MENU

Συνεχόμενοι και κρίσιμοι αγώνες. Πέρα απ’ τα ματς, υπάρχουν και οι μεταγραφές. Ένα δεκαήμερο έμεινε για να καθοριστεί το ρόστερ του Παναθηναϊκού. Ίσως γίνουν τρεις κινήσεις, ίσως γίνουν λιγότερες. Ο Γιοβάνοβιτς θέλει εξτρέμ, χαφ και αριστερό μπακ. Όπως μάθαμε απ’ το περασμένο καλοκαίρι, τελευταία στιγμή θα γίνει αυτό που είναι να γίνει.

Έχουμε αναφέρει αρκετές φορές, πως το νόημα των κινήσεων του Παναθηναϊκού δεν είναι το αριθμητικό. Αν θα κάνει 3, 4, 5… Η ουσία έχει να κάνει με το ποιους θα φέρει. Πόση ποιότητα θα έχουν, αν θα διαθέτουν την προσωπικότητα που λείπει απ’ το ρόστερ του Τριφυλλιού. Η ποσότητα δεν είναι πρόβλημα, η ποιότητα είναι.

Ο εξτρέμ που θα αποκτηθεί για παράδειγμα, μην είναι ένας ακόμη Ενγκμπακοτό. Ο χαφ μην είναι ένας ακόμη Λούντκβιστ. Περαιτέρω κουβέντα πάνω στο θέμα των μεταγραφών, δεν έχει νόημα να γίνει. Απλά επαναλαμβάνονται τα ίδια πράγματα. Αυτά που γνωρίζουν οι πάντες. Είναι ζήτημα πράξεων πλέον.

Ένα κομμάτι των μεταγραφών, είναι και οι αποχωρήσεις. Πωλήσεις δύσκολο για αυτό τον Ιανουάριο όπως φαίνεται, αλλά αποχωρήσεις. Που είτε γίνουν είτε απλά φαίνεται πως θα γίνουν, είναι ξεκάθαρες. Τα ονόματα ίσως να ξαφνιάζουν. Επειδή είναι παίκτες που έμειναν και προσπάθησαν για την ομάδα, στις δυσκολότερες περιόδους της ιστορίας της.

Θα φύγει ο Μπουζούκης, θα φύγει όπως φαίνεται ο Χατζηγιοβάνης, η ομάδα δε θα έλεγε όχι να φύγει ο Μακέντα, παίκτες όπως ο Χατζηθεοδωρίδης και ο Πούγγουρας μοιάζουν να μένουν υπερβολικά πίσω στο rotation. Οπότε ίσως να ήταν καλύτερο και γι’ αυτούς να αναζητήσουν αλλού την τύχη τους.

Συναισθηματικά υπάρχει σε κάθε Παναθηναϊκό ένα μούδιασμα. Γιατί αισθάνεται πως χάνονται παιδιά απ’ την ακαδημία. Παιδιά που έπρεπε αυτή τη στιγμή να έχουν εξελιχθεί σε σημείο τέτοιο, που θα τους επιτρέπει να… οδηγούν την ομάδα.

Όμως αυτό ακριβώς το συναίσθημα, έχει γιγαντωθεί λόγω των καταστάσεων. Βλέπαμε τον Χατζηγιοβάνη να παρακαλά για τα πέναλτι σε εποχές που η ομάδα είχε -6 για οικονομικούς λόγους και περιορισμούς μεταγραφών. Ο Μπουζούκης σκόραρε στην Ξάνθη και πανηγύριζε με τρόπο που σήκωνε την τρίχα του κάθε οπαδού.

Τα τόσο μα τόσο δύσκολα χρόνια του Παναθηναϊκού, μεγάλωσαν το συναίσθημα αγάπης για τους παίκτες. Επηρεάζοντας σε πολλά σημεία την σωστή κρίση αναφορικά με το επίπεδο της ικανότητάς τους ίσως. Προσοχή, δε λέμε πως τα παιδιά είναι… της σειράς. Μια χαρά ποδοσφαιριστές είναι. Είναι όμως για βασικό rotation ενός κανονικού Παναθηναϊκού;

Η απόδειξη είναι ψυχρή αλλά υπάρχει. Από τις τραγικές σεζόν που ο Παναθηναϊκός έπαιζε με τον Χρήστο Δώνη φορ, τον Τζανδάρη αμυντικό μέσο, μετά είχε τον Βέργο φορ, έφερνε τον Αρμενάκα χειμερινή μεταγραφή. Προσπαθούσε να ορθοποδήσει η ομάδα και ξαφνικά… έριξε στη «φωτιά» κάποια παιδιά. Ή έφερε παίκτες για να «αναστηθεί» η καριέρα τους (βλέπε Μακέντα).

