MENU

Αγαπάμε το μπάσκετ. Ειδικά η γενιά μου, μεγάλωσε με αυτό. Είναι η γενιά που είδε να ξεφυτρώνουν παντού μπασκέτες, ακόμα και σήμερα, όποτε μας δίνεται η ευκαιρία πάμε να ρίξουμε κανένα σουτάκι.

Το μπάσκετ, είναι ένα άθλημα που ταιριάζει στον Έλληνα. Και παρότι υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις για να βρίσκεται σε υψηλό επίπεδο, οι παράγοντές του το λειτουργούν ως μία κλειστή λίγκα, ως ένα παρεάκι. Η… Ευρωλίγκα των σαλιάρηδων.

Ο κλειστός κύκλος των μπασκετικών, αρέσκεται στο να δημιουργεί το προϊόν που μπορεί να ελέγξει. Που δεν ευνοεί ουσιαστικά ούτε τον έναν που κυριαρχεί. Τους τίτλους πρέπει να τους κερδίζει αυτός που επενδύει και στον ρόλο των κομπάρσων πολυτελείας οι υπόλοιποι που ρίχνουν κανά φράγκο παραπάνω. Αυτή την περίοδο ζούμε την κυριαρχία του ΠΑΟ, με κομπάρσους πολυτελείας την ΑΕΚ και τον Προμηθέα. Οι υπόλοιποι και να ψοφήσουν δεν τρέχει κάστανο.

Το συνολικό προϊόν έχει θέμα. Ακόμη και για τον καλύτερο, αφού η τάση του ΠΑΟ στην κανονική Ευρωλίγκα είναι πτωτική. Γιατί μέσα σε αυτό το κλίμα, αποκτούν το δικαίωμα όλα τα παράσιτα, χωρίς κανέναν ενδοιασμό, να κάνουν το κομμάτι τους και να διαλύσουν ότι υγιές απέμεινε.

Προφανώς και έχω πάρει το έναυσμα από αυτά που έγιναν χθες στο ΟΑΚΑ. Η αλητεία, ξεπέρασε κάθε όριο.   

Από τα πρώτα λεπτά καταλάβαμε πως ο Κορομηλάς με τον Πουρσανίδη, θα έκαναν ότι έπρεπε για να κερδίσει η ΑΕΚ. Γιατί με το μυαλό τους και τα μηνύματα που έχουν λάβει τόσο καιρό, ο κομπάρσος πολυτελείας είναι αυτός που θα πρέπει να ανταγωνιστεί τον κυρίαρχο. Γιατί στη πείνα που έχουν ρίξει το μπάσκετ, αβαντάρεται αυτός που μπορεί να ρίξει στην αγορά το ξεροκόμματο.

Δεν είναι μόνο το καλάθι του Λοβ. Είναι τα σφυρίγματα σε όλο το πρώτο ημίχρονο. Είναι το διάστημα που ο ΠΑΟΚ έχασε το μυαλό του και η ΑΕΚ έφυγε 20 πόντους μπροστά. Έλα όμως που ο ΠΑΟΚ είναι ένα μπασκετικό club με πολύ βαριά φανέλα. Βρήκε τρόπο να επιστρέψει. Και εκεί απλά ο Κορομηλάς εκτέθηκε.

Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό. Αν ήταν η πρώτη, δεν θα έγραφα λέξη. Είναι μία μόνιμη κατάσταση που έχει οδηγήσει το άθλημα στο τέλμα. Όπως και όλα όσα συμβαίνουν στη χώρα μας, έτσι και εκεί, αστείες προσωπικότητες ορίζουν τις τύχες και το αποτέλεσμα. Η χώρα των μετρίων, των κενών ανθρώπων. Η χώρα των μικρόκοσμων που αδιαφορεί για τη μεγάλη εικόνα.

Πληρώνω χίλια ευρώ το χρόνο για να βλέπω την ομάδα μου. Και θα συνεχίσω να τα πληρώνω γιατί είμαι υποχρεωμένος απέναντι σε αυτή. Και αυτή την περίοδο, απέναντι στον Θανάση Χατζόπουλο που είναι και γνήσιο τέκνο της οικογένειας και γνωρίζω πολύ καλά πως οι προθέσεις του είναι αγνές.

