MENU

Το χρήμα, αν δεν σου φέρνει την ευτυχία, μπορεί τουλάχιστον να σε βοηθήσει να είσαι δυστυχισμένος με άνεση. Από τις 7 Οκτωβρίου που ανακοινώθηκε η μεταβίβαση του πλειοψηφικού πακέτου μετοχών από τον «τσιφούτη» Μάικ Άσλεϊ στο κονσόρτιουμ που αποτελείται από τις PCP Capital Partners, Reuben Brothers και Public Investment Fund of Saudi Arabia (PIF) έχουν περάσει 96 ημέρες και η Νιούκααστλ εξακολουθεί να ζει σε μία νιρβάνα, σε ένα όνειρο, μία ψευδαίσθηση. Μπορεί ως σύλλογος να διαθέτει όσα λεφτά έχουν μαζί και οι 19 υπόλοιπες ομάδες της Premier League, ωστόσο μετά από περίπου 100 ημέρες στα χέρια των μεγιστάνων, οι καρακάξες έχουν αποκτήσει μόλις έναν δεξιό μπαξ, τον Κίεραν Τρίπιερ!

Παράλογο;

Το χρήμα, αν δεν σου φέρνει την ευτυχία, μπορεί τουλάχιστον να σε βοηθήσει να είσαι δυστυχισμένος με άνεση. Ένα από τα πρώτα πράγματα που έκανε η νέα ηγεσία του συλλόγου ήταν να απομακρύνει τον… αντιτουριστικό και ντεμοντέ Στιβ Μπρους από τον πάγκο του συλλόγου. Και κάπου εκεί, κατάλαβε ότι το ποδόσφαιρο στην πραγματική ζωή είναι κομματάκι πιο δύσκολο από τον μαγικό κόσμο των video games. Η Νιούκαστλ παρέμεινε με υπηρεσιακό τεχνικό από τις 20 Οκτωβρίου ως τις 8 Νοεμβρίου, αφού το πλάνο ήταν θολό. Εντωμεταξύ, συνέχισε να χάνει, να πετά βαθμούς. Το αγωνιστικό μπήκε σε τελευταία μοίρα, παρότι ο σύλλογος δεν έλεγε να ξεκολλήσει από τον πάτο.

Κανείς δεν κατάλαβε ποτέ αν η Νιούκαστλ ήθελε / έψαχνε έναν καταξιωμένο τεχνικό, με βαρύ κασέ και ευρωπαϊκό αέρα ή μία σίγουρη αγγλική λύση. Αφού πρώτα προτάθηκαν όλοι οι διαθέσιμοι κάτοχοι προπονητικού διπλώματος στον πλανήτη, αφού ο σύλλογος άρχισε να ακροβατεί ανάμεσα στο πορτογαλικό (Πάουλο Φονσέκα), το ισπανικό (Ρομπέρτο Μαρτίνεθ, Ουνάι Έμερι), το κεντρο-ευρωπαϊκό (Λουσιέν Φαβρ), το μοντέλο του αγγλικού νέου κύματος (Τζέραρντ, Λάμπαρντ, Πότερ), εντέλει κατέληξε σε μία κλασική βρετανική λύση. Ο Έντι Χάου δεν ήταν αυτός με το πιο λαμπερό προφίλ, αλλά αυτός που μπορεί να κάνει την δουλειά: και η δουλειά είναι να σωθεί η κατηγορία πάση θυσία. Ακόμα και με κλασικό παραδοσιακό ποδόσφαιρο παλιάς κοπής.

Η πρόσληψη του Χάου σήμαινε παράλληλα και κάτι άλλο. Πως η Νιούκαστλ ήταν αποφασισμένη να μην ανέβει σε κανένα άρμα κάποιου μεγάλου ατζέντη που θα επέβαλλε τον δικό του προπονητή και θα έβαζε πλάτη στην μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου. Μία επιλογή δίκοπο μαχαίρι.

Περίπου 100 ημέρες μετά την εξαγορά της Νιούκαστλ και ακριβώς 11 μετά την έναρξη της μεταγραφικής περιόδου, η Νιούκαστλ έχει αποκτήσει μόλις έναν δεξιό μπακ και τίποτα άλλο. Όχι, ακριβώς και η πιο ενδεδειγμένη αρχή για μία ομάδα που επιχειρεί ολικό re-building χωρίς όριο στο μεταγραφικό της μπάτζετ. Ναι, ο Κίεραν Τρίπιερ είναι επιπέδου Εθνικής Αγγλίας, όμως ένας μπακ, όσο καλός κι αν είναι δεν μπορεί να αλλάξει επίπεδο μία ομάδα.