Από τότε κάθε χρόνος που περνά, φέρνει τον Παναθηναϊκό να προσπαθεί να πλησιάσει στο φυσικό του επίπεδο. Φέτος έχει φτάσει πιο κοντά από ποτέ. Χωρίς να σημαίνει πως το πέτυχε εννοείται. Αλλά την ώρα που η ομάδα βελτιώνεται, αυτά τα παιδιά μοιάζουν να μένουν πίσω. Να μην μπορούν να ακολουθήσουν. Το λέμε ωμά, αλλά έτσι είναι.

Ήταν τυχεροί αυτοί οι παίκτες επειδή μέσω των δύσκολων καταστάσεων, πήραν ευκαιρίες στον Παναθηναϊκό που δεν θα έπαιρναν υπό νορμάλ συνθήκες. Ας κοιτάξουν να το εκμεταλλευτούν στο μέλλον της καριέρας τους, ας κοιτάξει και η ομάδα να αντιληφθεί προς τα που πρέπει να κινηθεί.

Ρομαντισμοί και συναισθηματισμοί, δε χωρούν. Είναι σκληρή η προσπάθεια να φτάσεις ξανά στον πρωταθλητισμό. Θυμηθείτε απλά πως μας φαινόταν ο Μακέντα την πρώτη του σεζόν. Όταν είχε έρθει από ομάδα χαμηλότερων κατηγοριών της Ιταλίας. Τρίβαμε τα μάτια μας. Επειδή βλέπαμε φορ τον Χρήστο Δώνη, τον Μολίνς και τον Πίσπα την προηγούμενη σεζόν (όταν έφυγαν Τσάβες και Λουτσιάνο).

Η άνοδος της ομάδας δεν κρύβει τις αδυναμίες ή τις πραγματικές ικανότητες του κάθε παίκτη. Έλληνα ή ξένου, νεότερου ή μεγαλύτερου. Ο Παναθηναϊκός ας αφήσει πίσω του εκείνη την εποχή. Να είναι καλά όλα τα παιδιά που το πάλευαν, που βοήθησαν, αλλά η αλήθεια είναι πως βοηθήθηκαν κιόλας. Απ’ την κατάσταση, τις συνθήκες και την εποχή.

Το συναίσθημα πάντα θα υπάρχει. Ειδικά τα δύσκολα, κανείς και για κανένα λόγο δεν πρέπει να τα ξεχνά. Έτσι θα τα αφήσει πίσω του. Αν φύγει ο Χατζηγιοβάνης όπως φαίνεται για παράδειγμα, πρέπει να βρεθεί ένας εξτρέμ καλύτερος. Αυτό είναι το ζητούμενο κι όχι η στεναχώρια του γιατί έφυγε ο Χατζηγιοβάνης. Ποδοσφαιρικά αυτή τη στιγμή γιατί να προτιμηθεί απ’ τον Αϊτορ ή τον Παλάσιος ή τον Βιτάλ; Δεν είναι θέμα αδικίας λοιπόν. Είναι καθαρά ποδοσφαιρικό στάτους μέσα στην ομάδα.

Αυτό αξίζεις; Αυτό θα πάρεις. Για αυτό θα παίζεις. Δε σου αρέσει; Πάλι φίλοι, πάλι θα σε εκτιμά ο σύλλογος που σε έβγαλε απ’ τα… σπλάχνα του, αλλά προχωρά η ζωή. Πάμε παρακάτω. Όχι στη λογική του «υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές». Αλλά με σκεπτικό πως ενώ πρέπει να έχω πορτοκάλια, γιατί κάθομαι κάτω απ’ τα νεραντζιές;

 

Όσο η ομάδα προχωρά, αυτοί που δεν μπορούν μένουν πίσω…
EVENTS