MENU

Τα quotes στα λατινικά έχουν γίνει... μόδα τα τελευταία χρόνια και «παίζουν» στην καθημερινότητά μας, έχοντας - η αλήθεια είναι - ισχυρό background, αφού, στην πλειοψηφία τους, είναι ικανά να δώσουν σημαντικά μηνύματα ζωής.

Το «Αcta non verba» ίσως ξεπερνά αυτό το επίπεδο. Δεν είναι απλά μία φράση: Είναι μότο ζωής, είναι κατεύθυνση, είναι οδηγός. «Πράξεις, όχι λόγια», στα ελληνικά. Πρέπει να κάνεις και όχι να λες. Τι νόημα έχει το αντίθετο; Κανένα. 

Ο Ρόναλντ Κούμαν - μάλλον - δεν είναι και τόσο υπέρμαχος του παραπάνω «δόγματος». Είπε πολλά τους τελευταίους μήνες. Πάρα πολλά. Το ύφος του δείχνει έναν άνθρωπο που μάλλον δεν έχει καταλάβει τι κάνει. Ή, για να το θέσουμε πιο σωστά, τι ΔΕΝ κάνει. Ίσως γιατί δεν του τράβηξε κανένας το αυτί; Ίσως γιατί πήρε ψήφο εμπιστοσύνης και έμεινε, παρά τα όσα έγιναν πέρσι; Ίσως γιατί η ανυπαρξία στο διοικητικό κομμάτι έδωσε αυτόματα τα «κλειδιά» στον Ολλανδό, που αμέσως «έτρεξε» σχέδιο εκκαθάρισης για να δημιουργήσει την δική του ομάδα, με τους όρου του; Ίσως - θα πούμε εμείς - για όλα τα παραπάνω. Αλλά υπάρχουν ακόμα πολλά που πρέπει να ειπωθούν.

