταστάθηκαν, κάπου στο 70'. Το χάσιμο έχει ξεκινήσει, αρκετά νωρίτερα. Σημείο απαρχής έχω μες στο μυαλό, και ομολογώ πως δεν χωράει μες στο μυαλό, ένα...ανάποδο πλάγιο άουτ κοντά στη μεσαία γραμμή. Ενας α(κατα)νόητος εκνευρισμός, για ένα πλάγιο άουτ! Ο Ραζβάν χτυπιόταν, παρατεταμένα. Ο Κούρτιτς πήρε κίτρινη κάρτα για διαμαρτυρία, είπε και κανα-δυο fuck-off στον βοηθό που αν ο βοηθός ήταν λίγο ξινούλης θα κόστιζαν κόκκινη κάρτα. Για το ανάποδο πλάγιο, στη σέντρα! 

Το έχω μες στο μυαλό ως σημείο απαρχής, διότι εκεί ξεκινά να λειτουργεί αναπόφευκτα η ανεπιθύμητη διάδραση. Πάγκος, ομάδα, εξέδρα. Αίφνης, όλοι χάνουν τα σύγκαλά τους και η αλυσίδα πυρακτώνεται. Αμέσως παίρνει κίτρινη, εκεί που τα πράγματα κοχλάζουν πλέον, και ο Βιεϊρίνια. Η Μίντγιουλαντ βλέπει φως και μπαίνει. Ο ΠΑΟΚ μοιάζει να θυμάται τα πάντα, και να ξεχνά το αδιαπραγμάτευτο πρωτεύον. Το ποδόσφαιρό του. Για ένα πλάγιο! Ξέχασαν το ποδόσφαιρο, τους ξέχασε το ποδόσφαιρο, μπήκαν κι ο Σίντκλεϊ με τον Μιτρίτσα, απόγινε. Ξανασυναντήθηκαν με το ποδόσφαιρο και με τα λογικά τους, στην παράταση πια. Αφού στο μεταξύ κινδύνευσαν άμεσα, να πουλήσουν τζάμπα και βερεσέ όλη την παρτίδα. Για το ανάποδο πλάγιο.

Οι ομάδες που μεγαλώνουν, ακόμη και στην πιο φλογερή συνθήκη έχουν τον συλλογικό έλεγχο των συναισθημάτων. Σε είκοσι μέρες στο Βέλγιο, ίσως χρειαστούν αυτό το συναισθηματικό κοντρόλ, και για κάτι περισσότερο από ένα πλάγιο άουτ...     

Για ένα πλάγιο άουτ
EVENTS