MENU

Είναι κυνικά, σοκαριστικά, παράλογα, ανεξήγητα σίγουρος για τον εαυτό του, για την μέθοδό του, για το ποδόσφαιρο του, ακόμα και σε βράδια όπου όλα μοιάζουν μαύρα, σκοτεινά, μίζερα, άραχνα, όπως αυτό στο Δουβλίνο ή την σοκαριστική ήττα της πρεμιέρας από τον ΠΑΣ: «Εμπιστευτείτε με. Ξέρω. Το έχω ξανακάνει. Όλα θα φτιάξουν. Σε λίγο καιρό θα φτάσουμε εκεί που θέλουμε. Πιστέψτε με. Θα δείτε. Ελάτε μαζί μου. Ακολουθήστε με.».

Πως να του πας κόντρα; Πως να εκφέρεις αντίλογο; Πως να μην τον πιστέψεις; Πως να αντικρούσεις αυτά που λέει; Αν κάποιος ξέρει το μονοπάτι είναι εκείνος. Εκείνος το έχει ιχνηλατίσει. Ξέρει…

Ακόμα κι αν δεν πιστεύει λέξη από αυτά που λέει, ξέρει να σε «ψήνει». Σε κερδίζει. Σε κάνει συνοδοιπόρο του. Σε φανατίζει. Σε πωρώνει. Σε κάνει να θέλεις να μπεις μέσα και να δώσεις και την ψυχή σου για αυτόν. 

Μπορεί να σέρνεσαι και να σε κάνει να πιστεύεις ότι είσαι πιο γρήγορος κι από τον Μπολτ. Μπορεί να είσαι σε φάση που δεν μπορείς ούτε να πετύχεις την μπάλα και να τα ρίχνει στον αέρα, στο χορτάρι, στην σαμπρέλα, στον ανάδρομο Δία. Μπορεί να έχεις παχύνει και να σε κάνει να νιώθεις στιλάκι. Μπορεί να είσαι ...λάσπη ψυχολογικά και να σε κάνει να νιώθεις ο σημαντικότερος άνθρωπος στον πλανήτη.

Πέρσι τέτοιο καιρό, ο Μπίσε ήταν «τελειωμένος». Finished. Καπούτ. Τέρμα. Ένιωθε παλαίμαχος, ανόρεχτος, περιττός, σε ένα φιλικό με τον Παναθηναϊκό στην Καλλιθέα έφτασε να παίζει αριστερός φουλ-μπακ. Του είπαν ότι περισσεύει, ότι καλύτερα να βρει κάτι άλλο. Πήγε δανεικός στην Κύπρο, επέστρεψε μετέωρος, δεν έκανε προετοιμασία, έτρεχε σε τουρνέ με την Εθνική Σουρινάμ, κανείς δεν τον υπολόγιζε και αίφνης όλοι πίνουν νερό στο όνομα του.

Στο παρελθόν υπήρξαν κι άλλα βράδια που ο Ντιέγκο θύμιζε στο γήπεδο τον one and only Diego, αυτόν που «έφυγε» κι άφησε το ποδόσφαιρο ορφανό. Υπήρξαν κι άλλα ματς που ήταν παντού στο γήπεδο, που… ξερνούσε ποιότητα σε κάθε του επαφή με την μπάλα, που ήταν ένα χάρμα οφθαλμών. 

Δεν τον θυμάμαι ποτέ να κάνει αυτό που έκανε στο τέλος του πρώτου μέρους, στο 0-0 ακόμα. Η ΑΕΚ έβγαλε κόντρα επίθεση με τον Αραούχο να τρέχει την μπάλα, το αμυντικό τρανζίσιον του ΠΑΟΚ ήταν σε κατάσταση συναγερμού. 

Ο… αφάνας πάτησε το πόδι στο γκάζι και άρχισε να κυνηγά σαν μανιασμένος το αντίπαλο δεξί μπακ (Μισελέν) για να μειώσει τις επιλογές του Αργεντινού. Διέσχισε το μισό γήπεδο με σπριντ για το… τίποτα. Η πάσα δεν βγήκε ποτέ, ο Αραούχο χωρίς επιλογές έκανε ένα «σκοτωμένο» σουτ και η φάση τελείωσε εκεί, ίσως δεν μπήκε ποτέ στα χάι-λάιτ. 

