MENU

Η Αγάπη είναι οκτώ χρόνων. Περνάει δυο απογεύματα την εβδομάδα σε ένα γηπεδάκι παίζοντας μπάλα. Τρίτη και Πέμπτη απόγευμα είναι οι προπονήσεις, Σάββατο ή Κυριακή ο αγώνας. Προπονείται με αγόρια και παίζει με αντιπάλους αγόρια. Λίγες είναι οι φορές που βλέπει στην άλλη ομάδα ένα συνομίληκό της κορίτσι. Μια, το πολύ δυο φορές ως τώρα. Την βάζει συνήθως στην άμυνα ο προπονητής, δεν υστερεί σε προσόντα σε σχέση με τα αγόρια των οκτώ και εννέα χρόνων με τα οποία παίζει μαζί, σίγουρα δεν υστερεί η αγάπη της για το ποδόσφαιρο. 

Το βράδυ της περασμένης Δευτέρας, αν δεν πήγε νωρίς για ύπνο, θα είδε μια 27χρονη από την Ισπανία να βρίσκεται σε μια εκδήλωση στην οποία οι άνδρες ήταν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος, να αναδεικνύεται ως η κορυφαία παίκτρια στον κόσμο. Μόλις για τρίτη φορά στην ιστορία του ποδοσφαίρου απονεμήθηκε η «Χρυσή Μπάλα» και σε γυναίκα: η πρώτη ήταν η Άντα Χέγκερμπεργκ από τη Νορβηγία, ακολούθως η Αμερικανίδα Μέγκαν Ραπίνο και φέτος η Αλεξία Πουτέγιας.  

Ο διευθυντής του «France Football», Πασκάλ Φερέ, μιλώντας για την παίκτρια της Μπαρτσελόνα δεν... ντράπηκε να πει μια μεγάλη αλήθεια για το ποδόσφαιρο γυναικών. «Η Αλεξία Πουτέγιας ήταν μια πραγματική ανακάλυψη . Δεν την ξέραμε πριν κατακτήσει το βραβείο. Όταν είδαμε ότι ήταν νικήτρια, βάλαμε και είδαμε βίντεό της». 

Εννοείται πως ούτε οι υπεύθυνοι του γαλλικού περιοδικού, ούτε οι δημοσιογράφοι που λαμβάνουν μέρος στην ψηφοφορία, ούτε βέβαια ουδείς άλλος που βλέπει μπάλα δεν χρειάστηκε να δει βίντεο του παίκτη που βγήκε τελευταίος στη φετινή ψηφοφορία για τον παίκτης της χρονιάς: αυτός ήταν ο Λούκα Μόντριτς... 

Για πρώτη φορά (από το 1956) η «Χρυσή Μπάλα» απονεμήθηκε για το ποδόσφαιρο γυναικών το 2018. Τότε ο παρουσιαστής της βραδιάς, Μάρτι Σολβέιγκ, θεώρησε το καλύτερο σχόλιο που είχε να κάνει για τη νικήτρια ήταν να την ρωτήσει αν είναι καλή στο...  twerk. Η τότε 23χρονη επιθετικός της Λιόν, Άντα Χέγκερμπεργκ, είχε απαντήσει στο παντελώς άκομψο σχόλιο με ένα κείμενο που θα μπορούσε να αποτελέσει μάθημα για όλα τα κορίτσια που παίζουν ποδόσφαιρο ή ασχολούνται με «ανδρικά» αθλήματα. 

«Το ταλέντο από μόνο του δεν αρκεί- ούτε η υπομονή. Θα δοκιμαστείς ξανά και ξανά και θα φτάσεις στα όριά σου. Πρέπει να δουλέψεις όσο σκληρά δουλεύουν αντιστοίχως και οι άντρες ποδοσφαιριστές, αν θέλεις να φτάσεις στην κορυφή του κόσμου- και θα το κάνεις για πολύ λιγότερα λεφτά. Θα κλάψεις. Θα κάνεις εμετό. Θα πονέσεις...

