MENU

Α ρχηγός: Πέφτουμε κατευθείαν στη βαριά βιομηχανία. Στον νυν πρόεδρο της ΕΠΟ. Στον πρώην ευρωβουλευτή. Στον πρώην πρόεδρο του ΠΑΟΚ. Στον πολυτιμότερο παίκτη του 2004. Στον παίκτη που έσκασε την ντρίμπλα στον Βιθέντε Λιζαραζού και έφτιαξε το 1-0 στο ματς με τη Γαλλία, σε εκείνον στον οποίο άνηκε η τελευταία στιγμή του μεγάλου τελικού. Σουτ στην κίνηση, η μπάλα από τη Λισσαβώνα κάπου στον Ατλαντικό Ωκεανό, αλλά ποιος νοιάζεται; Δευτερόλεπτα αργότερα το τριπλό σφύριγμα του Μάρκους Μερκ και η Ελλάδα στις 4 Ιουλίου του 2004, στέφεται πρωταθλήτρια Ευρώπης.

Β ιογραφικό… «Η γιατρός-χειρουργός Νατάσα Παζαΐτη με εκτενή εμπειρία στον χώρο της χειρουργικής μαστού, είναι μία από τους πιο καταρτισμένους γιατρούς-χειρουργούς στην Ελλάδα. Ξεκίνησε με σπουδές στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, στη Σχολή Επιστημών Υγείας στο τμήμα της Ιατρικής από όπου κι αποφοίτησε το 2004». Άσχετο; Όχι και τόσο, αφού στη στιγμή του γκολ η σύζυγος του Κώστα Καραμανλή πανηγύρισε το ίδιο έντονα με κάθε άλλο άνθρωπο στο «Ντα Λουζ» και ήταν ένα από τα ενσταντανέ του μεγάλου τελικού.

Γ ερμανός… Ή μήπως Έλληνας; Ο μετρημένος, ο σοβαρός, ο αγέλαστος, ο σφικτός, ο άκαμπτος τρέχει με τις γροθιές σφιγμένες μέσα στο γήπεδο. Διασχίζει τον αγωνιστικό χώρο για να φτάσει τους παίκτες του, διασχίζει τον αγωνιστικό χώρο για να φτάσει στον κόσμο. Ο Ότο Ρεχάγκελ έσπασε, λύγισε, γέλασε, ανταμείφθηκε, έγινε μύθος και χοροπηδούσε και εκείνος πια με τα συνθήματα. Έγινε ο 13ος Θεός του Ολύμπου.

Δ ημήτρης-Θεοδόσης… Θέλεις να νιώσεις υπερήλικας; Σου έχουμε τη λύση. Σήμερα είναι 19 ετών. Ανήκει στην ηλικιακή ομάδα που αν κάνει το εμβόλιο θα πάρει δώρο prepaid card. Το 2004, ήταν το πιτσιρίκι που είδε όλη η Ευρώπη μετά το γκολ του Άγγελου Χαριστέα. Ο επιθετικός του αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος σκόραρε, σήκωσε τη φανέλα και από κάτω ήταν το γούρι του. Ο ανιψιός του, ο γιος της αδερφής του Παρθένας, ένα αγοράκι δύο ετών, το οποίο πέρασαν χρόνια πριν καταλάβει τι ακριβώς είχε πετύχει ο θείος του εκείνο το βράδυ.

Ε κτελεστής… Αφού τα είπαμε για τον ανιψιό, να μην τα πούμε και για τον θείο; Πιθανότατα το πιο χαρακτηριστικό γκολ της Εθνικής ομάδας σε όλη τη διοργάνωση να ήταν του ημιτελικού, ωστόσο εδώ έχουμε κυρίως την αλφαβήτα του τελικού! Ο Άγγελος Χαριστέας ήταν πολύ κοινότυπα ο άγγελος της Ελλάδας και μαζί με τον Άγγελο Μπασινά που εκτελούσε τα κόρνερ, ήταν οι Αρχάγγελοι και τέλος πάντων το πιάνετε το νόημα… Έκανε το κεφαλιού του, απέκλεισε τη Γαλλία, «τελείωσε» την Πορτογαλία, αλλά να μην ξεχνάμε ότι έκανε και δουλειές του ποδαριού και ισοφάρισε την Ισπανία.

