MENU

Έχουν πάρει Παγκόσμιο Κύπελλο στο σπίτι τους, αλλά και στην Ρωσία. Έχουν πάρει Euro. Έχουν πάρει Confederations Cup. Έχουν πάρει τα πάντα, με όλους τους τρόπους. Τίποτα όμως δεν συγκρίνεται με την έκρηξη συναισθημάτων που ακολούθησε αυτό το γκολ. Σε ολόκληρη την ιστορία του γαλλικού ποδοσφαίρου δεν υπήρξε τίποτα πιο ακραία ηδονικό από αυτό, πότε ένα γκολ δεν πανηγυρίστηκε τόσο έξαλλα, με τέτοια ένταση, με τόση φωνή.

Το γαλλικό ποδόσφαιρο είχε δύο αιώνια τραύματα που δημιουργήθηκαν με διαφορά 11 ετών. Το 1982 στον αξέχαστο ημιτελικό της Σεβίλλης, οι τρικολόρ προηγήθηκαν με 3-1 επί της Γερμανίας στο 98ο λεπτό της παράτασης κι όμως βρήκαν τον πιο ακραίο τρόπο να αποκλειστούν και να χάσουν ένα Μουντιάλ που έμοιαζε σχεδόν σίγουρο.

Το δις εξαμαρτείν ήρθε 11 χρόνια αργότερα. Οι Γάλλοι ήθελαν απλώς μία ισοπαλία στην τελευταία αγωνιστική των προκριματικών του Μουντιάλ στο «Παρκ ντε Πρενς» απέναντι στην Βουλγαρία, όμως ένα ξερό σουτ του Εμίλ Κονσταντίνοφ στο τελευταίο λεπτό άφησε τους «τρικολόρ» εκτός Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994 και δημιούργησε μία ποδοσφαιρική γενιά που έβλεπε με τρόμο κάθε μεγάλο στόχο, βλέποντας την κλεψύδρα να αδειάζει από άμμο.

Αυτή τη φορά όλα έμοιαζαν χαμένα, μάταια. Η Ιταλία έμοιαζε η ομάδα του πεπρωμένου. Για να προκριθεί στον τελικό του Ρότερνταμ είχε χρειαστεί ο Φραντσέσκο Τόλντο να αποκρούσει τέσσερα πέναλτι (δύο στην κανονική διάρκεια και δύο στην ρώσικη ρουλέτα) απέναντι στην Ολλανδία που δεν βρήκε τρόπο να εκμεταλλευτεί το αριθμητικό πλεονέκτημα που είχε από το 34ι λεπτό μετά την αποβολή του Τζαμπρότα, αλλά και την δύναμη της έδρας.

Σαν να μην έφτανε αυτό, η «σκουάντρα ατζούρα» είχε βρει προβάδισμα από το ξεκίνημα της επανάληψης, χάρη σε έναν ακόμα απροσδόκητο ήρωα τον Μάρκο Ντελβέκιο και έδειχνε να ελέγχει απόλυτα τον τελικό του Ρότερνταμ.

Κι έπειτα ήταν το άλλο. Πως μπορούσε να βάλεις γκολ απέναντι στην ατσάλινη αμυντική τριπλέτα που αποτελούσαν ο Αλεσάντρο Νέστα, ο Φάμπιο Καναβάρο και ο Πάολο Μαλντίνι; Έμοιαζε αδύνατον. Οι τύποι «καθάριζαν» τα πάντα, έμοιαζαν να προβλέπουν κάθε κίνηση των «τρικολόρ» στο γήπεδο.

Μένουν ακόμα 61 δευτερόλεπτα για να τελειώσουν όλα. Ο team manager της Ιταλίας, Τζίτζι Ρίβα έχει πάρει σχεδόν αγκαλιά το τρόπαιο και ετοιμάζεται να δέσει πάνω του την ιταλική σημαία. Οι παίκτες των πάγκο είναι όρθιοι, πιασμένοι αγκαλιά και περιμένουν το τελευταίο σφύριγμα για να μπουκάρουν μέσα.

Μένει μόνο μία τελευταία ζαριά. Μία γιόμα. Ένα απονενοημένο διάβημα. Ο Μπαρτέζ «γεμίζει» με όλη του την δύναμη με το αριστερό και η μπάλα φτάνει λίγο έξω από την ιταλική περιοχή. Ο Τρεζεγκέ με ένα γερό άλμα παίρνει την κεφαλιά και σπάει την μπάλα αριστερά. Ο Καναβάρο κάνει το άλμα, αλλά είναι ελάχιστα πιο κοντός από όσο πρέπει για να διώξει. Ωστόσο, ακουμπάει την μπάλα και την στέλνει ακόμα πιο πλάγια. Ο Βιλτόρ κατεβάζει με το στήθος, αλλά η μπάλα φεύγει ακόμα πιο πλάγια.

Είναι πια σχεδόν μία αδύνατη γωνιά για να μπει γκολ. Ωστόσο, ο Γάλλος επιθετικός φτιάχνει τον βηματισμό του, βρίσκει ισορροπία και πιάνει το τέλειο σουτ με το κακό του πόδι το αριστερό. Η μπάλα περνάει ανάμεσα από τα πόδια του Νέστα και ακριβώς κάτω από το χέρι του Τόλντο, που την ακουμπάει, αλλά δεν μπορεί να της αλλάξει τροχιά!

Ο Βιλτόρ τρέχει προς το πέταλο και κάνει ένα νεύμα που λέει: «Όχι, ακόμα. Όχι, σήμερα. Όχι, εσείς»!

Η Γαλλία στέλνει τον τελικό στην παράταση με τον πιο ακραίο τρόπο, αλλά ξέρει ότι έχει σκοτώσει τους Ιταλούς: «Με το που είδαμε την μπάλα στα δίχτυα από το σουτ του Βιλτόρ, πεθάναμε. Ξέραμε ότι είχαμε χάσει. Είχαμε δώσει τα πάντα στο γήπεδο, είχαμε εξαντληθεί από την υπερπροσπάθεια με την Ολλανδία στον ημιτελικό. Μείναμε παγωμένοι. Άφωνοι. Μέσα μας ξέραμε ότι είχε τελειώσει», θυμάται ο Μάρκο Ντελβέκιο.

Οι Γάλλοι ήξεραν ότι το μομέντουμ είχε γυρίσει. Πατούσαν καλύτερα στο γήπεδο. Οι σούπερ επιθετικές αλλαγές του Ροζέρ Λεμέρ για να γυρίσει το ματς έφεραν ένα εξωφρενικά επιθετικό 3-2-2-3, που ορμούσε κατά κύματα. Η ιταλική άμυνα άντεξε άλλα 13 λεπτά, καθυστερώντας απλά το μοιραίο.

Από μία κούρσα του Πιρές από τα αριστερά, ο αποκαμωμένος Νέστα δεν μπόρεσε να διώξει και ο Νταβίντ Τρεζεγκέ με ένα «τούβλο» έκανε τους Γάλλους την πρώτη ομάδα που μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο (1998), κατέκτησε «καπάκι» και Euro (2000) στο ιδανικό φινάλε για μία ολόκληρη γενιά (Λοράν Μπλαν, Ντιντιέ Ντεσάν) που έσβησε μια για πάντα τα φαντάσματα της Σεβίλλης και του Εμίλ Κονσταντίνοφ.

 

SDNA Google news
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Βαλ’ το αγόρι μου… (vids, pics)
EVENTS