MENU

«Κόουτς, αν δεν με βάζεις να παίζω, να ξέρεις ότι δεν θα έρχομαι ούτε στις προπονήσεις». Ο Ούβε Νόιχαους γέλασε. Αναρωτήθηκε αν ήταν κάποιο αστείο ή μία μπλόφα. Τι είδους απειλή ήταν αυτή; Κούνησε συγκαταβατικά το κεφάλι και έγνεψε καταφατικά. Ενημερωτικά, εκείνη την σεζόν (2015-16), την πρώτη του με την φανέλα της ιστορικής Δυναμό Δρέσδης, ο Αίας Άοσμαν δεν έλειψε ούτε από μία προπόνηση, ήταν ο πιο καθοριστικός της παίκτης στην άνοδο της στην Τσβάιτε Λίγκα.

Γι’ αυτούς που τον ξέρουν καλά, εκείνη η απαίτηση δεν ήταν κάτι παράξενο: «Είμαι λίγο διαφορετικός από τους υπόλοιπους ποδοσφαιριστές. Στο γήπεδο προσπαθώ καμιά φορά να κάνω πράγματα που στους περισσότερους μοιάζουν αδύνατα. Είμαι απρόβλεπτος, έτσι μου αρέσει να παίζω. Είμαι ένας πολύ συναισθηματικός και παρορμητικός άνθρωπος, φουντώνω εύκολα όταν με προκαλούν. Προσπαθώ πολύ να συγκρατώ τον εαυτό μου σε αυτές τις περιπτώσεις. Το ρίσκο όμως είναι μέρος της δουλειάς μου. Διαφορετικά, το ποδόσφαιρο θα ήταν πολύ βαρετό».

Μαζί του το ποδόσφαιρο δεν είναι βαρετό. Ούτε η ζωή του είναι βαρετή. Θα μπορούσε να γίνει σενάριο για ταινία. Γεννήθηκε στην Συρία, όμως η οικογένεια του έπρεπε να μετακινείται συνεχώς. Ο πατέρας του ήταν αρνητής στράτευσης, την ώρα που η χώρα ήταν σε εμπόλεμη κατάσταση με την Τουρκία. Αυτός και τα τρία αδέρφια του, έμαθε να ζει σαν καταζητούμενος, σε ηλικία 5 ετών άφησε άπαξ διά παντός τα πάτρια εδάφη που δεν ήταν πια ασφαλή για κανέναν: «Ο πατέρας μου δανείστηκε ένα μεγάλο χρηματικό ποσό και κατάφερε να μας βάλει σε μία πτήση για την Γερμανία με ενδιάμεσο σταθμό την Γαλλία. Η πρώτη μας κατοικία ήταν ένα άσυλο προσφύγων. Άλλη χώρα, άλλη κουλτούρα, διαφορετικές μυρωδιές, όλα διαφορετικά. Έπρεπε να μάθουμε αμέσως γερμανικά και να προσαρμοστούμε σε μία νέα ζωή. Ο πατέρας μου βρήκε γρήγορα δουλειά και έκανε τα πάντα για να μην μας λείψει τίποτα».

Ακόμα και σήμερα η γλώσσα του μπερδεύεται. Με τον πατέρα του μιλάει ένα μείγμα από γερμανικά και κουρδικά. Με την μητέρα του συνεννοείται μόνο στα κουρδικά, μα με τα αδέρφια του η επικοινωνία γίνεται αποκλειστικά στα γερμανικά.

Έμαθε μπάλα… στο δρόμο. Είναι αυτοδίδακτος. Πριν από το κανονικό ποδόσφαιρο, γνώρισε το street-football, όπου αυτό που μετράει είναι τα ζογκλερικά, το free-style, η τεχνική, η σχέση με την μπάλα: «Άργησα πολύ να γνωριστώ με την μπάλα, θα πρέπει να ήμουν 11-12 ετών, όταν άρχισα να ασχολούμαι σοβαρά. Πότε όμως δεν πίστευα ότι θα γίνω επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Δεν με ενδιέφερε».

Αυτός ήταν και ο λόγος που άλλαζε και τις ομάδες σαν τα πουκάμισα. Στα 16 του εντάχθηκε για πρώτη φορά σε κανονική ομάδα (Αρμίνια Μπίλεφελντ), όμως άντεξε ένα χρόνο. Ακόμα λιγότερο κράτησε το πέρασμα του από την Όσναμπρικ. Στα 17 του πέρασε ένα φεγγάρι από την Προύσια Έσπελκαμπ, μέχρι που τον ανακάλυψε ο Θωμάς Στράτος και τον πήρε για λίγο στην Βίντερμπρικ.