Ζ οσέ Μουρίνιο… Γιατί εμείς εφεύραμε τα πούλμαν, πριν καν τα ίδια τα πούλμαν γνωρίσουν ότι υπάρχουν και σίγουρα πριν αντιληφθεί ο Special One τη χρησιμότητά τους. Ο Ζοσέ Μουρίνιο, πάντως, δεν είχε μετρήσει τα λόγια του για τον Ότο Ρεχάγκελ και κόντρα στο ρεύμα εκείνων των ημερών, και παρά την πίκρα του ως Πορτογάλος είχε αποθεώσει τον Γερμανό τεχνικό. «Το ποδόσφαιρο αλλάζει κι αυτό που απαιτείται είναι η ομαδικότητα και όχι οι μονάδες. Ο Ρεχάγκελ έκανε εξαιρετική δουλειά. Προσάρμοσε την ομάδα σύμφωνα με τις δυνατότητες των ποδοσφαιριστών και δημιούργησε ένα αρμονικό σύνολο. Δεν έχει σταρ, ούτε παίκτες που έρχονται από το Φεγγάρι. Αγωνίζονται ο ένας για τον άλλον και όλοι μαζί. Έχουν πολύ καλή ψυχολογία και παίζουν μόνο για να κερδίσουν»

Η μερα ανεξαρτησίας: Προφανώς και ήταν μια σημαδιακή ημερομηνία. Σε όλο τον κόσμο η 4η Ιουλίου είναι η ημέρα ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών και η ημέρα που γεννήθηκε ο Τομ Κρουζ στην ομώνυμη ταινία. Για την Ελλάδα, θα είναι πάντα η μέρα που ανέβηκε στην κορυφή της Ευρώπης.

Θ εοί… Συγχαρητήρια στο τμήμα μάρκετινγκ της Huyndai να πούμε για το πιο προφητικό σλόγκαν που γράφτηκε ποτέ σε πούλμαν. «Η αρχαία Ελλάδα είχε 12 Θεούς. Η σύγχρονη έχει έντεκα», ήταν τυπωμένο στα παράθυρα του πούλμαν που μετέφερε την αποστολή της Εθνικής ομάδας και οι έντεκα θεού (συν αλλαγές) έκαναν το μότο πραγματικότητα.

Ι σπανία… Θυμάται κανείς πώς ξεκίνησαν όλα; Όπως οι γαμήλιοι όρκοι, συνήθως ξεκινούν με τη γνωριμία, έτσι και το Euro 2004 ξεκίνησε με τα προκριματικά. Και πόσο κρίμα είναι πραγματικά να μην μπορούμε να βρούμε τα πρωτοσέλιδα. 7 Σεπτεμβρίου του 2002 και η Εθνική ομάδα υποδέχεται την Ισπανία στην Λεωφόρο. Στο 7ο λεπτό, έτσι για να μην το έχουμε και άγχος, μας έκοψε τον αέρα ο Ραούλ και στο 76’ ο Βαλερόν έκανε το 0-2. Η συνέχεια ακόμα πιο ελπιδοφόρα… Ταξίδι στην Ουκρανία ένα μήνα μετά, δεύτερη ήττα, ίδιο σκορ, και λογικά υπήρχε απαίτηση να γυρίσει σπίτι του ο Γερμανός με την κάλτσα και το σανδάλι. Μια λεπτομέρεια στην αφήγηση: Η Εθνική συνέχισε στον όμιλο μόνο με νίκες!

