MENU

«Προσοχή παρακαλώ. Σε λίγα λεπτά αναχωρεί η πτήση από το Ρίο Ντε Τζανέιρο, με προορισμό το Τόκιο. Παρακαλείστε να δέσετε τις ζώνες σας και να μην τις βγάλετε μέχρι να σβήσει η φωτεινή ένδειξη. Οι έξοδοι κινδύνου βρίσκονται δεξιά κι αριστερά σας, εκεί που αναβοσβήνουν τα φώτα, σε περίπτωση που προκύψει απώλεια οξυγόνου, τότε καλείστε να φορέσετε τις μάσκες που θα πέσουν από την ειδική θήκη πάνω από τα κεφάλια σας».

Η φωνή από το πιλοτήριο δεν ανήκε σε κάποια αεροσυνοδό, ήταν αντρική. Ήταν οικεία στους περισσότερους επιβάτες, ωστόσο έπρεπε να γίνει ένα μικρό check για να καταλάβουν όλοι ποιος λείπει. 

Λίγο πριν την αναχώρηση της Ολυμπιακής ομάδας της Βραζιλίας για το Τόκιο, ο πρεσβύτερος της παρέας σκαρφίστηκε έναν τρόπο για να διώξει το άγχος και να χαλαρώσει τους υπόλοιπους συμπαίκτες του. Τρύπωσε μέσα στο κόκπιτ, άρπαξε το μικρόφωνο και έκανε αυτός την επίσημη αναγγελία της αναχώρησης. 

«Κάθε στιγμή είναι μοναδική, μην την αφήνετε να προσπερνά έτσι. Να είστε πάντα παρόντες στο… παρόν. Μην ξεχνάτε ότι είμαστε ενέργεια, επιλέξτε που την διοχετεύετε και να είστε χαρούμενοι… ή όχι. Η επιλογή είναι δική σας. Οι συνέπειες το ίδιο», πόσταρε στα 32 εκατομμύρια ακόλουθους που έχει στο Instagram.

Εκτός από ποδοσφαιριστής, κατά συνθήκη αεροσυνοδός, χαβαλές, ο Ντάνι Άλβες είναι και ένας μεγάλος φιλόσοφος της ζωής. Το περασμένο καλοκαίρι, στα 38 του, δεν ήταν απλώς ο αρχηγός της Ολυμπιακής ομάδας της «σελεσάο» που κατάφερε να φορέσει στο λαιμό το χρυσό μετάλλιο, αλλά ήταν μία συνεχής πηγή έμπνευσης. Πρώτος στην προπόνηση, αλλά και πρώτος στην πλάκα. Πρώτος στο γήπεδο, αλλά και πρώτος στην διασκέδαση. Αυτός, ο μεγαλύτερος winner, όλων.

Ήταν ο πρώτος από τους τρεις παίκτες άνω των 24 ετών που είχε δικαίωμα να επιλέξει ο εκλέκτορας Αντρέ Ζαρντίν και όλοι κατάλαβα αμέσως το γιατί. Ένας άνθρωπος που είχε κατακτήσει 52 τίτλους, τους περισσότερους από κάθε άλλο ποδοσφαιριστή στην ιστορία του αθλήματος, περισσότερους από τον Πελέ, τον Μαραντόνα, τον Μέσι, χάρηκε σαν μικρό παιδάκι την ευκαιρία να γίνει μέρος της ιστορίας των Ολυμπιακών Αγώνων: «Σήμερα είναι μία αξέχαστη ημέρα στην ζωή μου. Η κλήση στην Εθνική, η ευθύνη να εκπροσωπώ την χώρα μου, η ευθύνη να υπερασπιστώ ένα Ολυμπιακό μετάλλιο είναι κάτι το απερίγραπτο», έγραψε λίγο μετά την κλήση του. Άλλοι θα το έβλεπαν ως αγγαρεία, ο Ντάνι Άλβες ως τιμή. Ζει για αυτό. 

