MENU

Πριν από μία εβδομάδα ακριβώς, αναρωτήθηκα “Ποιος θα κερδίσει τον Ολυμπιακό;”. Τρεις μέρες μετά ο Λεβαδειακός “απάντησε” στο ερώτημα, αλλά το Κύπελλο έχει τις ιδιαιτερότητές του, τις ιδιομορφίες του, οπότε σε αυτή τη φάση τουλάχιστον, όλα είναι πιθανά.

Ο Ολυμπιακός πέρασε και από τον ανεβασμένο τον τελευταίο καιρό ΟΦΗ. Και μάλιστα με μεγάλη άνεση. Αυτό είναι το θέμα, η άνεση και το μεστό, ουσιαστικό, ευρωπαϊκό -για τα ελληνικά δεδομένα- στιλ παιχνιδιού των ερυθρολεύκων. Βλέπεις μια ομάδα που βρίσκεται πίσω στο σκορ και δεν τρέχει κάστανο. Δεν ιδρώνει τ’ αυτί της, αλλά κάνει μούσκεμα τη φανέλα. Συνεχίζει στο δικό της τέμπο, μένει στο δικό της mood σα να μην είναι  ορατός ο αντίπαλος, κρατάει τις γραμμές της όπως την έχει δασκαλέψει ο Πορτογάλος “προφεσόρ”, κι ας γίνονται λάθη. Πάντα θα γίνονται, πάντα θα διορθώνονται από τη στιγμή που στην 20άδα υπάρχει ποιότητα.

Ολα αυτά συμβαίνουν διότι ακούς τον Μαρτίνς να ουρλιάζει από τον πάγκο και να γκαζώνει τους παίκτες του είτε το ματς είναι στο 1-0, είτε στο 1-3. Κι εδώ που τα λέμε, τυχεροί ήταν οι Κρητικοί που δεν είδαν το σκορ να ξεφεύγει, μιας και οι Πειραιώτες είχαν μια διπλή και μια τριπλή ευκαιρία για να ανεβάσουν το σκορ, που πραγματικά απορούσες πώς δεν μπήκε γκολ.

Ετσι είναι, όμως, το ποδόσφαιρο. Το γυρίζεις σε μια δύσκολη έδρα, από όπου μόνο ο ΠΑΟΚ έχει φύγει νικητής (με το ίδιο σκορ), αλλά στη Λιβαδειά χάνεις από τον Νίκα και τα άλλα παλικάρια.

Ο ΟΦΗ έδειχνε να πιστεύει σε κάτι θετικό και αυτό φάνηκε από το γεγονός ότι στα πρώτα 20 λεπτά ήτα το αφεντικό του αγώνα και είχε προλάβει να προηγηθεί. Πρώτη επαφή του Ολυμπιακού με την αντίπαλη εστία στο 21’ ένα σουτ της κακιάς ώρας από τον Αγκιμπού. Η δεύτερη «ματιά» στον Επασί έφερε την ισοφάριση, με τον Σισέ να ντύνεται Ελ Αραμπί στο 24’ και από και πέρα άρχισε η κατηφόρα. Ο Σισέ έγινε Σισε-μασμένος με δεύτερο γκολ, ο Εμβιλά μοίραζε πάσες και φαρμακερές σέντρες, ενώ ο Ρόνι Λόπες έκανε το καλύτερο παιχνίδι του με τη ερυθρόλευκη, παρά το λάθος που κάνει στο γκολ των γηπεδούχων. Ο Πορτογάλος… Ντενίλσον σε επίπεδο τεχνικής κατάρτισης έχει ανέβει στο “τρένο” και στα τελευταία 2-3 ματς ανεβάζει στροφές.

Ο ΟΦΗ είναι σκληρή ομάδα, με χαφ που δαγκώνουν. Απενεργοποιήθηκαν, όμως, τόσο από τις ανακατωσούρες του Αγκιμπού, όσο και από τον keep calm Eμβιλά. Το ότι ο Επασί, όμως, ήταν ο καλύτερος των Κρητικών, λέει πολλά. Οπως άλλα τόσα λέει και ο «πλούτος» του Ολυμπιακού σε ποσότητα και ποιότητα. Ο Παπασταθόπουλος δεν πήρε λεπτό, ο Γκάρι έμεινε στην Αθήνα, ο Τικίνιο μπήκε στο 89΄, όπως και ο Βαλμπουενά, ενώ και ο Μαντί Καμαρά έπαιξε μόλις μισή ώρα με τον έξτρα χρόνο.

Ολα αυτά αποδεικνύουν ότι ο πρωταθλητής είναι η πιο δεμένη ομάδα, ότι το θέλει περισσότερο από όλους, ότι πολύ δύσκολα θα αφήσει τον ανταγωνισμό να τον πλησιάσει και φυσικά ότι θα συνεχίσει την παράσταση, φορτώνοντας παράλληλα με άγχος τον ανταγωνισμό…

ΥΓ. Στα περί Σάσας: προσπερνάω τα αυτονόητα περί δημοκρατίας, έκφρασης λόγου, ανοχής στη σάτιρα και στο θέατρο, και πάω στο παρασύνθημα. Αφήστε το κορίτσι να μας δείξει τα χαρίσματά της, τα προσόντα της, τον τσαμπουκά της. Γιατί θέλετε να φιμώνουμε τέτοιες φωνές, τέτοιες προσωπικότητες; Γιατί να μένουν κρυφά ταλέντα σαν αυτό; Γιατί να μην μαθαίνει το πανελλήνιο περί τίνος πρόκειται πραγματικά και όχι κάτω από το γύψο που φέρουν για μακιγιάζ στη μάπα; Γιατί να μη γνωριζόμαστε όλοι καλύτερα; Μικρό μαγαζί η πιάτσα μας, ευρύτερη και μη, μικρή το δέμας η Ελλαδίτσα. Ας τους αφήσουμε να κονταίνουν κι άλλο μπροστά στη λαχτάρα για προβολή, με τη ψευδαίσθηση της επίδειξης δύναμης. Οπως έχει πει, άλλωστε, ο Αϊνστάιν: «Η δύναμη ελκύει πάντα ανθρώπους με χαμηλή ηθική»…

Η παράσταση του Σισε-μασμένου νικητή συνεχίζεται…
EVENTS