MENU

Για κάθε «υποψιασμένο» φαινόταν πως μόνο απίθανο δεν ήταν να αποκλείσει η Λαμία τον Αρη. Τον είχε εγκλωβίσει δύο φορές στο «μηδέν» μέσα στο «Κλ. Βικελίδης» γιατί να μην το έκανε και 3η, ψάχνοντας να βρει τη δική της χρυσή στιγμή σε 90’ ή 120 λεπτά αγώνα; Και μάλιστα του πιο σημαντικού στην ιστορία της.

Θα μου πείτε υπήρχε κάποιος που θα πόνταρε έστω και… μισό ευρώ ότι σε αυτή τη χαμένη πρόκριση ο Αρης θα πετούσε στα σκουπίδια δύο πέναλτι; Ένα (δώρο του διαιτητή είναι αλήθεια) για να καθαρίσει από νωρίς το ματς κι ένα (από το τρομερό λάθος, απόρροια υπερβάλλοντος ζήλου, του Τζανδάρη) στο 123’; Ούτε σκηνοθέτης σε ταινία δεν θα μπορούσε να φανταστεί κάτι τέτοιο. Ελα όμως που, όπως καλά ξέρουμε, η ζωή είναι κορυφαίος σκηνοθέτης…

Θα μου επιτρέψετε να διαχωρίσω τον Αρη σε «εντός κι εκτός γηπέδου» κι έτσι να τοποθετηθώ. Για τον Αρης «εντός γηπέδου» έχω να πω μόνο καλά λόγια, ανεξάρτητα αν ξενέρωσε τον κόσμο του με αυτό τον αποκλεισμό. Εχει ένα καλό και δουλευταρά προπονητή, που το έχει αποδείξει από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε αυτή την ομάδα, δίχως να είναι δική του, και της έδωσε προσωπικότητα. Προφανώς έχει κάνει λάθη ο Ακης Μάντζιος, αλλά είναι σοβαρός άνθρωπος και αξίζει τη θέση που έχει. Τώρα αν θελήσουν να τον «θυσιάσουν» φορτώνοντάς του τον αποκλεισμό είναι άλλη συζήτηση.

Εγιναν ξαφνικά άσχετοι οι παίκτες του Αρη και για «πέταμα» η ομάδα; Όχι βέβαια. Όμως το μεγάλο πρόβλημα που κουβαλούσε από την περασμένη σεζόν δε λύθηκε ούτε το περασμένο καλοκαίρι. Και από εκεί ξεκινούν και τελειώνουν όλα. Ο Αρης δεν σκοράρει. Εχει δημιουργία, φτιάχνει φάσεις, αλλά δεν σκοράρει. Με μόλις 17 γκολ σε 18 αγώνες πρωταθλήματος «κραυγάζει» ο πόνος που μεταφέρεται σε όλο το κορμί της ομάδας. Μόνο η Λαμία (15), ο Ιωνικός (14), ο Ατρόμητος (15) και ο Απόλλων (7) έχουν χειρότερη επίθεση από τους κίτρινους. Ετσι δουλειά δεν γίνεται.

Ο «πολύς» Καμαρά μπορεί να ξέρει μπάλα αλλά έχει βάλει όλα κι όλα 3 γκολ. Μόλις 8 παίκτες της ομάδας έχουν σκοράρει στο πρωτάθλημα. Δεν χρειάζεται πολλά περισσότερα από αυτά τα στατιστικά για να καταλάβει ο καθένας τα τρία «μηδέν» κόντρα στη Λαμία. Ασχετα αν ο θαυμάσιος γκολκίπερ Σαράνοφ «έπνιξε» τον ήδη «πνιγμένο» από το άγχος Μπρούνο Γκάμα στο 123’ της παράτασης.

Οσο ο Αρης δεν βρίσκει ένα παίκτη να του λύσει το πρόβλημα στο γκολ θα σπαταλάει την ποιότητα της ομάδας του. Γιατί σημασία δεν έχει πόσες ευκαιρίες θα δημιουργήσεις, αλλά πόσες από αυτές θα στείλεις στο πλεχτό. Και ο Αρης έχει πάθει αναφυλαξία με το γκολ…

Πάμε τώρα στον Αρη «εκτός γηπέδου». Θα μου επιτρέψετε, λόγω ηλικίας, να πω ότι η γενιά μου θαύμαζε τον Αρη του Κούη, του Ζήνδρου, του Σκόμποε, του Δράμπη, του Μπαλλή, του Φοιρού και των άλλων, όταν έκανε τις τρομερές εμφανίσεις στην Ευρώπη κι όταν διεκδικούσε το πρωτάθλημα στην Ελλάδα. Χαιρόμασταν επίσης τον Αρη του Κούπερ που «τρέλαινε» την Ατλέτικο.