Μέρα με την ημέρα οι άνθρωποι που τρέχουν την Νιούκαστλ διαπιστώνουν ότι το να έχεις άπειρα λεφτά διαθέσιμα δεν σου λύνει τα χέρια -καμία φορά σου τα δένει κιόλας. Μία από τις πιο συνηθισμένες φράσεις των τελευταίων ημερών στην μεταγραφική πιάτσα λέει πως: «όποιον παίκτη κοιτάει η Νιούκαστλ, αυτόματα η τιμή του τριπλασιάζεται». 

Η Ρεμς ζήτησε ακατέβατα 35 εκατομμύρια ευρώ (μαζί με ποσοστό μεταπώλησης) για τον 19χρονο Ούγκο Εκιτικέ που μέχρι πέρσι έπαιζε δανεικός στην Δανία και η Λιλ ζητάει πάνω από 40 για τον Ολλανδό στόπερ Σβεν Μπότμαν, που μέχρι πέρσι έπαιζε στην δεύτερη ομάδα του Άγιαξ. Ξέρουν ότι η Νιούκαστλ «καίγεται» να αγοράσει ποιότητα και το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: Take it or leave it.

Αίφνης, η Νιούκαστλ βρίσκεται και σε ένα άλλο αδιέξοδο. Δεν μπορεί να ψωνίσει σχεδόν τίποτα της προκοπής από την Premier League. Όλες οι ομάδες είναι πια σε θέση να κρατήσουν τους καλούς τους παίκτες, καμία δεν έχει ανάγκη τα λεφτά της Νιούκαστλ. Το μόνο που μπορεί να αγοράσει (κι αυτό σε ληστρικές τιμές) εντός συνόρων είναι προβληματικούς παίκτες που οι «μεγάλοι» θέλουν να ξεσκαρτάρουν. Κι αυτή τη στιγμή το τελευταίο που θέλει να πάρει η Νιούκαστλ είναι προβληματικούς ποδοσφαιριστές.

Τα λεφτά δεν είναι το παν. Τουλάχιστον, δεν αρκούν για να αγοράσουν τα πάντα. Η Νιούκαστλ ενδιαφέρθηκε να πάρει τον Φελίπε Κοουτίνιο. Εκείνος, ούτε που σκέφτηκε να πάει στους 19ους της Premier League. Πλήρωνε όσο όσο για να πάρει το μεγαλύτερο generational talent των Βαλκανίων, ονόματι Ντούσαν Βλάχοβιτς, όμως εκείνος ούτε που ήθελε να ακούσει για το ενδεχόμενο να μετακομίσει σε μία ομάδα που τώρα χτίζεται και απέχει ακόμα πολύ από το επίπεδο του Champions League.

Μία από τις πρώτες μεταγραφές των Αράβων στην Μάντσεστερ Σίτι ήταν ο Ρομπίνιο, ο οποίος έσπασε με μιας το ρεκόρ μεταγραφής και δημιούργησε μία νέα τάση. Όταν ο Ρόμαν Αμπράμοβιτς μπήκε στην Τσέλσι, στο πρώτο καλοκαίρι έριξε 111 εκατομμύρια λίρες για 13 παίκτες, αλλά έκανε θόρυβο φέρνοντας αρχικά Βερόν, Μούτου, Μακελελέ, Κρέσπο και Τζο Κόουλ. 

Το πρόβλημα της Νιούκαστλ είναι ότι δεν μπορεί να βρει αυτό το μεγάλο μπαμ, που θα τραβήξει κι άλλους μαζί του. Οι Κριστιάνο, Μέσι άλλαξαν στέγη το περασμένο καλοκαίρι, οι παίκτες που μπορούν να αλλάξουν την μοίρα μιας ομάδας (Μπαπέ, Χάαλαντ) στην πραγματικότητα ούτε που κοιτάνε τις καρακάξες. Ως εκ τούτου, η Νιούκαστλ καταλαβαίνει σιγά - σιγά πως ο δρόμος προς το rebuilding θα είναι αργός και σίγουρα όχι εύκολος.

Ο πήχης σιγά - σιγά κατεβαίνει. Το τελευταίο όνομα επιθετικού που παίζει έντονα (Κρις Γουντ) δείχνει ότι αυτό που προέχει είναι να σωθεί η κατηγορία. Με οποιοδήποτε τρόπο. Με παίκτες που ξέρουν να σώζουν κατηγορίες, όχι με ακριβοπληρωμένες πριμαντόνες.

Η Νιούκαστλ έχει τα πάντα, αλλά προς το παρόν δεν έχει τίποτα! Προς το παρόν, το μόνο που της έχει επιτρέψει το άπειρο χρήμα που έχει στα ταμεία της είναι η αίσθηση του να είναι δυστυχισμένη με άνεση!

Newcastle, we have a problem!
EVENTS