MENU

Άμμος ανακατεμένη με απόνερα. Σκουπίδια για δοκάρια. Πέτρες. Ανώμαλο έδαφος και η μυρωδιά της φαβέλας να γεμίζει κάθε ανάσα. Είναι η φτωχογειτονιά του Φελίπε Καμαράο στην πόλη Νατάλα, την πρωτεύουσα της πολιτείας Ρίο Γκράντε ντο Νόρτε στην βορειοανατολική Βραζιλία στις ακτές του Ατλαντικού.

Είναι η γη των ξεχασμένων. Το μέρος που το μόνο αήττητο είναι η φτώχεια. Στο «γήπεδο» όμως κανείς δεν νοιάζεται για τα στομάχια που γουργουρίζουν, ακούς μόνο γέλια και χαρά. «Για σένα Ταφαρέλ» ουρλιάζει ο ψηλόλιγνος πιτσιρικάς που υποδύεται τον τερματοφύλακα.

Όλοι παίζουν ξυπόλυτοι. Δεν είναι ένας όρος του παιχνιδιού, μα η ίδια η ζωή. Κανείς δεν έχει παπούτσια. Και να είχαν δεν θα τα κατέστρεφαν, παίζοντας μπάλα. Δεν τους νοιάζει όμως. Διότι το παιχνίδι είναι εκεί και αυτό είναι που μετράει. 

«Έι, Τίκο, δώσε γρήγορα την μπάλα». Τίκο. Τικίνιο. Μικρούλης. Παρατσούκλι που του κόλλησαν οι φίλοι του, για το περίεργο σουλούπι του. Είναι ψηλόλιγνος, αλλά ξερακιανός, πιθανώς από την ασιτία.

Για να γεμίσει το στομάχι του, αυτός και η αδερφή του η Πατρίσια πουλάνε κάθε Κυριακή sacolé και picolé (γρανίτες και τζελ φρούτων) στις γειτονιές της πόλης. Αυτό είναι το καλό μεροκάματο, το ευχάριστο. 

Ο πατέρας της οικογένειας Ζε Νίλτον, όταν υπάρχει δουλειά είναι οικοδόμος. Όταν δεν υπάρχει, παίρνει ένα υβριδικό αμαξίδιο δικής του κατασκευής και αλώνει τους δρόμους για ανακυκλώσιμα σκουπίδια, τενεκεδάκια, πλαστικά, μεταλλικά αντικείμενα, οτιδήποτε. Μαζί του η Κορίνια. Μία γυναίκα πιο δυνατή κι από άντρα, που έφτασε να δουλεύει μέχρι και σε σφαγεία για να φέρει λίγο ψωμί στο σπίτι. Οτιδήποτε. Ξοπίσω τα παιδιά. Κανονικοί ρακοσυλλέκτες που ψάχνουν με τις ώρες για θησαυρούς μέσα στα σκουπίδια των άλλων. 

Ο Ζοάο Ολίμπιο Λίμα είναι ένας γείτονας που ψάχνει τις φαβέλες για να γεμίσει το πρόγραμμα Felipe Camarão Sports Center (CDFC) που προσπαθεί να εντάξει στην κοινωνία μέσω του αθλητισμού παιδιά που λόγω των οικονομικών ανισοτήτων δεν έχουν την παραμικρή ευκαιρία στην ζωή. 

Το μάτι του πέφτει στον «Ταφαρέλ». Κάθεται και βλέπει λίγο παραπάνω. Τον βλέπει να παίζει μετά ποδοβόλεϊ. Είναι ψηλός, έχει καλό κοντρόλ με το στήθος και ζυγισμένη κεφαλιά. Του προτείνει να παίξει σε ένα Χριστουγεννιάτικο τουρνουά του Νατάλ με την ομάδα κάτω των 15 ετών. Ακούγεται τρελό, αλλά όπως ομολογεί, θα στοιχημάτιζε το κεφάλι του ότι θα μπορούσε να παίξει ως επιθετικός. Δεν πέφτει έξω. Βγαίνει πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης, όμως χάνει το καθοριστικό πέναλτι που θα μπορούσε να στείλει την ομάδα του στον τελικό.

Ο Τικίνιο δεν σκέφτεται ότι μπορεί να γίνει ποδοσφαιριστής. Παραείναι ένα καλό όνειρο για να βγει αληθινό. Το μόνο που σκέφτεται είναι… αν θα φάει αύριο. Και τι. 

