MENU

Είχαμε τα νεύρα μας από τον τρόπο που έχασε η Εθνική, είδαμε και τον Ντίνο Μαυροπάνο να κλαίει στο φινάλε και το «γαμώτο» πήγε σύννεφο.

Μισό λεπτό, όμως. Αυτά τα δάκρυα ενός 23χρονου παλικαριού ίσως αποτελούν ένα μεγάλο «χαστούκι» που μπορεί να λειτουργήσει ευεργετικά ως προς τις ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΕΣ αποφάσεις οι οποίες πρέπει να ληφθούν σε ένα μήνα από την ΕΠΟ.

Σας θυμίζω ξανά τη σκηνή. Πρώτα του πέναλτι. Ο Μαυροπάνος κάνει πολύ σοβαρό λάθος με το αχρείαστο τάκλιν στον Ίσακ που φέρνει το πέναλτι-δώρο. Όταν το συνειδητοποιεί μένει αποσβολωμένος. Ηδη οι πρώτοι συμπαίκτες έχουν σπεύσει άμεσα να τον ενθαρρύνουν. Το ίδιο και μετά το 1-0 του Φόρσμπεργκ. Από εκείνο το σημείο η Εθνική σα να άδειασε εντελώς από ενέργεια. Σα να τους «αφαίρεσες» όλο το αίμα από το κορμί και την αυτοπεποίθηση από το κεφάλι. Σα να μην υπήρξε ματς μετά το 58’. Πρωτίστως για τους κεντρικούς αμυντικούς.

Σκηνή Νο2. Ο Μαυροπάνος περίλυπος στο χορτάρι. Ο Μπουχαλάκης πρώτος από πάνω του για να τον συνεφέρει. Εκείνος έχει πάρει όλη την ευθύνη επάνω του. Δεν μπορεί να το πιστέψει, να ανεχτεί ότι έκανε τέτοιο λάθος. Λίγο μετά κλαίει στον ώμο συμπαικτών του. Ολοι έχουν πάει σε εκείνον. Για να του πουν το αυτονόητο: πως αυτά, τα ατομικά λάθη, είναι μέσα στη φύση του αθλήματος. Και πως μέσα από τέτοιες σκληρές βραδιές χαλυβδώνεται ένας παίκτης (που έχει μπροστά του όλη τη ζωή και ήδη κάνει άλματα στην Μπουντεσλίγκα), φτιάχνει καριέρα. Αλλά και μια ολόκληρη ομάδα παίρνει το σχήμα γροθιάς…

Οσοι θέλουν μπορεί να μείνουν μόνο στο προφανές. Μέγα λάθος ο Μαυροπάνος, προσφορά πέναλτι στη Σουηδία, 1-0, αντί Μουντιάλ. Πάμε όμως μια φορά να δούμε παρακάτω. Τι «έβγαλε» στην επιφάνεια τούτη η δύσκολη προσωπική και ομαδική βραδιά.

Μια ομάδα η οποία παλεύει τα τελευταία χρόνια να βγει στον αφρό έχει –επιτέλους ξανά- παιδιά που γουστάρουν να φοράνε τη φανέλα της, που θέλουν με τρέλα να την οδηγήσουν πάλι σε μεγάλη διοργάνωση, που την αγαπούν, την σέβονται και ΚΛΑΙΝΕ όταν θεωρούν ότι δεν στάθηκαν αντάξιοί της.

Αυτή η Εθνική ομάδα έχει στο ρόστερ της παιδιά που παίζουν για το «εμείς» όχι για το «εγώ». Είναι ένα γκρουπ που μπαίνει στο γήπεδο, δεν είναι κάποιες «ντίβες» που προπορεύονται και απαιτούν από τους υπόλοιπους να ακολουθούν.

Η ήττα στη Σουηδία βρήκε την ομάδα ΕΝΩΜΕΝΗ, όχι σκόρπια διαδήλωση. Τους βρήκε όλους, σκασμένους, να αγκαλιάζουν τον Μαυροπάνο, να δηλώνουν ότι η ομάδα είναι μια οικογένεια, να υπερασπίζονται τον προπονητή τους, όχι να τον πετάνε…βορά στα σκυλιά μπροστά στις κάμερες. Ούτε να την «κάνουν» με ελαφρά πηδηματάκια ώστε να πέσει το «κάζο» στις πλάτες άλλων.

