MENU

Η εύκολη λύση, για να τελειώνουμε σε τρία με πέντε λεπτά μέσα, είναι να βάλουμε τη μισή Ισπανία των EURO του 2008 και του 2012, η μοναδική ομάδα στην ιστορία του θεσμού που έχει κάνει repeat. Και να κρατήσουμε μπαλαντέρ για τα όποια κενά, τους λοιπούς προφανείς. Ομως σκέφτηκα πως θα ήταν (με όλο τον υποκειμενισμό, φυσικά) πιο δίκαιο, κυρίως πιο αντιπροσωπευτικό των χρονικών του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, να ζοριστώ για μία αληθινή Dream Team της εξηκονταετίας 1960-2020. Μία ομάδα που θα περιέχει, ένα παίκτη απ' την κάθε πρωταθλήτρια Ευρώπης όλων αυτών των χρόνων. Πρακτικά ανέφικτο, βέβαια. Αφού οι διοργανώσεις είναι δεκαπέντε, και οι θέσεις...μόνον έντεκα. Αλλά, με επίγνωση ότι αδικούμε και με κριτήριο να αδικήσουμε όσο λιγότερο και όσους λιγότερους γίνεται, κάπως θα το βολέψουμε. Στο τέλος της ημέρας, δεν θα μας κάνουν (οι αδικημένοι) και μήνυση!
     
Σε 4-3-3 λοιπόν, ο τερματοφύλακάς μας είναι ο (μπαμπάς) Σμάικελ. Δεν θα κεντούσε το παραμύθι της η Δανία το 1992, δίχως αυτόν. Ο δεξιός μπακ είναι ο ασταμάτητος και διαχρονικός Γερμανός Μάνφρεντ Καλτς, από την ακμή του Αμβούργου. Στους σέντερ-μπακ θα πάρουμε τον Φραντς Μπέκενμπαουερ και τον Ελληνα Μπέκενμπαουερ, τον Δέλλα, που κακώς ο Οτο τον είπε "Κολοσσό της Ρόδου" (και έτσι έμεινε...), στην πραγματικότητα ο Δέλλας, ένα αγόρι της Θεσσαλονίκης, το 2004 ήταν η προσωποποίηση του Λευκού Πύργου. Και αριστερός μπακ, ένας κομψός τζέντλμαν που δεν είναι πια στη ζωή, ο Ιταλός της Ιντερ, ο Τζατσίντο Φακέτι.
     
Στους μέσους, ξεκινάμε με τον Τσάβι στο εξάρι. Δίπλα στον Καταλανό θα βάλουμε τα δύο ιερά τέρατα της Γαλλίας, τον Πλατινί και τον Ζιντάν, και...κλείσαμε. Οι δε επιθετικοί μας, στο εννιάρι δεν μπορεί παρά να είναι ο Φαν Μπάστεν, στο ένα άκρο δεν μπορεί παρά να είναι ο Κριστιάνο Ρονάλντο, και στο άλλο άκρο επέλεξα ένα ("ενδιάμεσο" όπως τους έλεγαν στα 60s) επιθετικό χαφ, τον Ισπανό Λούις Σουάρεθ.
    
Τι έχουμε...και τι δεν έχουμε, λοιπόν; Από το 2016 πήραμε τον Κριστιάνο Ρονάλντο, από 2008/2012 τον Τσάβι, από το 2004 τον Δέλλα, από το 2000 τον Ζιζού, από το 1992 τον Σμάικελ, από το 1988 τον Φαν Μπάστεν, από το 1984 τον Πλατινί, από το 1980 τον Καλτς, από το 1972 τον Μπέκενμπαουερ, από το 1968 τον Φακέτι, από το 1964 τον Σουάρεθ. Σημαίνει πως χάρη στο κόλπο με τον Τσάβι, χωρέσαμε στην ενδεκάδα ποδοσφαιριστές από δώδεκα πρωταθλήτριες Ευρώπης. Και αδικήσαμε, τρεις. Από τη Σοβιετική Ενωση του 1960 ο μακαρίτης Λεβ Γιάσιν που ήταν (όχι μόνον πρωταθλητής εκείνη τη χρονιά, αλλά) και φιναλίστ το 1964, ένας μύθος που δεν θα ξεθωριάσει ποτέ, εννοείται πως έχει θέση. Από την Τσεχοσλοβακία του 1976 ο απαράμιλλος Ιβο Βίκτορ, ο φύλακας-άγγελος της Ντούκλα Πράγας, εννοείται πως έχει θέση. Αλλά δεν γινόταν...να βάλουμε τρεις τερματοφύλακες. Διάλεξα τον Σμάικελ, ως τον πλέον επιδραστικό σε σχέση με το επίτευγμα. Οι Σοβιετικοί του '60 και οι Τσέχοι/Σλοβάκοι του '76, θα μπορούσαν να είναι πρωταθλητές Ευρώπης και με λιγότερο σπουδαίο γκολκίπερ. Οσο για τη Γερμανία του 1996, πράγματι ο Ματίας Ζάμερ θα ήταν επιλογή, δίπλα στον Κάιζερ και στον Τραϊανό, σε διάταξη με τρεις κεντρικούς οπισθοφύλακες.
     
Και προπονητής; Ο πρακτικός Οτο κατάφερε το αδιανόητο, τελεία. Ο σοφός Αραγονές κατάφερε το...ακόμη πιο δύσκολο, να κάνει την Ισπανία (από λούζερ) νικήτρια. Θριαμβεύτρια. Ο διανοητής Μίχελς οδήγησε την Ολλανδία στο μοναδικό πράγμα που έχει κατακτήσει ever. Και η επιλογή μου, είναι ο Φερνάντο Σάντος. Διότι αυτό που συνδυαστικά πέτυχε σε δύο διαδοχικές διοργανώσεις EURO, και τις δύο φορές κόντρα σε ένα...ολόκληρο βιβλίο από αντιξοότητες, "δεν γίνεται ποτέ" κι όμως το 'κανε. Ενας προημιτελικός με την Ελλάδα το 2012, ένα τρόπαιο με την Πορτογαλία (που επίσης πριν, όπως Ολλανδία, δεν είχε κερδίσει ποτέ κάτι) τέσσερα χρόνια αργότερα. Είπαμε, με όλο τον υποκειμενισμό... 

SDNA Google news
ΜΑΘΕΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ - ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Η Dream Team...του Φερνάντο Σάντος
EVENTS