Θυμάμαι λίγα χρόνια πριν, το 2010 στον τελικό του κυπέλλου, το ΟΑΚΑ να «πλημμυρίζει» από χιλιάδες Αρειανούς στο ματς με τον Παναθηναϊκό, σε μια από τις μεγαλύτερες εκδρομές προς την Αθήνα όπως λένε οι οπαδοί που ξέρουν πολλά περισσότερα από εμάς τους δημοσιογράφους γι αυτά τα θέματα.

Δεν θυμάμαι ποτέ τον Αρη να είναι «αντιπαθής» εδώ στην Αθήνα. Άλλο πράγμα φυσικά η αιώνια κόντρα του με τον ΠΑΟΚ στην Θεσσαλονίκη. Ένα από τα ωραιότερα ποδοσφαιρικά ζευγάρια της χώρας μας είναι και μας έχει χαρίσει φοβερές μονομαχίες.

Αυτό όμως που συμβαίνει τώρα, ειλικρινά δεν το θυμάμαι ποτέ ξανά. Να αποκλείεται ο Αρης από τη Λαμία και να… πανηγυρίζουν ΠΑΟΚτσήδες, ΑΕΚτζήδες, Παναθηναϊκοί. Ολοι, εκτός από τους Ολυμπιακούς!

Γιατί; Προφανώς γιατί ο Αρης «εκτός γηπέδου» πληρώνει τις επιλογές του Θόδωρου Καρυπίδη. Αυτό τον πρωτοφανή «εναγκαλισμό» και την απόλυτη «ταύτισή» του με τη διοίκηση του Ολυμπιακού και τον Βαγγέλη Μαρινάκη σε ΟΛΑ τα ζητήματα. Σε βαθμό που είναι βέβαιο ότι αν ο Μαρινάκης πει στις 12 το μεσημέρι ότι έξω είναι νύχτα, ο Καρυπίδης να βγει στο Λευκό Πύργο με φακό!

Προσέξτε: οι φιλίες, τα κολλητιλίκια, οι εφήμερες ή μεγαλύτερες «συμμαχίες» στο ελληνικό ποδόσφαιρο, οι δανεισμοί παικτών, δεν είναι κάτι που βλέπουμε για πρώτη φορά, μην τρελαθούμε κιόλας.

Όμως εξαιτίας της συμπεριφοράς του Θόδωρου Καρυπίδη και όλων όσων συμβαίνουν, ο Αρης έχει «κολλήσει» μία ταμπέλα την οποία όχι μόνο δεν την αξίζει ως τεράστιος σύλλογος που είναι, αλλά προκαλεί απέχθεια στους φίλους του πρωτίστως. Και δίνει την ευχέρεια στους αντιπάλους-εχθρούς του να τον μέμφονται διαρκώς.

Προφανώς το αυτί του μεγαλομετόχου της ΠΑΕ δεν ιδρώνει με όλα αυτά. Εχει κάνει τις επιλογές του και τούτο είναι πιο φανερό από το χιόνι που μας έπνιξε. Όμως ταυτόχρονα είναι άδικο να τρώει τη «λέζα» ο σύλλογος επειδή ο κ. Καρυπίδης θέλει να νοιώθει «ισχυρός» στη σκιά του κ. Μαρινάκη.

Ο Αρης υπήρχε πριν και θα υπάρχει και μετά τον κ. Καρυπίδη. Δεν λύγισε όταν υποβιβάστηκε, δεν λύγισε όταν χτυπήθηκε εκ των έσω, δεν θα λυγίσει φυσικά ούτε τώρα επειδή αποκλείστηκε από τη Λαμία. Γιατί αυτός είναι ένας αγωνιστικός αποκλεισμός που ξεπερνιέται. Ο άλλος όμως, ο «αποκλεισμός» εκτός γηπέδου είναι σαφώς πιο σοβαρός…   

ΥΓ: Τι απάντησαν οι παίκτες του Αρη τα ξημερώματα στην ερώτηση των οπαδών που τους περίμεναν «αν είναι απλήρωτοι»;

Ο αυτοκαταστροφικός Άρης «εντός» κι «εκτός» γηπέδου…
EVENTS