Θα μπορούσα να μιλάω με τις ώρες για την ισότητα και το τι χρειάζεται για να επιτευχθεί αυτή στο ποδόσφαιρο, αλλά και στην κοινωνία εν γένει. Στο τέλος, ωστόσο, όλα καταλήγουν στο εξής: τον ΣΕΒΑΣΜΟ.

Ποτέ δεν είδα τον εαυτό μου σαν γυναίκα ποδοσφαιριστή. Ούτε όταν ήμουνα στο μικρό μου χωριουδάκι στη Νορβηγία ούτε όταν υπέφερα στη Γερμανία ούτε καν όταν κατάφερα να πάρω μεταγραφή στη Λιόν.

Δουλεύουμε όσο σκληρά δουλεύει κάθε ποδοσφαιριστής- τέλος. Βιώνουμε τις ίδιες εμπειρίες, περνάμε τις ίδιες πνευματικές συντριβές, κάνουμε τις ίδιες θυσίες. Κι εμείς οι γυναίκες αφήνουμε πίσω τις οικογένειές μας προκειμένου να κυνηγήσουμε τα όνειρά μας.

Το ζητούμενο, λοιπόν, είναι ο σεβασμός.

Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο η τελετή της Χρυσής Μπάλας για το 2018 δεν ήταν η δική μου στιγμή. Ήταν η δική μας στιγμή. Γι' αυτό δεν μπορούσα να κοιμηθώ το προηγούμενο βράδυ. Γι' αυτό η καρδιά μου χτυπούσε λες και ήθελε να βγει από το στήθος μου όταν έφτασα στο κτήριο.

Όταν ανέβηκα στην σκηνή για να πάρω το βραβείο μου, όλα ήταν ήρεμα. Άπαντες ήταν εγκάρδιοι και τα πάντα έμοιαζαν τέλεια. Κοίταξα στο κοινό και είδα τόσους πολλούς απίθανους ποδοσφαιριστές: γυναίκες και άντρες παίκτες να κάθονται δίπλα- δίπλα.

Ήταν μια ασύλληπτη, πανέμορφη στιγμή.

Γι' αυτό δεν άφησα ένα ηλίθιο αστείο από τον παρουσιαστή να μου χαλάσει την στιγμή. Δεν το άφησα να μου το καταστρέψει τη μνήμη.

Επομένως, όχι, συγγνώμη: δεν μπορώ να κάνω twerking.

Ωστόσο, αν με πετύχετε έξω την κατάλληλη βραδιά και αισθάνομαι καλά και μου βάλετε ένα υπέροχο ιρανικό τραγούδι της ποπ... θα τραγουδήσω με την καρδιά μου.

Α, ναι: και μπορώ να παίξω και λίγο ποδόσφαιρο, επίσης». 

To σχόλιο που έκανε φέτος ο υπεύθυνος του «France Football» δείχνει ξεκάθαρα πως είναι πολλά αυτά που πρέπει να γίνουν για να περάσει το ποδόσφαιρο ως ένα άθλημα που μπορούν να κάνουν και οι γυναίκες. Και αν η Πουτέγιας, η Χέγκερμπεργκ και οι συμπαίκτριές τους, που παίζουν στο ανώτερο επίπεδο, βρίσκονται αντιμέτωπες με τέτοια σχόλια, σκεφτείτε τι αντιμετωπίζουν τα κοριτσάκια που ζητούν από τους γονείς τους να τα γράψουν σε μια ακαδημία. Για να παίξουν σε ομάδες αγοριών με ταλέντο, με χάρισμα, με μυαλό, με πάθος, με αφοσίωση.

