MENU

Μες στο νου ομάδων επιπέδου Λαμίας, κατά κανόνα το Κύπελλο Ελλάδος είναι ένας ανώφελος περισπασμός. Δεν πρόκειται...να κατακτήσουν το τρόπαιο (άρα, δεν θα κερδίσουν ευρωπαϊκό εισιτήριο), το οικονομικό αντίκρισμα μιας καλής πορείας δεν είναι συνταρακτικό, το κόστος στο μεροδούλι του πρωταθλήματος μπορεί να είναι σοβαρό. Οπότε, θέλω να εξάρω τη Λαμία, το κλαμπ και το γκρουπ, ακριβώς γι' αυτό. Οτι δεν λειτουργούν σαν "ομάδα επιπέδου Λαμίας". Οχι εφέτος, μόνον. Αλλά, στην κάθε σεζόν. Ας την αγνοούν εξωφρενικά, τα πρωτοσέλιδα.
     
Πράγματι, ιδίως με τους δύο αγώνες αντί ενός στην έδρα του αδύναμου, το κύπελλο είναι μία mission impossible. Πριν τρία χρόνια, η Λαμία απέκλεισε τον Παναθηναϊκό στα πέναλτι. Μετά, απέκλεισε και τον Ολυμπιακό με το γκολ εκείνου του κοντούλη Καταλανού, του Τζουάν Τομάς. Στον ημιτελικό, αποκλείστηκε από την ΑΕΚ. Ακόμη και να απέκλειε την ΑΕΚ, ύστερα την περίμενε ένας τελικός με τον ΠΑΟΚ. Σαν να γρονθοκοπεί κανείς, ξανά και ξανά, μαχαίρι. Η Λαμία εμμένει όμως, όποτε της δίνονται οι ευκαιρίες, να το γρονθοκοπεί. 
     
Οπως τώρα που έπαιξαν 120 λεπτά, εναντίον αντίπαλου υπέρτερου σε ποιότητα. Ωστόσο (έπαιξαν) σε ένταση και σε επιθυμία που θα αντιστοιχούσε στο "τελευταίο ματς της ζωής" τους. Δίχως τη "δεύτερη σκέψη" ότι μετά από αυτά τα εξουθενωτικά 120 λεπτά βράδι Τετάρτης, Σάββατο μεσημέρι στις τρεις πρέπει να είναι πάλι στο γήπεδο. Για το μεροδούλι/μεροφάι, με τον ΟΦΗ. Τι κερδίζουν, αυτή η διμοιρία των ταπεινών μαχητών, αψηφώντας; Σε βάθος χρόνου, τον χαρακτήρα τους. Ατομικό χαρακτήρα, συλλογικό χαρακτήρα.
     
Ακούω συχνά αυτές τις μέρες στο ραδιόφωνο μία διαφήμιση, άσχετη με το ποδόσφαιρο. Μία διαφήμιση για την ακρίβεια, θεατρικής παράστασης. Παπακωνσταντίνου/Ράντου. Η ατάκα, περικλείει όλο το νόημα. Δεν ονειρευόμαστε επειδή θα γίνει (αυτό που ονειρευόμαστε), ονειρευόμαστε για να κοιτάζουμε ψηλά. Κοιτώντας ψηλά, το Ωραίο Παιγνίδι μία-φορά-στο-τόσο θα σ' το δώσει. Την Τετάρτη "το 'δωσε" στον Τζανετόπουλο. Κατά την εκτίμησή μου, στον πιο βελτιωμένο Ελληνα ποδοσφαιριστή της χρονιάς στη Σούπερ Λιγκ.
     
Για "ομάδες επιπέδου Αρη" βέβαια, το κύπελλο εννοείται πως δεν είναι ένας ανώφελος περισπασμός. Είναι, στόχος. Επενδύεις. Για τον συγκεκριμένο Αρη, η ιδιαιτερότητα είναι πως η ετήσια επένδυση στο κύπελλο καταλήγει να αποβαίνει αφόρητα οδυνηρή. Επανειλημμένως. Πρόπερσι ήταν εκείνο το γκολ του Λιβάια, δευτερόλεπτα προτού κλειδώσει τελικός Ολυμπιακός-Αρης. Πέρυσι, ήταν το πισώπλατο του Μπουχαλάκη. Τώρα, ύστερα από πολλή μικροπολιτική φασαρία για τα μπαλάκια της κλήρωσης που καταλήξαμε να έλθει ο Κατσουράνης για να τα τραβήξει λες και ήταν κάστανα στη φωτιά, αυτό. Παλαιόθεν στην Ελλάδα, πάντοτε και για τα πάντα, αυτός ο Κατσουράνης φταίει! 

