MENU

Αγνώριστος. Άδειος. Κουρασμένος. Ίσως και κορεσμένος. Όχι από τις τρελές ευρωπαϊκές πορείες που (δεν) έχει κάνει, αλλά από το ίδιο «φαγητό» κάθε μέρα. «Τι θέλει να πει ο ποιητής» με το… φαγητό, ίσως αναρωτηθείτε.

Πείτε το «με τον ίδιο κορμό εδώ και 2 χρόνια», αν θέλετε. Ναι, ο Ολυμπιακός βλέπει μερικές «βαριές» μεταγραφές του να μη βγαίνουν –ακόμα τουλάχιστον- και το κουπί στο καράβι να το τραβάνε οι ίδιοι και οι ίδιοι, όπως και πέρυσι. Εξ ου και δεν υπάρχει φρεσκάδα, οι νέες ιδέες είναι σε καθεστώς amber alert, οι δυνάμεις από το δύσκολο καλοκαίρι και τις απανωτές «εθνικές», αλλά και τους τραυματισμούς, έχουν παραδώσει πνεύμα, με εξαίρεση κάποιες αναλαμπές (βλέπε Φενέρ). Κάπως έτσι το γλυκό όχι δεν έχει δέσει, αλλά του λείπει ζάχαρη.

Ο Ολυμπιακός, λοιπόν, ήταν κάκιστος στη Φρανκφούρτη. Τόσο κακός, που λίγο έλειψε να ζήσουμε μια βραδιά απ’ τα παλιά, από εκείνες τις μαύρες που πέρναγε τα σύνορα κι έχανε από το τελευταίο ζέσταμα κιόλας. Έχασε από την… 14η ομάδα της Bundesliga. Μιας ομάδας που έχει μέχρι στιγμής στο γερμανικό πρωτάθλημα μόλις μία νίκη και τέρματα 9-12. Την Άιντραχτ που σε 8 αγώνες μετράει μία νίκη, δύο ήττες και πέντε ισοπαλίες. Ισοπαλία «ήθελε» κι ο Ολυμπιακός για να κοιμάται ήσυχος αγκαλιά με την πρωτιά στον όμιλο, αλλά ούτε αυτό ήταν δυνατόν με την εμφάνισή του.

Και πώς να γίνει; Κατ’ αρχάς οι Γερμανοί εξουδετέρωσαν γρήγορα κι εύκολα το πιο δυνατό χαρτί του Μαρτίνς τα τελευταία δύο χρόνια, την άμυνα. Οι επιθετικοί τους κόντρα σε αυτή τη στατική οπισθοφυλακή των Πειραιωτών έμοιαζαν με Λεβαντόφσκι, Μίλερ και Σανέ. Επαιρναν με άνεση όλες τις κεφαλιές είτε στη μικρή περιοχή είτε στο πέναλτι και σε συνδυασμό με τις γρήγορες κάρτες του Σισέ και του Παπασταθόπουλου, κέρδιζαν μία προς μία τις μάχες, ώσπου καπάρωσαν και τον πόλεμο με έναν μικρό θρίαμβο που μαρτυρά το δίκαιο 3-1, αρπάζοντας έτσι την κορυφή του ομίλου.

Το πρόβλημα του Ολυμπιακού δεν είναι η ήττα. Αυτή θα ξεχαστεί με νίκη στη ρεβάνς του Καραϊσκάκης, συν ότι το πρόγραμμα είναι ευνοϊκό για την ομάδα του Μαρτίνς, καθώς θα ταξιδέψει μόνο την τελευταία αγωνιστική στην Αμβέρσα. Το πρόβλημα είναι ότι ο Ολυμπιακός έχει χάσει την ταυτότητά του. Δεν έχει καμία σχέση με το περσινό σύνολο, δεν φοβίζει, δεν δείχνει ικανός για όλα, δεν επιβάλλεται ποδοσφαιρικά. Δείχνει μια επαναλαμβανόμενη αδυναμία ακόμα και στο ελληνικό πρωτάθλημα, όπου για να βρεθεί στην κορυφή έπρεπε να αυτοκτονήσει ο ΠΑΟΚ με το Βόλο.

Όλα αυτά «φωνάζουν» από μακριά. Τα βλέπουν και οι οπαδοί της ομάδας που γκρινιάζουν στα σόσιαλ για τον «προφεσόρ» και τις εφετινές αλχημείες του με τις αλλαγές συστημάτων την ώρα του αγώνα σε ρυθμό… ροής ειδήσεων, για τον Μπουχαλάκη που δεν βγαίνει, για τα πλάγια μπακ, για το καλύτερο ρόστερ των τελευταίων τεσσάρων ετών που δεν μπορεί να βρει τη ρότα του, για πολλά.

Τις αιτίες τις ξέρουν μόνο όσοι μπαίνουν στο Ρέντη. Διότι κακά τα ψέματα, μεταγραφές έγιναν και ακριβές και «επενδύσεις» τύπου Αγκιμπού Καμαρά. Θα υπενθυμίσω βεβαίως ότι όσο ποιοτικός κι αν είναι ο 20χρονος μέσος, έχει ακόμα ψωμιά να φάει και προσωπικά το γράφω από τον τραυματισμό του Φορτούνη και μετά ότι οι Πειραιώτες στερούνται ηγετικής μορφής στο γήπεδο από τη στιγμή που δεν αντικαταστάθηκε ο φυσικός αρχηγός.

Θέλετε άλλο ένα παράδειγμα έλλειψης φρεσκάδας, δύναμης και αντοχής; Ματιέ Βαλμπουενά. Δεν πήρε λεπτό συμμετοχής κι αυτό κάτι μαρτυρά, όταν στα τελευταία λεπτά μπαίνει ο Ανδρούτσος αντί του Γάλλου κι εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να ακούμε από τη «μετάδοση» ότι ο Μαρτίνς «τα παίζει όλα για όλα» (σ.σ. με την είσοδο Ανδρούτσου ε;).

Το bid deal δεν είναι ούτε η πρωτιά στον όμιλο, ούτε το αποτέλεσμα, αυτά διορθώνονται και πιθανότατα θα διορθωθούν στις 4 Νοεμβρίου στο «Γεώργιος Καραϊσκάκης», οπότε –φυσιολογικά- η Άιντραχτ (η 14η της Bundesliga που λέγαμε) θα πάψει να καμαρώνει ως η μοναδική αήττητη του ομίλου.

Το ζήτημα είναι να βρει τον εαυτό του ο Ολυμπιακός. Να αρχίσει να παίρνει γκολ από τον Τικίνιο σε πιο σταθερή βάση, να δει επιτέλους στον Ρόνι Λόπες τον βιρτουόζο που όλοι ξέραμε, διότι έως τώρα θυμίζει… Λοβέρα. Να βοηθήσουν περισσότερο Βαλμπουενά και Βρουσάι, ο Κούντε να μπει στα παπούτσια του σκασμένου Μαντί Καμαρά. Και τέλος ο Ονιεκούρου να αρχίσει την απόσβεση των 5 εκατ. ευρώ που κόστισε η μεταγραφή του. Μέχρι τώρα δεν δικαιολογεί ούτε τη ροζ βαφή για το μαλλί του. Ακόμα κι αυτό, όμως, μεγαλύτερη πετυχεσιά είχε από τον Ολυμπιακό που είδαμε χθες βράδυ.

 

SDNA Google news
ΜΑΘΕΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ - ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Χειρότερος κι απ’ το μαλλί του Ονιεκούρου
EVENTS