«Είναι ένας ηγέτης. Ένας νικητή. Είναι ο παίκτης που απολαμβάνει τον μεγαλύτερο σεβασμό από όλους τους ποδοσφαιριστές στην χώρα. Είναι ένα παράδειγμα για τις γενιές που έρχονται. Είναι πάντα πεινασμένος για τίτλους και έχει ένα χάρισμα να τους κατακτά στο τέλος», σχολίασε προφητικά ο Ζαρντίν. Έπεσε μέσα. Ο Ντάνι Άλβες δεν έχασε ούτε λεπτό στο Τόκιο. Μαζί του, η σελεσάο κατέκτησε το χρυσό.

Από το καλοκαίρι του 2016 που η διοίκηση Μπαρτομέου έκρινε ότι είναι «τελειωμένος», η Μπαρτσελόνα ξόδεψε πάνω από 85 εκατομμύρια ευρώ για την θέση του δεξιού μπακ, όμως ποτέ στην πραγματικότητα δεν κάλυψε το πόστο του. Όποιοι κι αν κλήθηκαν να καλύψουν το κενό του, ένιωθαν την σκιά του Βραζιλιάνου να τους ισοπεδώνει. Οι συγκρίσεις ήταν καθημερινές. Ακόμα και στα 38 του όλους αυτούς τους Νέλσον Σεμέντο, Σέρζι Ρομπέρτο, Αλέις Βιδάλ Μινγκέθα, Σερτζίνιο Ντεστ που περπάτησαν στον δικό του διάδρομο, τους είχε / έχει για κολατσιό.

Μα το αγωνιστικό δεν είναι το παν. Είναι ο χαρακτήρας. Η προσωπικότητα. Το χάρισμα. Η επιρροή. Η εμπειρία. Η κλάση. Η αύρα. Το όνομα. Η ιστορία. Το παράδειγμα. Η Ντάνι Άλβες δεν επέστρεψε στην Μπαρτσελόνα για να κολλήσει τα τελευταία του ένσημα, για να κοροϊδέψει -δεν είναι τέτοιος τύπος. Γύρισε για να ξυπνήσει έναν κοιμισμένο οργανισμό. Για να τα ταρακουνήσει με την ενέργεια του, μια ομάδα που βρίσκεται σε λήθαργο.

Για να υπενθυμίσει σε όλους τις αληθινές αξίες που χάθηκαν κάπου στην πορεία. Παρακάλεσε πολύ για να επιστρέψει. Έριξε τον εγωισμό του. Τάραξε στα τηλέφωνο τον Λαπόρτα κι όταν εκείνος τον παρέπεμψε στον Τσάβι για να τον ξεφορτωθεί και να βγει από την δύσκολη θέση, είδε τον παλιό του συμπαίκτη να τον ζητά επίμονα. Έστω για έξι μήνες. Με τον μίνιμουμ επιτρεπόμενο μισθό (11.000 τον μήνα). Σχεδόν τσάμπα.

Πριν πατήσει το χορτάρι του Καμπ Νου, έσκυψε και φίλησε ευλαβικά το ανάγλυφο σήμα του συλλόγου. Έβγαλε τις σαγιονάρες του για να πατήσει ξυπόλυτος το «ιερό» του χορτάρι. Φίλησε το σήμα στην φανέλα. Φίλησε το στιλό με το οποίο υπέγραψε το νέο του συμβόλαιο. Φώναξε στους περίπου 10.000 πιστούς που είχαν πάει στην παρουσίαση του πως: «είμαι ένας από εσάς».

Πήρε το μικρόφωνο κι άρχισε να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα από κάθε άλλον. Να δίνει σόου. Μόνο που από το στόμα του άρχισαν να βγαίνουν και σκληρές αλήθειες: «Αυτός ο σύλλογος έχει εμποτιστεί με αρνητικότητα τα τελευταία χρόνια. Ήρθε η ώρα αυτό να αλλάξει και να γίνουμε πιο αισιόδοξοι. Αυτή είναι η αποστολή μου».