Πέρα από τα βραβεία και την αναγνώριση που αργεί να έρθει, υπάρχει η απαξίωση αυτού που προσπαθούν να κάνουν πολλά κορίτσια, πολλές έφηβες, πολλές γυναίκες. Ακόμα και στους μεγάλους που έχουν ομάδες γυναικών υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν ιδέα για το ποιες είναι αυτές οι γυναίκες. Δεν γνωρίζουν καν τα ονόματά τους. Όπως το είχε πει η Χέγκερμπεργκ πριν κατακτήσουν οτιδήποτε άλλο, οι γυναίκες που παίζουν ποδόσφαιρο πρέπει να διεκδικήσουν τον σεβασμό.   

Προφανώς, δεν θα φτάσει ποτέ το ποδόσφαιρο γυναικών να γίνει τόσο δημοφιλές όσο αυτό των ανδρών. Ούτε οι χορηγοί θα «τρελαθούν» για να επενδύσουν εκεί εμπορικά. Ούτε οι μισθοί θα εξισωθούν όσο κι γίνονται προσπάθειες, κυρίως στις ΗΠΑ. Και είναι λογικό ως ένα σημείο δεδομένων των συνθηκών που κυριαρχούν και δεν δείχνει εύκολο να αλλάξουν.  

Είναι σαν να συγκρίνεις μήλα με πορτοκάλια. Δεν γίνεται να εξισωθούν, αν και υπήρξαν και υπάρχουν γυναίκες που είναι σούπερ σταρ και λαμβάνουν πάρα πολλά χρήματα από το ποδόσφαιρο. Εννοείται, βέβαια, πως οι γυναίκες, όσο πετυχημένες κι αν είναι, δεν απολαμβάνουν τον καθολικό σεβασμό που υπάρχει για τους άνδρες. Ούτε, ακόμα και λίγο πριν το 2022, την αναγνώριση ότι καθένας έχει το δικαίωμα να κάνει αυτό που του αρέσει χωρίς να ακούει σεξιστικά ή άλλου είδους σχόλια. 

Αν υπάρχει ένα ενθαρρυντικό σημάδι τα τελευταία χρόνια, έστω και με την θέσπιση της «Χρυσής Μπάλας» και για τις γυναίκες παίκτριες είναι ότι τα μικρά κορίτσια που παίζουν ποδόσφαιρο ίσως δεν θέλουν πια να μοιάσουν στον Μέσι ή στον Ρονάλντο, αλλά έχουν πια ως πρόσωπα για να αναφέρονται τη Ραπίνο ή την Πουτέγιας.

Ονειρεύονται κι αυτά να ξεσηκώνουν τα γήπεδα με ένα γκολ τους, να αφιερώνουν το τέρμα που πέτυχαν σε ένα αγαπημένο πρόσωπό τους, να κατακτούν τρόπαια, να κατακτούν τη ζωή ως ισότιμα με τα αγόρια. Με το ίδιο πάθος! 

Και, επίσης, ίσως οι γονείς που δεν αφήνουν τα κορίτσια τους να ασχοληθούν με το ποδόσφαιρο και προτιμούν το μπαλέτο, τη ρυθμική γυμναστική και άλλα «γυναικεία» αθλήματα, να δουν ότι ο δρόμος που έχουν να περπατήσουν τα παιδιά τους μπορεί να είναι δύσκολος, κυρίως επειδή πηγαίνει κόντρα σε στερεότυπα, αλλά είναι αυτός που ίσως τις κάνει ευτυχισμένες.

Απλά θέλουν αυτά τα κορίτσια να βγουν από το σκοτάδι και να σταθούν μπροστά σε ένα καθρέφτη και να δουν τα όνειρά τους. Να ακούν τη φωνή τους, να θυμούνται πως η φωτιά που έχουν μέσα στους θα τα φτάσει στην πραγμάτωση των ονείρων ακόμα κι αν χρειαστεί να ξεπεράσουν κοινωνικά και αθλητικά εμπόδια. 

Κορίτσια σαν την Αλεξία...
EVENTS