MENU

Τώρα, είμαστε στη φάση που τα μπουζούκια του Παπαδόπουλου και του Καρνέζη έχουν αρχίσει και σολάρουν. Μ' εκείνο τον μοναδικό τρόπο που θέλει fitness-κάτσε-καλά για να μπορεί κανείς να το χορέψει ως το τέλος.

     Τα αργά βήματα, το κομμάτι κατά το οποίο ο ΟΦΗ έψαχνε τα πατήματά του και τις σταθερές του, ήταν οι αγωνιστικές από την 1η έως και την 7η. Σημείωσα και σε παλαιότερη ευκαιρία εδώ, πόσο σημαντικό είναι ότι τότε ο ΟΦΗ ενέγραψε κατά κόρον στον λογαριασμό, αντί ήττες, ισοπαλίες. Δεν ήταν sexy, να φέρνεις 0-0 στο Ηράκλειο με τη Λαμία. Ηταν πιο ωφέλιμο όμως, σε σχέση με το να έφερνες 0-1.

     Η αλλαγή στον ρυθμό των βημάτων, τουλάχιστον έτσι όπως την έχω στο μυαλό παρακολουθώντας τη σειρά των παιγνιδιών, ξεκινά να καταγράφεται σε ένα άλλο 0-0. Με τον Παναθηναϊκό, στη Λεωφόρο. Ο ΟΦΗ αναδεικνύει εκεί, υπό πιεστικές συνθήκες, τον ίδιο τον χαρακτήρα του. Εχει ωραία ευκινησία. Δεν φοβάται την αντίπαλη πίεση ψηλά και την προσπερνά, όχι με μακρινή πάσα του τερματοφύλακα ή ενός στόπερ, αλλά βγάζοντας τη μπάλα βελούδινα. Δουλεμένα. Με στοχευμένη κάθετη ροή.

     Κι όταν πλέον η μπάλα περνά (από την πρώτη φάση πίεσης) στο μεσαίο τρίτο, για το από-κει-και-μετά όλες οι καλές επιλογές δημιουργίας είναι ανοιχτές. Ο ΟΦΗ δεν είναι μέλος του big-5 αλλά δημιουργεί σαν big. Οι φάσεις του, είναι γεμάτες ουσία ποδοσφαίρου. Καθόλου άσχετο φυσικά, ότι όλο αυτό κατευθύνεται από ένα άνθρωπο που την απέριττη ποδοσφαιροσύνη την είχε άπλετη μες στο παιγνίδι του, και προφανώς εξακολουθεί να την έχει άπλετη μες στο μικροσκοπικό κεφάλι του.  

     Ο Νίκος είναι σπουδαίος Ελληνας προπονητής, τελεία. Το πακέτο του σήμερα, η γνώση με την ωριμότητα, είναι το επαρκές πακέτο για να λογίζεται εύκολα προπονητής big-5 ή/και Εθνικής. Για να το εκφράσω διαφορετικά, δεν έχω να σκεφτώ ούτε μία ομάδα στη χώρα, ούτε μία όμως, που ο Νίκος δεν διαθέτει τα φόντα για να την προπονήσει. Αλλά βέβαια ο ΟΦΗ, ακριβώς όπως και στα χρόνια που έπαιζε ποδόσφαιρο, είναι κάτι το ξεχωριστό. Ολα τα άλλα, είναι δουλειές. Αυτό, είναι αριστούργημα ζωής.

     Εβαλα την Τετάρτη replay tv για να τους δω στη Ριζούπολη, εστιασμένος πιο πολύ στο εικοσάλεπτο 11 v 11 σκέλος του ματς. Ο,τι είδα, ήταν μία total προσέγγιση ποδοσφαίρου σε 3-2-4-1 επιθετική έκφραση. Να αγαλλιάζει η ψυχή του Ευγένιου! Μια αλεγρία ποδοσφαίρου, όχι χύμα στο κύμα, μονάχα οργανωμένη και ελεγχόμενη. Μια αλεγρία, σοβαρή. Γιατί το να περνάμε καλά με ό,τι κάνουμε, είναι μία κατ' εξοχήν σοβαρή υπόθεση. Στο ημίωρο πια, αυτά που ήθελα να δω τα είχα δει. Αλλο ύστερα, δεν είδα.