Κάνει διάφορες δουλειές για να ζήσει. Εργάζεται σαν ψήστης κρεάτων. Πηγαίνει κι αυτός να βοηθήσει τον πατέρα του στην οικοδομή, μαθαίνει να κολλάει τούβλα, να δουλεύει μπετονιέρα. Μία ομάδα γειτονιάς (Παλμέιρας ντας Ρόκας) τον ανακαλύπτει κι εκείνος στα 16 του ανακηρύσσεται πρώτος σκόρερ της πολιτείας με 20 γκολ.

Η μία εκ των δύο μεγάλων ομάδων της πόλης (Αμέρικα Νατάλ) τον εντάσσει στα τμήματα υποδομής, όμως κανείς δεν του δίνει την απαιτούμενη σημασία. Από το 2009 ως το 2014 αλλάζει 11 διαφορετικές ομάδες, πολλές εκ των οποίων δεν υπάρχουν στον χάρτη (Καϊκό, Βιζάο Σελέστε, Σεράμικα, Τρέζε, Βερανόπολις, Πελότας, Λουσένα). Στην ουσία είναι ένας part-time ποδοσφαιριστής, που κάνει μεροκάματα και στην μπάλα, ένας ρακοσυλλέκτης γκολ στα τοπικά πρωταθλήματα της Παραϊμπα. Ό,τι προκύψει, όπου προκύψει.

Είχε φτάσει το 1,87, το κορμί του είχε «δέσει», μα το Τικίνιο έμεινε δίπλα στο Σοάρες. Κι ο «μικρούλης» αποδείχθηκε μεγάλο λαβράκι για την Νασιονάλ Μαδέιρα που τον ξετρύπωσε στο πρωτάθλημα Γκαουσάο με την φανέλα της Βερανόπολις. Του πήρε περίπου… 10 δευτερόλεπτα για να πει το «ναι» και ξαφνικά όλα άλλαξαν.

Το πρώτο εξάμηνο ήταν δύσκολο, ο ρυθμός πολύ πιο γρήγορος, το ποδόσφαιρο πολύ πιο οργανωμένο. Τα 11 γκολ του την σεζόν 2015-16, τον έφεραν για πρώτη φορά στα χέρια του Πέδρο Μαρτίνς στην Γκιμαράες. Πρόλαβε να παίξει… μισή σεζόν, πριν τον καπαρώσει η Πόρτο, βάζοντας του ρήτρα 40 εκατομμυρίων ευρώ.

Στο ντεμπούτο του σκόραρε δις στο ντέρμπι απέναντι στην Σπόρτινγκ Λισσαβόνας και βαφτίστηκε ο «νέος Χουλκ», όχι μόνο λόγω θέσης ή σωματοδομής, αλλά και καταγωγής. Όπως και ο Τικίνιο, η σκούφια του Χουλκ κρατάει από το Νατάλ, όπως και του παλιού άσου των δράκων του Εσκερντίνια.

Στα τρεισήμισι χρόνια που έμεινε στην Πόρτο, έζησε ότι ονειρευόταν. Κατέκτησε δύο πρωταθλήματα, ένα κύπελλο, έπαιξε ομίλους Champions League, έβαλε 65 γκολ με την φανέλα των «δράκων», άγγιξε (μα δεν άνοιξε) την πόρτα της Εθνικής Βραζιλίας, έκανε οικογένεια (έχει και μία μικρή κόρη), άφησε για πάντα πίσω του την ανέχεια και την ανασφάλεια.

Τον Ιανουάριο έφυγε στην Κίνα για το χρυσό συμβόλαιο με την Τιανζίν Τέντα, όμως έπεσε πάνω στην εποχή που η κάνουλα έκλεισε στο ποδόσφαιρο της χώρας. Τα μάζεψε άρον - άρον και μετά από τόσες φουρτούνες στην ζωή του, είπε να δέσει στο λιμάνι του Πειραιά.

Έχει ακόμα τους ίδιους φίλους από την φαβέλα του Φελίπε Καμαράο, όπου η αδερφή του ζει ακόμα. Έχει τις ίδιες αξίες, την ίδια στάση απέναντι στην ζωή. Σημασία έχει μόνο η επόμενη μέρα. Τι θα φας αύριο.

Ο 30χρονος αυτοδίδακτος επιθετικός έμαθε τις αξίες της μπάλας στην οικοδομή και στις χωματερές. Έμαθε όσα ξέρει στους δρόμους.

Ποιος να του πει τι;

SDNA Google news
ΜΑΘΕΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ - ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Το γιαπί, το πηλοφόρι, το μυστρί…
EVENTS