Κ αραγκούνης… Η μεγαλύτερη απουσία του μεγάλου τελικού. Δε γίνεται να θυμάσαι εκείνη τη βραδιά και να μην αναρωτιέσαι πώς θα ήταν αν ήταν και ο «τυπάρας» στο γήπεδο. Ο Γιώργος Καραγκούνης είχε δεχτεί κίτρινη κάρτα στο 87ο λεπτό του ημιτελικού με την Τσεχία και δεν μπορούσε να αγωνιστεί. Πήρε το αίμα του πίσω στην αναβίωση του τελικού, το 2019, όταν τον ξεκίνησε βασικό ο Ότο Ρεχάγκελ, ενώ στο τουρνουά του 2004 ήταν πρώτος σε κίτρινες κάρτες με τέσσερις. Ενδεικτικό του πόσα έδινε στην ομάδα.

Λ ουίς Φίγκο… Εκείνος ήταν ο μεγάλος σούπερ σταρ. Περισσότερο και από τον Ντέκο και από τον Ρούι Κόστα, ο Λουίς Φίγκο ήταν το πρόσωπο της Πορτογαλίας στο Euro 2004. Στον τελικό προσπάθησε, έτρεξε, σούταρε, δέχθηκε μια σημαία στο πρόσωπο και ας είμαστε ειλικρινείς: Κάποια χρόνια από τη ζωή μας τα χάσαμε στη φάση του 88ου λεπτού, όταν ελίχθηκε στην περιοχή και το πλασέ του έφυγε ελάχιστα άουτ.

Μ ετάδοση… Πόσοι θυμούνται τον χαμό που έγινε εκείνο το βράδυ; Και όχι με την καλή έννοια. Η μετάδοση του τελικού έφτασε στο δεύτερο ημίχρονο σε ποσοστό τηλεθέασης 83,9%, νούμερο που πλησίασε μόνο το πάρτι ένωσης του Survivor 2016, όταν όλοι συντονίστηκαν να δουν τον Ντάνο να κάνει μπάνιο. Η κακή έννοια ήταν ότι η κρατική τηλεόραση ξεκίνησε να δείχνει τον τελικό τόσο στην ΕΤ1, όσο και στη ΝΕΤ, με αποτέλεσμα να γίνει έξω φρενών μέχρι και η UEFA, παρότι η ταυτόχρονη μετάδοση διήρκησε μόνο μερικά λεπτά.

Ν τέμης Νικολαΐδης… Δεν ήταν τόσο η παρουσία του στο Euro, που τον εντάσσει στις βασικές πληροφορίες εκείνης της νύχτας. Είναι το γεγονός ότι ήταν η τελευταία ποδοσφαιρική ανάμνηση της καριέρας του με σορτσάκι ή έστω φόρμα. Ο τότε επιθετικός της Ατλέτικο Μαδρίτης ήταν εκτός αποστολής λόγω του τραυματισμού του στη μέση και το ταξίδι στα γήπεδα της Πορτογαλίας ήταν το τελευταίο του πριν κρεμάσει τα παπούτσια του αναλάβει την προεδρία της ΑΕΚ.

Ξ εναγός… Γιατί το «μ», όπως μεταφραστής, ήταν κατειλημμένο. Δε γίνεται ή τουλάχιστον δε θα έπρεπε να γίνεται να υπάρχει αφιέρωμα στην Εθνική ομάδα του 2004 και στον τελικό, χωρίς το όνομα του Γιάννη Τοπαλίδης. Η φωνή που ακολουθούσε τον Ότο Ρεχάγκελ, η ελληνική φωνή του Ότο Ρεχάγκελ και εκείνος που σίγουρα έκανε περισσότερο από όσα φανταζόμαστε για να υπάρχει αυτή η σχέση μεταξύ παικτών και προπονητή.

Ο μόνοια… Το κέντρο των πανηγυρισμών. Αλλά δεν ήταν μόνο η κεντρική πλατεία της Αθήνας και οι γύρω δρόμοι που γέμισαν από κόσμο. Από χιλιάδες κόσμου. Από εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου. Ήταν κάθε σημείο στην Ελλάδα, κάθε σημείο όπου υπήρχαν Έλληνες στον κόσμο, κάθε σημείο όπου υπήρχε Ελληνισμός. Κάποιοι έχουν χαρακτηρίσει την επιτυχία του 2004 ως «τη μοναδική φορά στην ιστορία που οι ουδέτεροι ήθελαν να δουν το αουτσάιντερ να χάνει». Well… Πρόβλημά τους! Δε μας δυσκόλεψε ιδιαίτερα η γνώμη τους να το γιορτάσουμε.