     Το πρότζεκτ δεν "σώζει ζωές" που λέμε, ωστόσο σώζει καριέρες. Σύγκρινα τον Λάμπρου των θερινών φιλικών με τον ΠΑΟΚ στην Ολλανδία, και τον Λάμπρου στη θέση-εννέα του ΟΦΗ με τον Νέιρα και τον Τοράλ κοντά του. Τον χαιρόμουν για το πώς ολοφάνερα απολάμβανε την ελευθερία, επαναλαμβάνω οργανωμένη και ελεγχόμενη, σε ολόκληρο το επιθετικό πλάτος. Οπου Λάμπρου δε, για καριέρες που σώζονται, μπορούμε επίσης να βάλουμε Μπαλογιάννης, Τσιλιανίδης, Βούρος, Μαρινάκης, Διαμαντής.

     Ο ΟΦΗ μοιάζει έτοιμος να περάσει, από την ενδιάμεση φάση της επιτάχυνσης στην τελική φάση της κορύφωσης. Πράγμα που κάνει τον αγώνα το Σάββατο στην Τούμπα, ένα απόλυτο must-watch για τον μερακλή. Πιο must, ακόμη κι απ' το κλασικό Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός της Κυριακής. Αν ο Νίκος βρει ένα τρόπο (...επειδή με τον ΠΑΟΚ πάντοτε χάνουν!) να αποβάλει την όποια φοβία μπορεί να χαλάει κάποιο πίσω μέρος μυαλού παικτών, τότε ο ΠΑΟΚ (να το πω όπως στο χωριό) την έχει βαμμένη!

     Μιλώντας για τον ΠΑΟΚ, ό,τι πιο must-watch υπάρχει εφέτος για να παρακολουθεί κανείς στα παιγνίδια του, εννοείται πως είναι ο Κούρτιτς. Οριστικά. Κατακυρωμένα! Εάν ο Κούρτιτς την Τετάρτη για κάποιον λόγο δεν πήγαινε "άλλη μία μέρα στη δουλειά", ο αγώνας με τον Παναιτωλικό θα είχε έως μηδενικό ενδιαφέρον. Ενα εξάρι, είτε μόνος στη θέση-έξι όταν είναι μέσα ο Σβαμπ είτε αριστερό εξάρι όταν είναι μέσα και ο Τσιγγάρας, που μοιάζει σαν δίκης οφθαλμός. Τα πανθ' ορά. 

     Λες και παίζει ανεβασμένος σε μία εξέδρα που του επιτρέπει να βλέπει τη δράση από προνομιακή θέση και να τη διευθύνει αφ' υψηλού. Είναι ξεκάθαρα, ο man στο επίκεντρο του τοπίου. Στο τρίγωνο των χαφ η ενέργεια των άλλων δύο, των μικρών, του Τσιγγάρα και του Ντάγκλας Αουγκούστο, τον συμπληρώνει. Κι έπειτα αυτός, ένας μετρονόμος, συμπληρώνει τους πάντες. Τους κάνει όλους, καλύτερους. 

     Και το παιγνίδι της ομάδας, επίσης καλύτερο. Ελέγχει τη ροή και τον ρυθμό, κινείται με ευφυία στους χώρους, γίνεται ανά πάσα στιγμή ο διαθέσιμος (συμ)παίκτης στήριξης, δίνει τον κάθετο προσανατολισμό σε μία ομάδα που είναι εμφανέστατα "ομάδα άξονα". Εχει την αίσθηση πότε να πάει στη θέση-οκτώ, έχει την αίσθηση πότε να πάει στη θέση-δέκα, είναι αυτός που κοιτάζεις να του ακουμπήσεις τη μπάλα. Διότι είναι αυτός που θέλεις να πάρει τη μπάλα, ιδίως σε φάση κατοχής απέναντι σε κλειστή άμυνα.

     Κλείνω με μία σκέψη, απ' αυτές τις πρώτες ημέρες του Νέου Ετους. Ο Ατρόμητος πήγε σε μία επιλογή προπονητή με προσωπικότητα που η διαίσθησή μου είναι πως θα του αλλάξει τον αέρα, εν πρώτοις θα του σώσει τη χρονιά, αλλά θ' αφήσει κάτι και για...κάβα του χρόνου. Μία βάση για να συνεχίσουν από κάπου, όχι για να ξαναρχίζουν το καλοκαίρι πάλι από το μηδέν. Ο Απόλλωνας, διάλεξε κι αυτός τον ήδη τρίτο προπονητή του. Η διαίσθησή μου είναι πως, ως το νήμα της περιόδου θα χρειαστεί και τέταρτο.    

SDNA Google news
ΜΑΘΕΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ - ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Το Συρτάκι του Ζορμπά
EVENTS