  • Όταν ανέλαβε, η Μπαρτσελόνα ΠΡΟΦΑΝΩΣ δεν ήταν η ομάδα του 2012. «Δεν μπορώ να παίξω τίκι - τάκι», είπε με... σαρδάμ ο Κούμαν και επιβάλλεται να κάτσουμε λίγο εδώ. Είναι πασιφανές πως κανένας δεν του είπε να ακουμπήσει τα... όργια της Dream Team του Πεπ, αλλά ούτε ο πιο απαισιόδοξος φίλαθλος του συλλόγου δεν περίμενε ότι θα έβλεπε ποτέ αυτή την ομάδα, με το συγκεκριμένο DNΑ, με μία φουλ «μπαλάτη» αγωνιστική κουλτούρα, να επιχειρεί 54 σέντρες (!) σε εντός έδρας ματς με την Γρανάδα (!). Δεν είναι δέκα, δεν είναι ένας τυχαίος αριθμός: Ο Κούμαν επέλεξε να δώσει θέση σέντερ φορ στον Πικέ (!) και προφανώς η εντολή ήταν ξεκάθαρη και βγαλμένη από τα τοπικά της Αθήνας: «Πάμε μέσα, γιόμα». Βέβαια, αυτό δεν πήγε και πολύ καλά, αφού χρειάστηκε ένα γκολ του Αραούχο στο τέλος για να έρθει η ισοπαλία.
  • Αν ήταν ένα τυχαίο γεγονός, σε ένα ματς που «στράβωσε», δεν θα έλεγε κανένας τίποτα. Εξάλλου, ο Πικέ έχει παίξει ξανά σε ρόλο επιθετικού, σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Αλλά όταν αυτό αποτελεί επιλογή για να κερδίσεις την Γρανάδα στην έδρα του, τότε υπάρχει σοβαρό θέμα. Και, για να πούμε την αλήθεια, η χθεσινή (20/9), σχεδόν αστεία εικόνα, δεν αποτελεί εξαίρεση και είναι η κορυφή του παγόβουνου. Η περσινή σεζόν «σώθηκε» από την ποιότητα του Μέσι. Τώρα, που δεν υπάρχει Μέσι και η ομάδα παλεύει να ζήσει χωρίς τον απόλυτο σταρ της, η ανικανότητα του Κούμαν φαίνεται ακόμα πιο πολύ. Κανένα πλάνο, καμία διάθεση για συνδυαστικό ποδόσφαιρο, τάση για δημιουργία (;) μίας ομάδας που θα έχει ως βασικό γνώρισμα την φρεσκάδα, το τρέξιμο, την αλληλοκάλυψη. 
  • Και εδώ περνάμε στο επόμενο στάδιο: Πώς θα γίνει αυτό; Με τι «εργαλεία»; Η κατάσταση στα οικονομικά του συλλόγου είναι άθλια, έγιναν ελάχιστες μεταγραφές και υπάρχει μία σκέψη - ανάγκη για «στροφή» στην Masia, που τα τελευταία χρόνια είχε κάπως χαθεί από το κεντρικό «κάδρο». Πώς όμως θα «μπολιαστούν» παίκτες (με ταλέντο και προοπτικές) όπως ο Ντεμίρ, όταν μπαίνουν ως βασικοί για να σώσουν ό,τι δεν σώζεται; Γιατί ο Ρίκι Πουτζ, που θεωρείται εδώ και μήνες «κομμένος», αγωνίζεται πάντα σε παιχνίδια που «στραβώνουν» από νωρίς; Υπάρχει μία μεγάλη σύγχυση στο πιο ξεκάθαρο ερώτημα του κόσμου: Πώς θέλει να παίξει ο Κούμαν; Τι θέλει να κάνει; Ποιες είναι οι σταθερές του; 
  • Λίγες μέρες πριν, οι Καταλανοί φιλοξένησαν την Μπάγερν και πραγματικά η εικόνα ήταν... θλιβερή. Αν ήθελαν και αν το έτρεχαν στα... κόκκινα, οι Γερμανοί θα μπορούσαν να τελειώσουν το ματς με περισσότερα γκολ από το 3-0. «Εντάξει», θα πει κάποιος, «αλλά η Μπάγερν είναι δύο κλάσεις πάνω αυτή την στιγμή». Ναι, δεκτό. Αλλά δεν νοείται Μπαρτσελόνα, εντός έδρας, έστω και την χαμηλότερη δυναμική των τελευταίων ετών, χωρίς ούτε ένα σουτ στην εστία! Ούτε ένα! Μηδέν! Zero!
  • Το πρόβλημα εστιάζεται λοιπόν σε τρεις άξονες: Α) Στην γενικότερη φιλοσοφία του Κούμαν, Β)Στο κακό αγωνιστικό επίπεδο κάποιων βασικών, Γ) Στην κάκιστη διαχείριση, σε όλα τα επίπεδα. Το πρόβλημα είναι δομικό στο ρόστερ: Αυτή την στιγμή, ο Ολλανδός μπορεί να υπολογίζει σε έξι στόπερ (Πικέ, Λενγκλέ, Αραούχο, Ουμτιτί, Έρικ, Μινγκέθα), ενώ για το κέντρο υπάρχουν ουσιαστικά τέσσερις παίκτες για τρεις θέσεις και οι Μπουσκέτς, Πέδρι, Ντε Γιονγκ δεν θα βγουν ούτε με... προεδρικό διάταγμα από την ενδεκάδα αν είναι υγιείς. Επιπρόσθετα, ο Μέμφις «κουβαλάει» μόνος του την επίθεση, ο Λουκ Ντε Γιονγκ ήρθε απλά γιατί είναι... Ολλανδός και ο Σέρτζι Ρομπέρτο έχει γίνει ένα πολυεργαλείο που έχασε μεγάλο μέρος της ποιότητάς του γιατί, πολύ απλά, δεν ξέρει ούτε ο ίδιος ποια είναι πλέον η κανονική του θέση.
  • Εδώ μπορούμε να κάνουμε μία μικρή παύση και να είμαστε λίγο αντικειμενικοί δίνοντας κάποια ελαφρυντικά. Πρέπει να γίνει και αυτό. Η αποχώρηση του Μέσι ήταν κάτι παραπάνω από ένα σοκ: Ήταν ένας απότομος «θάνατος» σε μία «χρυσή» εποχή, ήταν το τέλος κάθε ελπίδας για τρόπαια. Και είναι λογικό για τον Κούμαν (και όποιον θα ήταν σε αυτή την θέση) να μην έχει βρει ακόμα την απάντηση. Ίσως δεν την βρει και ποτέ και σίγουρα οι τραυματισμοί του Ανσού Φατί και του Ουσμάν Ντεμπελέ, που τα προηγούμενα χρόνια ήταν βασικοί, δεν βοηθούν. Θέλετε να προσθέσουμε και την κούραση του Πέδρι; Πού επίσης «κάηκε» πέρσι παίζοντας περίπου 80 ματς, παντού, πάντα, κόντρα σε όλες τις ομάδες; Θέλετε επίσης να μιλήσουμε για το ντεφορμάρισμα ή την πτώση στην απόδοση των Μπουσκέτς, Πικέ, Άλμπα και Ρομπέρτο;