Όμως εξ αρχής γνωρίζω, πως τα χρήματα που δίνω, είναι προϊόν συναισθηματικής βάσης και όχι μία απόφαση που έχει να κάνει με το προϊόν που επιλέγω να διασκεδάσω. Γιατί ξέρω, πως στη διάρκεια της σεζόν θα βλέπω στα δύο μέτρα σκουπίδια που φοράνε γκρι, να υποτιμούν τη νοημοσύνη μου.

Πάμε στο ποδόσφαιρο. Ολοκληρώθηκε η σεζόν με μία ήττα στη Τούμπα, από τον συνεπή φέτος Αστέρα, με τον Πάμπλο να χρησιμοποιεί μία ενδεκάδα με επτά 20χρονούς. Απλά είχε πλάκα, γιατί μετά τα όργια του ΟΑΚΑ, ζήσαμε τον Τζοβάρα να τελειώνει ημίχρονο με 12-0 φάουλ κατά του ΠΑΟΚ. Μιλάμε για παγκόσμιο ρεκόρ.

Προσπαθούσα να καταλάβω γιατί το κάνει, γιατί υπήρξαν φάσεις που σου έδιναν να καταλάβεις πως το κάνει επίτηδες. Δύο – τρία κλεψίματα του ΠΑΟΚ ψηλά που δημιουργούσαν προϋποθέσεις τα έδινε φάουλ, ίδιες φάσεις στη μία πλευρά ήταν φάουλ στην άλλη όχι. Προφανώς κάπου ήθελε να στείλει μήνυμα ο κύριος. Το σημαντικότερο μήνυμα όμως, το πήρε ο ΠΑΟΚ.

Στη περίπτωση των διαιτητών, σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ, θα πρέπει να σκεφτόμαστε ξεκάθαρα πλέον με τη φράση «να έρθουν οι ξένοι να μας πάρουν τις δουλειές». Δεν υπάρχει λόγος να τους έχουμε στη ζωή μας τους συμπατριώτες μας. Ας πάνε στα χωράφια.

Κλείνοντας, δεν μπορώ να μη σχολιάσω τις δηλώσεις του Πάμπλο. Είναι σαφές πως η αφορμή για όσα είπε, ήταν οι δύο τελευταίες διαιτησίες, του Φωτιά και του Τζοβάρα. Το τάιμινγκ που επέλεξε δεν ήταν το κατάλληλο, αλλά όταν υπάρχει εκνευρισμός, δεν το ελέγχεις.

Το χειρότερο σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η κουβέντα «τι εννοεί ο Πάμπλο, σε ποιους αναφέρεται»;

Θα περάσει ο τελικός και θα ξεκαθαρίσει πιστεύω ο ίδιος στον ιδιοκτήτη γιατί συνέβη ότι συνέβη. Εκεί οφείλει να μιλήσει και μετά δημοσίως.

Απλά θα επισημάνω, πως η χρονιά για τον Πάμπλο ήταν πάρα πολύ δύσκολη σε όλα τα επίπεδα. Και κανένας δεν μπορεί να τον κατηγορήσει πως δεν το παλεύει με όλες του τις δυνάμεις. Ίσως η πίεση που απορρόφησε όλο αυτό το διάστημα, να ήταν κάπως απάνθρωπη. Όμως στο ποδόσφαιρο, έτσι χτίζεις βιογραφικό.

ΥΓ Τύποι σαν τον Πουρσανίδη, είναι οι κλασικοί Θεσσαλονικείς που ζούμε με το σύνδρομο της Στοκχόλμης. Κάνουν θελήματα στους βιαστές του τόπου τους και κοιμούνται ήσυχοι μέσα από δικαιολογίες που κατασκευάζουν κατηγορώντας τους άλλους. Αυτούς τους τύπους πρέπει να εξαφανίσουμε από τη ζωή μας για να γίνουμε μία ευρωπαϊκή πόλη. Και είναι χιλιάδες αυτοί. 

SDNA Google news
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Η δολοφονία του μπάσκετ και η τοποθέτηση του Πάμπλο
EVENTS