MENU

Κοιτάζοντας κανείς με πιο καθαρή ματιά όσα συνέβησαν στο Friends Arena αναπόφευκτα στέκεται σε αυτό το… αχ για το πόσο κοντά ήμασταν όχι στο να «κλέψουμε» απλά μία νίκη που τόσο χρειαζόμασταν, αλλά να την πάρουμε έχοντας ισοπεδώσει τακτικά και ψυχολογικά τον αντίπαλο μπροστά στο κοινό του.

Έστω και για ένα ημίχρονο…

Η Εθνική Ελλάδας δεν ήταν μόνο αποφασισμένη, αλλά και καλά προετοιμασμένη για να πάρει αυτό που τόσο πολύ ήθελε.

Το διακύβευμα δεν περιοριζόταν μόνο στη συνέχιση του ονείρου στον δρόμο προς το Κατάρ, αλλά η νίκη είχε αποδείξεις και για την ίδια την ομάδα.

Ότι μπορεί να σταθεί σε υψηλό επίπεδο, ότι το πλάνο του προπονητή πιάνει τόπο με όσα συνεπάγεται αυτό για τη συνέχεια και την εξέλιξη του συνόλου.

Η κυριαρχία, η επιθετικότητα και οι μεγάλες ευκαιρίες να πάρει το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα τη νίκη κράτησαν δυστυχώς ένα ημίχρονο.

Κι αυτό δε συνέβη απαραίτητα γιατί στο δεύτερο 45λεπτο υστερήσαμε εμείς ή βελτιώθηκε τόσο πολύ ο αντίπαλος, αλλά κυρίως γιατί ένα ατομικό λάθος, μία κακιά στιγμή, μια εκτίμηση στο κλάσμα του δευτερολέπτου, δε βγήκε.

Κι η πνευματική καθίζηση που έφερε το σοκ από το 1-0 μετά το λάθος του Μαυροπάνου, έγινε οριστικά και αγωνιστική στην ασυνεννοησία Χατζηδιάκου και Βλαχοδήμου στο 2-0 των Σουηδών. Εκεί όπου τελείωσαν όλα.

Ξεφεύγοντας λίγο από το χτεσινό παιχνίδι υπάρχει κάτι πιο λυπηρό από ένα ή και παραπάνω ατομικά λάθη που στερούν από την ελληνική ομάδα την επιστροφή σε μία μεγάλη διοργάνωση.

Κι αυτό δεν είναι άλλο από την αντιμετώπιση που αυτή τυγχάνει από όλους εμάς. Πρώτα, πρώτα από εμάς τους δημοσιογράφους και μετά και από τον κόσμο, τον οποίο ως ένα βαθμό εμείς «εκπαιδεύουμε» και κατευθύνουμε στη νοοτροπία που επιδεικνύει, με τις πληροφορίες και τα σχόλια μας.

Αν κοιταχτούμε στον καθρέφτη και αποφασίσουμε να πούμε καμία αλήθεια, η σχέση με την ομάδα που εκπροσωπεί στο ποδόσφαιρο τη χώρα μας είναι πελατειακή.

Δοκάρι και μέσα «μαζί σας παιχταράδες» και «πάμε Ελλαδάρα».

Δοκάρι και έξω «που πας ρε Μαυροπάνο;», «τι κάνει ο προπονητής» και «πόσο λίγοι είναι αυτοί οι παίκτες».

Από το να δικάζουμε τον κάθε Μαυροπάνο για μία στιγμή, ας κοιτάξουμε να αλλάξουμε λίγο τη νοοτροπία μας. Όλοι.

Κι ας αντιληφθούμε ότι το μέλλον ανήκει σε αυτό το παλικάρι που είχε το σθένος να κλάψει και να αναλάβει από το τελείωμα του λάθος τάκλιν του ακόμα, ακόμα, την ευθύνη της απώλεια του… τελικού στη Σουηδία.

Όπως και σε όλη την ελληνική ομάδα, η οποία σε αυτή τη διετία με τον Φαν’τ Σχιπ στον πάγκο της μπορεί να είχε σκαμπανεβάσματα και αγωνιστικές μεταπτώσεις, αλλά σημείωσε και μεγάλη πρόοδο, υπηρετώντας και εξελίσσοντας την ποδοσφαιρική ιδέα και το πλάνο του προπονητή της, έχοντας γίνει πραγματική οικογένεια όχι μόνο για τα εύκολα, αλλά κυρίως για τα δύσκολα.

Ο Ολλανδός που πήρε τη γενναία απόφαση να ανανεώσει ριζικά την ομάδα και να της φέρει φρέσκο αέρα μακριά από πριμαντόντες που ήθελαν παρακάλια και εξυπηρετούσαν την δική τους και όχι μόνο πολιτική, βάζοντας την πάνω από το συμφέρον της ίδιας της ομάδας, διαχειρίζεται μόνο αγωνιστικές απώλειες τελευταία.

Αυτός που «έχτιζε» τη νέα Εθνική Ελλάδας με Γαλανόπουλο και Κουρμπέλη στα χαφ, βλέπει αμφότερους να απουσιάζουν εδώ και ένα χρόνο. Χάνοντας και το πολυεργαλείο Ζέκα, αλλά και τον έμπειρο Τζαβέλλα που τόσο πολύ χρειαζόμασταν στο χτεσινό παιχνίδι.