Αυτή η ομάδα έχει παιδιά που ασπάζονται τη λογική «Όλοι για έναν και ένας για όλους». Και το εκφράζουν αυτό ποδοσφαιριστές όλων των «προελεύσεων». Ο Μπουχαλάκης και ο Μασούρας του Ολυμπιακού, ο Τζαβέλλας και ο Μάνταλος της ΑΕΚ, ο Σιώπης και ο Μπακασέτας που παίζουν στο εξωτερικό, ο Γιαννούλης και ο Τζόλης που μέχρι πρόσφατα έπαιζαν στον ΠΑΟΚ, ο Διούδης του Παναθηναϊκού και άλλοι που έλειπαν μα έστελναν μηνύματα στα παιδιά της αποστολής.

Η εικόνα αυτής της Εθνικής είναι η μεγάλη αγκαλιά στον βουρκωμένο Ντίνο Μαυροπάνο.

Με συγχωρείτε αλλά προσωπικά ΑΥΤΑ τα παιδιά θέλω-πιστεύω-στηρίζω να βλέπω με τη γαλανόλευκη. Εκείνους που δίνουν την ψυχή τους να παίζουν γι αυτή και βάζουν τον εαυτό τους ΚΑΤΩ από την ομάδα. Αυτούς που έχουν το εθνόσημο ΠΑΝΩ από το «όνομα» τους. Αυτούς που αφήνουν δάκρυα και ιδρώτα στο χορτάρι.

Αυτή τη νοοτροπία στην ομάδα την έφτιαξε ο Φαν’τ Σιπ. Με τα καλά και τα στραβά του. Με τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά του. Με τις σκληρές γκέλες κόντρα σε Κόσοβο και Γεωργία, αλλά και με την θαυμάσια μπάλα στο 2-1 επί της Σουηδίας και στο χθεσινό υπέροχο πρώτο ημίχρονο της Εθνικής. Με τόσες απουσίες παικτών οι οποίοι θα μπορούσαν εύκολα να είναι βασικοί δίνοντας πολλές λύσεις μεσοαμυντικά και δημιουργικά.

Αυτή η Εθνική έχει υλικό που δεν είναι για «πέταμα». Αντίθετα διαθέτει ταλέντο και νιάτα και θέλει χρόνο για να αναπτυχθεί και να δώσει καρπούς. Χρειάζεται ΜΙΑ πρόκριση, μια αφετηρία. Χρειάζεται να ξεκολλήσει το κάρο από τη λάσπη. Ώστε μετά να κάνει τη διαδρομή που του αξίζει.

Η συζήτηση-απόφαση για την παραμονή ή όχι του Τζον Φαν’τ Σιπ ας πρέπει να είναι ΜΟΝΟ ποδοσφαιρική. Όχι «αιχμάλωτη» των άρρωστων συλλογικών αντιπαραθέσεων. Ας βάλουν στη ζυγαριά τα καλά και τα άσχημα του Ολλανδού αυτά τα χρόνια κι ας κρίνουν ποδοσφαιρικά αν αξίζει ή όχι η παραμονή του. Και οι δύο πλευρές έχουν επιχειρήματα. Γιατί Εθνική Ελλάδος ήταν εκείνη που «κοιμόταν» κόντρα στο Κόσοβο, Εθνική Ελλάδος κι εκείνη που έβγαλε τα συκώτια στη Σουηδία.

Μόνο που η εικόνα την οποία περιέγραψα νωρίτερα, δηλαδή μιας οικογένειας έτοιμης να γίνει «ασπίδα» για κάθε μέλος της δεν είναι καθόλου συνηθισμένη τα τελευταία χρόνια, από το 2014 και μετά. Παραπέμπει στις καλές εποχές. Κι αυτό πρέπει άπαντες να το πιστώσουν στον Ολλανδό…

SDNA Google news
ΜΑΘΕΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ - ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Θέλω-πιστεύω-στηρίζω ποδοσφαιριστές που ΚΛΑΙΝΕ για την Εθνική!
EVENTS