Μέσα σε 6 μήνες τον ανακάλυψε η Κολωνία, στην οποία έμεινε για 1,5 χρόνο και έκανε προπονήσεις με την ανδρική ομάδα. Ακολούθησαν άλλα δύο χρόνια στην Ρέγκενσμπουργκ, προτού ο Σύριος μέσος κάνει αυτή την συνομιλία με τον Ούβε Νόιχαους που το 2015 τον πήγε στην Δρέσδη, όπου έμεινε για τέσσερα ολόκληρα χρόνια και έγινε σύμβολο για την αγωνιστική του προσφορά, την κοινωνική του δράση, αλλά και τον συμβολισμό που γεννούσε η προσωπική του ιστορία, σε μία πόλη με πολύ μεγάλο πρόβλημα σε επιθέσεις εναντίον μεταναστών.

Το 2017 κέρδισε δύο ολόκληρα χρόνια ζωής σε μία μέρα. Μετά από πολύμηνη και δαιδαλώδη αναζήτηση των προσωπικών του εγγράφων, κατάφερε να βρει το πιστοποιητικό γέννησης που αποδείκνυε ότι ήρθε στον κόσμο στις 21 Οκτωβρίου του 1994 και όχι την 1η Ιανουαρίου του 1993, όπως έγγραφε η πρόχειρη αίτηση που έκαναν οι γονείς του μόλις πάτησαν το πόδι τους στην Γερμανία για να ζητήσουν άσυλο.

Ωστόσο φρόντισε να στερήσει χρόνια ζωής (μεταφορικά πάντα) από τον προπονητή της ομάδας του, όταν έγινε το πρόσωπο της ημέρας για τους λάθος λόγους, όταν σε έναν αγώνα εναντίον της Πρόισεν Μίνστεν η κάμερα τον έπιασε να φτύνει κατάμουτρα έναν αντίπαλο, ενέργεια που έφερε λαϊκή κατακραυγή ακόμα κι από τους οπαδούς της ίδιας του της ομάδας και τέσσερις αγωνιστικές τιμωρίας.

Ο Σύριος μέσος είναι ένας παίκτης από άλλη εποχή. Ένας ποδοσφαιριστής που παίζει -πρώτα- για να ευχαριστιέται ο ίδιος και μετά ο κόσμος. Τα τελευταία χρόνια βρίσκεται με μία βαλίτσα στο χέρι, ψάχνοντας την δική του Ιθάκη. Περιπλανήθηκε για δύο χρόνια στην Τουρκία όπου έκανε θόρυβο με την Ντεμίρσπορ (8 γκολ σε 29 παιχνίδια) και την Τούζλασπορ, πέρασε μία βόλτα από την Ρουμανία και την Χέρμανσταντ, μέχρι που ένας ούριος άνεμος τον έφερε στην Νίκαια, στα μέρη στα οποία ένας συμπατριώτης του, ο Μοχάμεντ Αφάς έγραψε χρυσές σελίδες με τον Ιωνικό από το 1997 ως το 2004.

Με τις πρώτες του εμφανίσεις, ο Αίας Άοσμαν δείχνει ότι μπορεί να τον ξεπεράσει. Με 3 γκολ και 2 ασίστ στα πρώτα 7 παιχνίδια με τους Νικαιώτες είναι… μία ομάδα μόνος του, αφού έχει άμεση συμμετοχή και στα πέντε τέρματα που έχουν πετύχει φέτος οι Νικαιώτες στην Super League. Το σπάνιας ομορφιάς τέρμα που σημείωσε απέναντι στον Άρη, πιθανόν να είναι το γκολ της χρονιάς, απέναντι στον Ατρόμητο με γκολ και ασίστ ξεχαρβάλωσε μόνος του την άμυνα των Περιστεριωτών. Τα social media του Ιωνικού γέμισαν ξαφνικά followers από την Συρία, για χάρη του γίνονται πια αναρτήσεις και στα αραβικά!

Παραμένει οξύθυμος, ευέξαπτος, εκκεντρικός, δύσκολος. Αλλά είναι παιχτάρα. Ο Ιωνικός τράβηξε τον πρώτο αριθμό του λαχείου, ο Σύριος με το όνομα που παραπέμπει στον Αίαντα τον Τελαμώνιο ξυπνά μνήμες από την μεγάλη ομάδα του Νίκου Κανελλάκη που έφτασε να παίζει στην Ευρώπη, σε τελικό κυπέλλου και να βγάζει το λάδι σε όποιον πήγαινε αδιάβαστος στην Νίκαια…

SDNA Google news
ΜΑΘΕΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ - ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Μία ομάδα μόνος του...
EVENTS