Ο Βραζιλιάνος ξεκαθάρισε πως δεν ήρθε για έξι μήνες: «Ήρθα για να πολεμήσω για την θέση μου. Δεν έχω γεννηθεί για να είμαι δεύτερος. Δεν θέλω να παίζω επειδή έχω καλή σχέση με τον πρόεδρο ή τον προπονητή ή επειδή έχω την ιστορία μου εδώ. Θέλω να παίξω στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022 και όχι να μείνω για έξι μήνες. Αν δεν καταφέρω να πείσω ότι αξίζει να μου ανανεώσουν το συμβόλαιο να είστε σίγουροι ότι πρώτος εγώ θα μαζέψω την βαλίτσα μου και θα αποχαιρετίσω».

Κάθε του κίνηση μύριζε Μπαρτσελόνα έκρυβε έναν μικρό συμβολισμό. Στο παρελθόν εκτός από το αγαπημένο του «2», φόρεσε το «20» και το «22» προς τιμήν του Ερίκ Αμπιντάλ, το «6» προς τιμήν του Τσάβι. Τώρα ήταν η σειρά του «8». Προς τιμήν του Αντρές Ινιέστα και του Χρίστο Στόιτσκοφ. Ένα σαφές μήνυμα προς την νέα γενιά, που τους ενδιαφέρει μόνο το όνομα στην φανέλα και όχι ο συμβολισμός του αριθμού.

Φροντίζει το σώμα του σαν ιερό μέρος λατρείας και την ψυχή του ως κόρη οφθαλμού. Είναι το ίδιο παιδί που άρμεγε αγελάδες στην φάρμα του πατέρα του στο Ζουαζέιρο, ο λόγος που εμφανίστηκε με σαγιονάρες στην επίσημη παρουσίαση του είναι για να υπενθυμίσει ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει από τον άγνωστο, άσημο, άφραγκο και ασήμαντο πιτσιρικά που κατέφθανε στην Σεβίλλη με σαγιονάρες το καλοκαίρι του 2008.

Ο Ντάνι δεν αποκτήθηκε μόνο για να παίξει. Είναι κουτό να πιστεύει κανείς ότι ένας 38χρονος θα τραβήξει μόνος του το κάρο από την λάσπη. Ήρθε για να παίξει τον ρόλο του δασκάλου ή του μπαμπούλα αν χρειαστεί: «εμείς οι παίκτες με τα περισσότερα χιλιόμετρα στις μηχανές μας πρέπει να βοηθήσουμε την επόμενη γενιά να βρει τον προσανατολισμό της», ήταν το φωτογραφικό μήνυμα με αποδέκτη τον Ουσμάν Ντεμπελέ, που πρόκειται να γίνει ο θετός του γιος.

Ήρθε για να δώσει το μήνυμα της συσπείρωσης, της παλιγγενεσίας, της επιστροφής στις ρίζες: «Αφήστε με μόνο για 10 λεπτά με τον Μέσι και να δείτε αν σας τον φέρνω πίσω», ήταν το μήνυμα προς τον Αργεντινό με τον οποίο είχε τηλεπαθητική σχέση μέσα στο γήπεδο. Στα 8 χρόνια που μοιράστηκαν την ίδια φανέλα του έδωσε ούτε λίγο ούτε πολύ 40 ασίστ, περισσότερες κι από τον Τσάβι κι από τον Ινιέστα, που θα πρέπει να ετοιμάζεται κι αυτός σιγά - σιγά για την μεγάλη επιστροφή.

Η παρουσία συνήθως εκτιμάται από την… απουσία. Χρειάστηκε να λείψει πέντε χρόνια από την Βαρκελώνη, για να καταλάβουν όλοι ότι σπίτι δίχως Ντάνι… προκοπή δεν κάνει. 

Μία - μία οι ιστορικές ανορθογραφίες (πρέπει να) αρχίζουν να διορθώνονται… 

Σπίτι χωρίς… Ντάνι, προκοπή δεν κάνει!
EVENTS