Αν τα κάνουμε όλα αυτά, τότε θα βγει ένα αυθόρμητο «Και τι να κάνει ο Κούμαν;». Ναι, θα ήταν σωστό να το πούμε, αν ο ίδιος δεν παρουσίαζε μία ΕΝΤΕΛΩΣ διαφορετική εικόνα σε όσα κατά καιρούς λέει στα media.

«Χάρη σε μένα η Μπαρτσελόνα έχει μέλλον», τόνισε πριν λίγες ημέρες, προφανώς για να δικαιολογήσει τα... αδικαιολόγητα. Βέβαια, δεν είπε μόνο αυτό, αφού τις προάλλες ανέφερε σε μία βαθιά κρίση ειλικρίνειας ότι «αυτούς έχω, αυτούς χρησιμοποιώ». Τελικά όμως, τι ισχύει;

Μάλλον το προφανές: Ότι ούτε ο ίδιος γνωρίζει τι πρέπει - θέλει να κάνει στον πάγκο των «Μπλαουγκράνα». Κάπου πρέπει να μπει ένα «στοπ». 

Αρκετά. Enough is enough. Ο Κούμαν έδειξε ότι δεν μπορεί να διαχειριστεί μία -πραγματικά- δύσκολη κατάσταση, παρουσιάζεται εκτεθειμένος στα media, «ξενέρωσε» τους φιλάθλους και ίσως έχει χάσει εδώ και καιρό τα αποδυτήρια. Τι τον κρατάει στην... ζωή; Μάλλον η αποζημίωσή του, που φτάνει, σύμφωνα με τα reports στην Ισπανία, τα 15 εκατομμύρια ευρώ. 

Αξίζει όμως να «χαλάς» μία... do or die απόλυση για να προστατέψεις το ταλαιπωρημένο ταμείο; Στο τέλος της ημέρας, τι έχει μεγαλύτερη σημασία; Λίγα παραπάνω χρήματα για την ελάφρυνση του χρέους ή η ανάγκη για την προστασία του «μύθου» μίας ομάδας που θα έπαιζε κανονικό και όμορφο ποδόσφαιρο σε κάθε περίσταση, ο κόσμος να χαλάσει; Τα 15 εκατομμύρια φαντάζουν μάλλον λίγα μπροστά στην αλλοίωση του DNA της Μπάρτσα και η λογική λέει πως είμαστε ένα βήμα πριν από τις σημαντικές εξελίξεις. Ο Λαπόρτα φωνάζει το δικό του «Αρκετά».

 

SDNA Google news
ΜΑΘΕΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ - ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Enough is enough!
EVENTS