Παίρνει κόπο και μέρες ύστερα από κάτι τέτοια, να συνέρχεται κανείς. Αλλά δεν είν' η πρώτη φορά στο ποδόσφαιρο, ούτε η τελευταία, που συμβαίνουν πράγματα τα οποία μοιάζει να ξεφεύγουν από τη λογική και να ανάγονται στη μεταφυσική. Εδώ, οκτώ ώρες στο χορτάρι δίχως ένα γκολ, δηλαδή αυτό που συμβαίνει στον Αρη μες στο 2022, θα ήταν αφύσικο...ακόμη και για τον Απόλλωνα. Ο δε Μάντζιος, δεν ξέχασε μέσα σ' ένα μήνα τα γράμματα που ήξερε. Με τα οποία γράμματα, στο πρωτάθλημα νίκησαν στην Τούμπα κι αργότερα στο κύπελλο έβγαλαν νοκ-άουτ με δύο νίκες (5-1 γκολ) τον ΟΦΗ.

Επίσης, σε ένταση και σε επιθυμία οι παίκτες του Αρη δεν υστέρησαν έναντι της γενναίας διμοιρίας. Πέθαιναν κι αυτοί, για να το κάνουν. Η ενσυναίσθηση του διακυβεύματος, ήταν εκεί για να την ψηλαφήσει κανείς. Τι δεν είχαν οι Αρειανοί, στα πρόσωπά τους; Το χαμόγελο του Καραμάνου. Την ηρεμία του Σαράνοφ. Τι είχαν οι Αρειανοί, που δεν είχαν οι Λαμιώτες; Το πειραγμένο μυαλό. Αν οι Λαμιώτες κέρδιζαν στο 120' πέναλτι για πρόκριση, νιώθει κανείς πως όλοι θα ήταν πνευματικά διαθέσιμοι να το αναλάβουν. Στο πέναλτι πρόκρισης του Αρη στο 120', αμφιβάλλω εάν στ' αλήθεια υπήρχε ένας πρόθυμος εθελοντής με καθαρή πεποίθηση ότι θα το βάλει.     
     
Κλείνω, με δύο σκέψεις. Η μία. Καλώς ή κακώς, στην εποχή του βίντεο, ο παγκόσμιος νομοθέτης έχει οδηγήσει το "νέο" ποδόσφαιρο στην άλλη άκρη του "παλαιού". Από την τερατώδη ασυλία του αμυνόμενου που μες στην περιοχή μπορούσε να τραβάει, να σπρώχνει, να κλωτσάει, να αγκαλιάζει και να πιστεύει ότι θα διαφύγει ατιμώρητος, στην τερατώδη τιμωρία του αμυνόμενου που, και ν' ακουμπήσει μονάχα, τιμωρείται. Αυτό είναι σήμερα, αρέσει ή όχι. 
     
Βλέπω στην κάθε αγωνιστική πρωταθλήματος ή/και κυπέλλου, αμυνόμενους που αμείβονται για να παίζουν με κανόνες νέου ποδοσφαίρου, στην πραγματικότητα να παίζουν το...παλαιό. Κι έπειτα, ευθύνεται ο διαιτητής. Και αρχίζει, σύστριγγλο. Να χύνεσαι ολόκληρος στο γρασίδι για να βάλεις τακλ (ναι, σύμφωνοι, στη μπάλα) από πίσω και να νομίζεις πως δεν θα σου κοστίσει, πρέπει να 'σαι τρελός για τα σίδερα. Είναι αδιανόητο, ακόμη ν' αφήνεις το ένστικτο να κυριαρχεί το κεφάλι. Περισσότερο από αναρτήσεις στα social media, τα κλαμπ θα τα ωφελούσε μία "πλύση εγκεφάλου" των ποδοσφαιριστών τους. Μες στην περιοχή δεν ακουμπάς, τέλος.
     
Η δεύτερη (σκέψη). Χάρη στον Σαράνοφ, δεν συνέβη. Αλλ' αργά ή γρήγορα, κάπου θα συμβεί. Να μετρήσει σε πρόκριση, το εκτός έδρας γκολ. Το οποίο εκτός έδρας γκολ σήμερα πλέον στο ποδόσφαιρο, δεν έχει καμία ουσιαστική "διαφορά σε αξία" από ένα εντός έδρας γκολ. Το μόνο που προκαλεί ο κανονισμός, είναι το αχρείαστο άγχος του εκάστοτε γηπεδούχου να μη δεχθεί το γκολ που μπορεί να μετρήσει "διπλό". Ελπίζω πως το Κύπελλο Ελλάδος 2021-2022 είναι η τελευταία διοργάνωση στη χώρα, πριν ο κανονισμός οριστικά και αμετάκλητα καταργηθεί.      

Ο Κατσουράνης φταίει
EVENTS