Π εντηκοστό έβδομο λεπτό… Ο Γιούρκας Σεϊταρίδης κάνει μια προσπάθεια από τα δεξιά και στην προσπάθειά του να βγάλει τη σέντρα, κερδίζει κόρνερ από τον Κριστιάνο Ρονάλντο. Το κόρνερ ετοιμάζεται να εκτελέσει ο Άγγελος Μπασινάς. Η συνέχεια; Ο Γιάννης Διακογιάννης προσπαθεί να ολοκληρώσει μια πρόταση, όμως οι φωνές του Κώστα Βερνίκου δεν του το επιτρέπουν. Γκοοοοοοοοοοοοοολλλλλλλλλλλλ. Με τόσα όμικρον και τόσα λάμδα! Άγγελος Χαριστέας και η Ελλάδα προηγείται 1-0 της Πορτογαλίας.

Ρ ονάλντο… Ήταν μόλις 19 ετών και ξεκινούσε για μια σπουδαία καριέρα. Δεν ήταν καν ο σούπερ σταρ της Πορτογαλίας ακόμα, αλλά σίγουρα θα μάντευες ότι ήταν ο επόμενος μεγάλος παίκτης. Είχε μόλις ολοκληρώσει την πρώτη του σεζόν στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και ήταν η πρώτη φορά που… έκλαιγε! Παρότι το κλάμα του έγινε σήμα κατατεθέν των haters, ο Κριστιάνο είχε κάθε λόγο και κάθε δικαιολογία, στα 19 του χρόνια, να μην μπορεί να διαχειριστεί τα συναισθήματα. Ιδίως, για τη μεγαλύτερο χαμένη ευκαιρία της Πορτογαλίας στο ματς, όταν στο 74ο λεπτό βγήκε μόνος του απέναντι στον Νικοπολίδη, αλλά δεν κατάφερε να βρει εστία.

Σ ήκωσέ το… (και συνεχίζουμε), το γαμ#@$#$@, δεν μπορώ, δεν μπορώ να περιμένω! Καλύτερα να βάλουμε μερικά σύμβολα, παρά να χρησιμοποιήσουμε τη λέξη «τιμημένο». Το σύνθημα που γεννήθηκε στην Πορτογαλία και ήταν το σύνθημα σήμα-κατατεθέν για την Ελλάδα. Οι λιγοστοί, το πολύ να ήταν 1.500 οπαδοί της πρεμιέρας, έγιναν περισσότεροι από 20.000 στον τελικό, όποιος μπορούσε να βρει τρόπο να βρεθεί στη Λισσαβώνα το έκανε, τα τσάρτερ (και οι τσέπες) γέμιζαν και από τον προημιτελικό και μετά, ένα σύνθημα ακουγόταν σε όλη τη χώρα της ιβηρικής χερσονήσου – σε όλη την Ελλάδα. Το σύνθημα προφητεία. Εκείνο που ακουγόταν και δευτερόλεπτα πριν το τελικό σφύριγμα του Μάρκους Μερκ.

https://www.youtube.com/watch?v=0dWTg-yN1VM

Τ ζίμι Τζαμπ… Το καλό είναι ότι τότε ακόμα τους βλέπαμε… Το ακόμα καλύτερο είναι ότι ήρθε σε μια καλή στιγμή για να σπάσει λίγο η πίεση και το κακό είναι ότι θύμωσε λίγο τον Λουίς Φίγκο. Αφού δεν το πληρώσαμε, τέλος καλό όλα καλά και ο Τζίμι Τζαμπ ήταν μέρος της ιστορίας του τελικού. Ο πιο διάσημος εισβολές μπήκε στο γήπεδο στο 86ο λεπτό της αναμέτρησης και πέταξε τη σημαία της Καταλονίας στον Πορτογάλο σούπερ σταρ, προφανώς μη μπορώντας να ξεπεράσει την επιλογή του να πάει στη Ρεάλ. Τέσσερα χρόνια πριν. Εντάξει, ο καθένας με το χρόνο του.