Ο καλλιτέχνης Μπίσε, ο αρτίστας, αυτός που «ζωγραφίζει» μόνο με την μπάλα στα πόδια, αυτός που δεν λερώνεται, δεν τσαλακώνεται, δεν ιδρώνει, δεν ζορίζεται, ο χοντρούλης, ο αργός, αυτός που βαριανασαίνει έκανε ένα απονενοημένο σπριντ 50 μέτρων για να κάνει deny σε μία πάσα!

Αν ο Λούτσε έπεισε τον «Μπίσε» να κάνει τέτοια πράγματα στο γήπεδο, είναι πολύ απλό να μετατρέψει σε πεινασμένα λιοντάρια όλους τους υπόλοιπους. Είναι απλό να μετατρέψει σε δεκάρι τον Αουγκούστο. 

Είναι απλό να κάνει ξανά τον Αλέξανδρο Πασχαλάκη από Κλαρκ Κεντ σε Σούπερμαν. 

Είναι απλό να μεταμορφώσει Μιχάι και Μιχαηλίδη σε νέα έκδοση των Βαρέλα και Κρέσπο. 

Είναι απλό να κάνει τον Σίντκλεϊ να σκοράρει με το δεξί και τον κοντοπίθαρο Μιτρίτσα με κεφαλιά χωρίς να σηκωθεί από το έδαφος.

Είναι απλό να κάνει τον Εσίτι ένα εργαλείο που «κλείνει» και «σφραγίζει» τα ματς στο τέλος. 

Είναι απλό να κάνει τον Σβαμπ να μοιάζει με box-to-box ακούραστο μέσο και τον Λούκας Τέιλορ σε κανονικό ποδοσφαιριστή. 

(Του) είναι απλό, να κάνει τον καθένα να φτάσει στο ταβάνι του, να νιώσει χρήσιμος, πολύτιμος, αναντικατάστατος.

Ο ΠΑΟΚ είχε μία συγκλονιστική πείνα στο γήπεδο. Πείνα για κάθε μπάλα. Πείνα για κάθε φάση. Μάτωσε στο γήπεδο, λύσσαξε, ισοπέδωσε ενεργειακά την ΑΕΚ. Άφησε αποτύπωμα με τα τάκλιν του στο χορτάρι, τραμπούκισε (sic) με το πρέσινγκ του τον αντίπαλο. Ποιος τα έκανε όλα αυτά; Μία ομάδα με παίκτες δίχως φυσικά προσόντα, δίχως σπιρτάδα, αντοχές, μούσκουλα. Αυτή η ομάδα έμοιαζε απέναντι στην ΑΕΚ με μία αγέλη από κομάντο.

Δεν εξηγείται. Απλώς, έγινε. Συνέβη.

Ο Λουτσέσκου έχει έναν δικό του τρόπο να αποπροσανατολίζει την κοινή γνώμη και να εστιάζει το βλέμμα των παικτών του στον αληθινό στόχο. Τότε, ήταν το μάλλινο σκουφί. Τώρα, η γκρι ζακέτα. Μία μορφή στοχευμένης αυθυποβολής, μία κατάσταση placebo, που όμως… πιάνει.

Για τον Ρουμάνο, η μπάλα δεν είναι μόνο data, analytics, metrics, xgoals, αριθμοί, διαγράμματα, πολύπλοκες επιστημονικές ή εργαστηριακές αναλύσεις, αλλά κάτι πολύ πιο απλό. Άνθρωποι. Άνθρωποι που έχουν συναισθήματα, άνθρωποι που (αλληλο)επηρεάζονται, που αλληλοεπιδρούν, άνθρωποι που με το κατάλληλο boostάρισμα μπορούν να κάνουν πολύ διαφορετικά, πράγματα που έκαναν μια ζωή.

Ο στρατηγός έκανε τους παίκτες να πιστεύουν ξανά στους εαυτούς τους, αλλά το σημαντικότερο. Έκανε την κρύα, ξενέρωτη, ανόρεχτη, δύσθυμη Τούμπα να μοιάζει και πάλι με έδρα, γεμάτη πάθος και φλόγα. 

Αλήθεια, υπάρχει κανείς που σήμερα μπορεί να ξεγράψει τον ΠΑΟΚ, βάζοντας το χέρι του στην φωτιά; Κάποιος; Οποιοσδήποτε; 

SDNA Google news
ΜΑΘΕΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ - ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Ο Ντιέγκο… ζει!
EVENTS