MENU

Ο πλανήτης γονατίζει απ’ τα κρούσματα. Η Ελλάδα έφτασε σχεδόν τις 22.000 σε μία μέρα. Η έξαρση του κορωνοϊού, στα χειρότερά της επίπεδα. Τα νέα μέτρα που έλαβαν οι κυβερνώντες-αυτοί αποφασίζουν, οι επιστήμονες απλά εισηγούνται-φαντάζουν το λιγότερο εκτός πραγματικότητας. 

Η κοινωνία μαστίζεται απ’ την πανδημία και η πολιτική αντίδραση της κυβέρνησης, είναι το 10% προσέλευσης στα γήπεδα. Με ταβάνι τα 1.000 άτομα σε κάθε αθλητική εγκατάσταση. Είναι προφανές πως η έλλειψη ικανότητας δεν αφήνει περιθώρια ελπίδας για καλυτέρευση της κατάστασης. Στο κάτω-κάτω, ποια μέτρα να εμπιστευτεί ο καθένας, όταν αυτοί που τα αποφασίζουν έφτασαν τα κρούσματα στις 22.000; 

Χωρίς κανείς να ξεχνά πως μιλάμε για έναν αόρατο και ύπουλο εχθρό. Χωρίς κανείς να ξεχνά πως το βασικό ζητούμενο είναι η υγεία όλων. Ο αθλητισμός πρέπει να μείνει ενωμένος. Γιατί πλέον είναι διακριτό ακόμη κι απ’ τους ένθερμους υποστηρικτές και ταυτόχρονα υποστηριζόμενους απ’ την κυβέρνηση, πως η ανικανότητα χτυπά… κόκκινο. 

Τα κρούσματα στις ομάδες ανεβαίνουν κατακόρυφα. Πλέον, είδηση αποτελεί το να υπάρχει ένα κλαμπ που δεν έχει πρόβλημα με τον κορωνοϊό. Στο μπάσκετ βλέπετε τι γίνεται. Στα Ερασιτεχνικά τμήματα, οι αναβολές αγώνων είναι συνεχόμενες. Στο ποδόσφαιρο υπάρχει τεράστιος φόβος για το τι θα ακολουθήσει την επιστροφή των ποδοσφαιριστών που είχαν ολιγοήμερες άδειας λόγω Χριστουγέννων. Με μαθηματική ακρίβεια θα προκύψει πρόβλημα κι εκεί, με τις επόμενες μέρες να είναι κρίσιμες. Όχι όπως οι δύο επόμενες εβδομάδες που διαρκώς υπενθυμίζει η κυβέρνηση, αλλά στην ουσία κρίσιμες. 

Δε χρειάζονται συλλογικές διαφορές. Δεν χρειάζεται να υπάρξει πόλωση τη στιγμή που ο πόλεμος αφορά το να μείνει όρθιος ο αθλητισμός. Όχι μία ομάδα, όχι τη μάχη για έναν τίτλο. Το θέμα είναι η υγειονομική αντιμετώπιση του προβλήματος, η οικονομική αντιμετώπιση του προβλήματος, ο μη διαχωρισμός των οπαδών σε καλούς που θα μπουν στο γήπεδο και σε κακών που θα μείνουν εκτός. 

Το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ, ο Ερασιτεχνικός αθλητισμός, είναι εντελώς μόνοι τους. Συσπειρωμένοι και με κοινή γραμμή, επιβάλλεται να προσπαθήσουν όσα δε σώνονται απ’ την πολιτική ηγεσία του τόπου. Στην προκειμένη περίπτωση απ’ τον Λευτέρη Αυγενάκη, που η συνεισφορά του σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές είναι μια δήλωση πως δεν θέλει να κλείσουν τα γήπεδα! Η οποία αντιμετωπίστηκε από την παράταξή του, όπως αντιμετωπίζεται κάθε του κίνηση απ’ τους φιλάθλους. Με απόλυτη αδιαφορία. 

Κατά καιρούς, πρώτοι εμείς έχουμε επισημάνει τα κακώς κείμενα στα αθλήματα. Αναφορικά με τις Ομοσπονδίες, τις λίγκες κτλ. Όμως ακόμη κι έτσι, εκεί μπορεί να έχει στηριχθεί ο αθλητισμός για να μείνει όσο πιο όρθιος μπορεί. Ήδη μετρά τις πληγές του μετά από δύο χρόνια καραντίνας. Πλέον είναι θέμα επιβίωσης σε όλους τους τομείς. 

Είτε τους προφανείς (οικονομικούς, αγωνιστικούς), είτε αυτούς που δεν αντιλαμβανόμαστε. Ακόμη και στον ίδιο τον ψυχισμό των φιλάθλων. Που υποσυνείδητα τους «ενημερώνει» το κράτος, πως ακόμη κι αν είναι παστωμένοι σα σαρδέλες στα μέσα μαζικής μεταφοράς, δεν υπάρχει πρόβλημα. Αλλά ο κίνδυνος είναι μεγάλος αν πάνε γήπεδο, όντας εμβολιασμένοι φυσικά… 

Οι διαφορές, ας μείνουν στην άκρη. Τώρα η μάχη είναι μεγαλύτερη από έναν εφήμερο στόχο που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο. 

Η ανάγκη του να μείνει ενωμένος ο αθλητισμός
EVENTS