MENU

Οι έμπειροι ναυτικοί το ξέρουν καλά. Το στενό του Γιβραλτάρ είναι είδος φυσικής χοάνης, εκεί ο Λεβάντες, ο ανατολικός άνεμος που γεννιέται στην κεντρική Μεσόγειο, φτάνει τα 100 χιλιόμετρα την ώρα και λόγω της έντασης του κάνει απαγορευτικό τον απόπλου από τα γύρω λιμάνια. 

Η πλοήγηση με έναν έντονο, ξαφνικό Λεβάντε είναι μόνο για γερά στομάχια, ακόμα και βαριά σκαριά μοιάζουν με φτερά στον άνεμο.

Ο άμαθος σε τέτοιους καιρούς ΠΑΟΚ δοκιμάστηκε σκληρά στο Βράχο του Γιβραλτάρ, άλλοτε έμοιαζε να μπατάρει κι άλλοτε να είναι έτοιμος να βάλει νερά και να βουλιάξει. Τώρα πια που βγήκε σε ήρεμα ύδατα, μπορεί να νιώσει ανακούφιση. Μόνο που αυτό το καράβι, έτσι όπως φτιάχτηκε, είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα δοκιμάζεται καθημερινά ακόμα και με δυο μποφόρ αέρα. Ο καπετάνιος έχει δύσκολο έργο. 

Το σκηνικό ήταν ιδανικό για ένα προκύψει ένα ιστορικό ναυάγιο. Από την μία, μεροκαματιάρηδες της ζωής, τελωνειακοί, αστυνομικοί, ηλεκτρολόγοι, ναυτιλιακοί υπάλληλοι κι από την άλλη ακριβοπληρωμένοι άσοι που ψάχνουν και ψάχνονται σε ένα καθεστώς γενικής αβεβαιότητας. Μία πρωτάρα, απέναντι σε έναν έμπειρο που όμως έχει λησμονήσει πως γίνεται η δουλειά. 

Όταν κάποιος παίζει δίχως να έχει να χάσει το παραμικρό, απέναντι σε κάποιον που έχει να χάσει τα πάντα, η συνθήκη είναι τρομακτική.

Ειδικά, όταν τον υποδέχεται σε ένα περιβάλλον δύσκολο, περίεργο, ιδιαίτερο. Σε κάθε χτύπημα της μπάλας αναπηδούσαν κόκκοι από μαύρο καουτσούκ. Για όλους εμάς τους ερασιτέχνες μύστες της μπάλας που «υποδυόμαστε» τους ποδοσφαιριστές στα μικρά γηπεδάκια αυτό είναι το φυσιολογικό. Για έναν επαγγελματία είναι το αφύσικο, το δύσκολο, το άβολο.

Η μπάλα αναπηδούσε χάμω λες και έσκαγε σε τσιμέντο. Οι τρελοί αέρηδες που φυσάνε στον βράχο, έκαναν την μπάλα να πηγαίνει σαν τρελή. Η μηδενική αυτοπεποίθηση μετά το στραπάτσο της πρεμιέρας με τα Γιάννενα και το «πρέπει» της νίκης έκαναν τα πόδια σκέτα βαρίδια. Υπήρχαν στιγμές στο γήπεδο, που ο ΠΑΟΚ ασφυκτιούσε, δεν μπορούσε να κάνει ούτε τα απλά, τα αυτονόητα.

Η φράση «επαγγελματική νίκη» είναι ένα από τα πιο αποτυχημένα δημοσιογραφικά κλισέ, μα αυτή τη φορά είχε αληθινή υπόσταση. Ήταν μία νίκη επαγγελματιών απέναντι σε ερασιτέχνες. Οι ερασιτέχνες είχαν την όρεξη, τον ενθουσιασμό, την άγνοια κινδύνου, την αυταπάρνηση, όμως στο τέλος της ημέρες οι επαγγελματίες ήξεραν πως να το κάνουν, βρήκαν τον τρόπο να πάρουν αυτό που θέλουν, αυτό που έχουν κάνει πάμπολλες φορές στην καριέρα τους, σε άβολες βραδιές όπως η αποψινή.

Και το πήραν, βάζοντας στην εξίσωση έναν τύπο που συνήθως μνημονεύεται μόνο σε κάποια γκέλα του ή σε κάποιο γκολ που δέχεται. Δεν είναι σικ για τον ΠΑΟΚ να φεύγει με το διπλό από το Γιβραλτάρ, έχοντας για κορυφαίο παίκτη του τον τερματοφύλακα, αλλά… είναι αυτό που είναι. Ο Αλέξανδρος Πασχαλάκης κράτησε όρθιο τον ΠΑΟΚ, όποτε χρειάστηκε και οι υπόλοιποι απλώς… έκαναν την δουλειά.

Ο Δικέφαλος είναι αυτή τη στιγμή προβληματικός. Είναι θολωμένος στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου, απέναντι σε ομάδες με πολυκοσμία πίσω, δεν έχει λύσεις, δεν έχει ιδέες, δεν έχει σταθερές. Οι λύσεις ήρθαν μόνο όταν εμφανίστηκε το απρόοπτο στο γήπεδο. Τα σωστά ανεβάσματα των μπακ, όπως αυτό του Λούκας Τέιλορ που έφερε το 0-1 κόντρα στην ροή του ματς. Δίχως τους μπακ, ο ΠΑΟΚ δεν μπορεί αυτή την στιγμή να δημιουργήσει καταστάσεις ανισορροπίας στο γήπεδο. Δίχως αυτούς, απλώς ταλαιπωρεί την μπάλα.

Πλην των τριών βαθμών, η ομάδα του Λουτσέσκου θα κρατήσει το αποτύπωμα του Τσούμπα Άκπομ σχεδόν σε κάθε επικίνδυνη κατάσταση. Το παρθενικό γκολ του Μιτρίτσα, ο οποίος όμως ακόμα μοιάζει ξένος στο γήπεδο. Το ξεψαρωμένο ευρωπαϊκό ντεμπούτο του Κωνσταντέλια. Κάποιες εκλάμψεις του Λούκας και του Σίντκλεϊ. Το άνοιγμα του ρόστερ. Το μηδέν πίσω. Τον (νέο) τραυματισμό του Κρέσπο.

Τα πολλά γερασμένα κορμιά, μοιραία θα έχουν και περισσότερες «βλάβες» από την καταπόνηση. Ο ΠΑΟΚ μετρά ήδη κομβικές απώλειες (Ελ-Καντουρί, Ολιβέιρα, Ίνγκασον, Ζίβκοβιτς), αλλά θα πρέπει να μάθει να ζει με αυτές. Θα είναι μέσα στο πρόγραμμα. 

Όπως είναι τα πράγματα, οι ασπρόμαυροι είναι υποχρεωμένοι να παίρνουν ότι μπορούν, από όπου μπορούν και από όποιους μπορούν. Για όσο μπορούν. Κάθε παιχνίδι μπορεί να αποδεικνύεται μία μικρή περιπέτεια, μία περιδίνηση, σε συνεχή κενά αέρος. 

Το μόνο σίγουρο είναι πως σκέφτεσαι καλύτερα με γεμάτο στομάχι, παρά με αδειανό. Το τρίποντο από το γραφικό γηπεδάκι με τις αμέτρητες σκαλωσιές ήταν το κατάλληλο αγχολυτικό για μία ομάδα που έμοιαζε έτοιμη για την πρώτη κρίση πανικού της χρονιάς…

SDNA Google news
ΜΑΘΕΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ - ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Σκέφτεσαι πάντα καλύτερα με γεμάτο στομάχι
EVENTS