Υ ποδοχή… Ή αλλιώς το χάπι της επόμενης μέρας! Δεν συνέβη στις 4 Ιουλίου του 2004, αλλά ένα 24ωρο αργότερα. Δευτέρα απόγευμα και στην Αθήνα στήνεται ένα τεράστιο πανηγύρι για τους διεθνείς ποδοσφαιριστές και τον Ότο Ρεχάγκελ. Μόνο που έμοιαζε σα να θες να κρατήσει κάποια πράγματα από όσα είχαν συμβεί και να ξεχάσει κάποια άλλα. Οι φήμες για κόντρες έχουν, ήδη, ξεκινήσει να ξεσπούν και στην απονομή στο Παναθηναϊκό Στάδιο – σημείο όπου κατέληξε το πούλμαν μετά από δυόμιση ώρες στους δρόμους της Αθήνας και όπου υπήρχαν πάνω από 100.000 κόσμου – υπάρχουν επευφημίες, αλλά και αποδοκιμασίες. Κυρίως προς το πρόσωπο του Βασίλη Γκαγκάτση.

Φ ύλακας-άγγελος… Βάλτε τον Αντώνη Νικοπολίδη και βάλτε δίπλα και τον Ρικάρντο και τι έχετε; Μια πρωταθλήτρια Ευρώπης απέναντι στην ομάδα που υπέστη ένα τεράστιο εντός έδρας σοκ και ζούσε με αυτό το απωθημένο για 12 χρόνια. Ο γκολκίπερ του αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος ήταν κορυφαίος και εκείνο το βράδυ, ήταν από τους κορυφαίους σε όλο το τουρνουά, συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη 23αδα της διοργάνωσης, ήταν δεύτερος πίσω από τον Πετρ Τσεχ και ο μοναδικός που κράτησε ανέπαφη την εστία του σε τρία ματς.

Χ ελάκης… Είναι σπάνιο να ταυτίζεται τόσο πολύ ένας δημοσιογράφος με την πορεία μιας ομάδας, ωστόσο αυτό που έγινε το 2004 με τον άνθρωπο που περιέγραφε τα παιχνίδια της Εθνικής ομάδας στο Euro, δεν είχε προηγούμενο. Είχε επόμενο, αλλά όχι προηγούμενο. Από το πρώτο ματς και «Πειρατικό» μέχρι και το τελευταίο, ο Γιώργος Χελάκης έγινε η φωνή αυτή της πορείας. Μια πορεία που έκλεισε με το «δεν περιγράφω άλλο». Ατάκα που έμεινε, υπόσχεση που δεν πραγματοποιήθηκε.  

Ψ έμα… Δεν ήταν ένα βράδυ Δαυίδ και Γολιάθ. Και ειδικά στα πρώτα 45 λεπτά, πριν μπει το γκολ, ήταν ένα μοιρασμένο παιχνίδι. Βαρετό μεν και ανούσιο, αλλά μοιρασμένο. Οι αριθμοί μαρτυρούν την πραγματικότητα. Πρώτο ημίχρονο: Κατοχή μπάλας 56-44%. Σουτ στην εστία 2-0. Σουτ εκτός εστίας 4-1. Κόρνερ 3-0, και φάουλ 11-13. Δεύτερο ημίχρονο: Κατοχή μπάλας 58-42%. Σουτ στην εστία 5-1. Συνολικά, 11-3. Κόρνερ 10-1 και φάουλ 19-21.

Ω ρα 23:36, 4 Ιουλίου 2004… Πιστέψτε το Έλληνες. Η Ελλάδα είναι πρωταθλήτρια Ευρώπης.

Για πάντα δικό μας! Για πάντα εσείς!