Αλλά και αυτό το διαχειρίστηκε και προσάρμοσε το αγωνιστικό του πλάνο, αλλάζοντας και σχηματισμό.

Όχι σε ένα ματς, αλλά από το καλοκαίρι και με στόχευση στα παιχνίδια που θα έρχονταν. Έφτιαξε δηλαδή ένα Plan-B.

Και αν κάποιος θέλει να κάνει κριτική και να είναι ακριβοδίκαιος μιλώντας ποδοσφαιρικά, δεν τα ξεχνάει επιλεκτικά τα παραπάνω επικαλούμενος και τις αρκετές κακές εμφανίσεις με σκαμπανεβάσματα που έφεραν αυτές οι αναγκαστικές αλλαγές.

Στη χτεσινή post game εκπομπή του OPEN για την Εθνική Ελλάδας θέλησα να εκμεταλλευτώ την πολυτέλεια της παρουσίας ένας ποδοσφαιρανθρώπου που έχει σπουδάσει το αντικείμενο, όπως ο Νίκος Νταμπίζας και τον ρώτησα συνειδητά για το μέλλον του Φαν’τ Σχιπ και τον τρόπο λήψης της απόφασης.

Δεν δίψαγα για αίμα, όπως αρκετοί θα παρεξήγησαν.

Την ερώτηση την έκανα πολύ συνειδητά μπας και ακουστεί από κάποιον που ξέρει το ποδόσφαιρο και φρόντισε να εξελιχθεί σπουδάζοντας το, ότι τον Φαν’τ Σχιπ, όπως και κάθε προπονητή της Εθνικής Ελλάδας πρέπει να τον κρίνουν άνθρωποι του ποδοσφαίρου και όχι πρόεδροι Ενώσεων.

Και να τον κρίνουν διεξοδικά, βάζοντας στο ζύγι το σύνολο όσων έκανε κι έφερε στην Εθνική Ελλάδας.

Στη ζωή είμαστε όλοι περαστικοί και το ίδιο ισχύει πολύ περισσότερο και στο σύγχρονο ποδόσφαιρο.

Η Εθνική θα αλλάξει, θα βελτιωθεί, θα κληθεί να διαχειριστεί και δύσκολα, αλλά ένα πράγμα θα πρέπει να έχει ως ασφάλεια. Πάντα, ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Ότι μας έχει δίπλα της και μας έχει ενωμένους και όλους.

Κι αυτή είναι η πρώτη ανάγκη που έχουν οι Έλληνες διεθνείς, προκειμένου να απελευθερωθούν ακόμα περισσότερο και να μπορέσουν να δείξουν πόσο πολύ αγαπούν, πιστεύουν και δουλεύουν για αυτή την ομάδα, αντί να λειτουργούν φοβικά για το κλίμα που ανάλογα με τα αποτελέσματα δημιουργούμε όλοι εμείς οι απ’ έξω.

Στην Εθνική Ελλάδας ας είμαστε οπαδοί κι όχι πελάτες…

Υ.Γ. Δεν είμαι ειδικός του ποδοσφαίρου, δεν θα ζητηθεί η γνώμη μου, αλλά την εκφράζω για να μην υποστηρίξει κανείς ότι κρύβομαι. Για εμένα η απόφαση για τη συνέχιση της συνεργασίας με τον Τζον Φαν’τ Σχιπ θα έπρεπε να έχει ήδη ληφθεί, φυσικά από τους ποδοσφαιρανθρώπους που βρίσκονται γύρω από την Εθνική Ελλάδας.

Ο Ολλανδός παρέλαβε ένα… χάος που δε συμμαζευόταν με ένα μαγικό ραβδί ή με κανένα κουμπί κι έτσι έχασε το Nations League, ενώ όσο αφορά στον διαφαινόμενο αποκλεισμό από τα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου με πρόβλημα τις απώλειες με τους ισοϋψείς μας αντιπάλους, αυτές που μας κοστίζουν δηλαδή στη μάχη πρόκρισης ως το τέλος, αν είμαστε ρεαλιστές κυνηγούσαμε κάτι πολύ δύσκολο, αν κανείς συνυπολόγιζε με ρεαλισμό όλες τις παραμέτρους.

Από τη στιγμή που όσοι έχουν επαφή με την καθημερινότητα της «γαλανόλευκης» δεν έχουν να προσάψουν τίποτα στον Ολλανδό για τη δουλειά του, ο Φαν’τ Σχιπ πρέπει να κριθεί εκ του αποτελέσματος στην πρόκριση στην τελική φάση του Euro 2024 και αν εκεί δεν τα καταφέρουμε, τότε ναι, να μας αποχαιρετήσει.

Και κάτι τελευταίο, το θέμα της παραμονής του δεν πρέπει επ’ ουδενί να γίνει σήριαλ, καθώς αυτό θα κοστίσει στην ομάδα, ενώ όσο πιο γρήγορα κλείσει τόσο περισσότερο καλό θα της κάνει και ψυχολογικά. Το κέρδισε αυτό ο Ολλανδός, του το πιστώνουν οι παίκτες του, όχι εμείς…

 

SDNA Google news
ΜΑΘΕΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ - ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Στην Εθνική Ελλάδας ας είμαστε οπαδοί κι όχι... πελάτες
EVENTS