MENU

Επρεπε να χιονίσει...Μάιο μήνα στο Μάντσεστερ για να δει η Σίτι την πιο άσπρη μέρα σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ιστορία της! Και δεν ήταν η καιρική, η μόνη μη φυσιολογική συνθήκη της υπόθεσης. Σε μία φυσιολογική ποδοσφαιρική συνθήκη, ο σκόρερ των 1+2 γκολ στους ημιτελικούς, εν προκειμένω ο Μαχρέζ, αυτομάτως γίνεται το πρόσωπο της υπόθεσης. Αλλ' ο MVP της πρόκρισης κατέληξε να είναι...ένας σέντερ-μπακ, ο Ρούμπεν Ντίας. Μία καθαρή ένδειξη, της μεταστροφής του Γουαρδιόλα με τα χρόνια. Πλέον, ο Πεπ δεν πεθαίνει να κερδίζει με τίκι-τάκα. Πεθαίνει να κερδίζει, οπωσδήποτε. Αν το πνεύμα της κολεκτίβας πρέπει να μπει πάνω από την τέχνη και τη φαντασία, αν είναι πιο πρόσφορο να σκοτώσεις στο transition παρά με το possession, ναι, καμία αναστολή και καμία τύψη. Η ανάδειξη του Ρούμπεν Ντίας ήλθε "προς τιμήν" όλων εκείνων των σωμάτων-ασπίδων που έπεφταν ανάμεσα στη μπάλα και στην εστία, στα διαστήματα που η Σίτι υπέφερε.
     
Είναι εύκολο, με τα νούμερα, να επικριθεί η Παρί Σεν-Ζερμέν ότι (στα 180 λεπτά της ημιτελικής παρτίδας) το τελευταίο δικό της τελείωμα on-target κατεγράφη στο 28' του πρώτου ματς στο Παρίσι. Η Παρί Σεν-Ζερμέν όμως, διακίνησε τη μπάλα ανάμεσα στις γραμμές. Δημιούργησε τις καταστάσεις. Σε σεβαστά κομμάτια της παρτίδας, κυριάρχησε. Επιβλήθηκε. Στη ρεβάνς, μέτρησε 14 ολοκληρωμένες ενέργειες για γκολ. Το ζερό στον στόχο συνέβη επειδή απλώς τις εννέα από τις δεκατέσσερις, τις μπλόκαραν με ό,τι είχαν και δεν είχαν οι Ρούμπεν Ντίας! Να επικριθούν οι παίκτες της Παρί Σεν-Ζερμέν επειδή και στα δύο παιγνίδια εύκολα έχασαν το μυαλό τους μόλις τα πράγματα στράβωσαν, να επικριθούν. Πράγματι, ο χαρακτήρας τους, η προσωπικότητά τους ας πούμε, τους άδειασε και εν τέλει τους πρόδωσε. Οχι το ποδόσφαιρό τους, ωστόσο. Στην τελική ανάλυση, ένας τελικός πέρυσι τον Αύγουστο και ένας ημιτελικός τώρα, δεν ακούγεται σαν ακριβής περιγραφή αποτυχίας. Σκέφτομαι ότι πολλοί στο Τσάμπιονς Λιγκ τούτη τη διετία θα ήθελαν να είναι...τόσο αποτυχημένοι. Η Γιουβέντους, η Ρεάλ, η Λίβερπουλ, η Μπαρσελόνα, η Ατλέτικο.
     
Εάν υπήρχε κάποιας μορφής ψυχολογικό οδόφραγμα λοιπόν, η Σίτι το έκαναν στην άκρη δουλεύοντας σαν τρελοί, όχι παίζοντας σαν ροκ σταρ. Σε μια φάση του β' ημιχρόνου στο Μάντσεστερ, πρέσαραν με ιερή μανία το build-up της Παρί Σεν-Ζερμέν ως τη γραμμή της εστίας του Νάβας. Κυριολεκτικά! Αφού νόμιζα πως θα βγουν και πιο πέρα, να πιέσουν τις διαφημιστικές πινακίδες πίσω από την εστία του Νάβας. Για να γίνει κάτι τέτοιο όμως, για να φτάσει η ομάδα να παίξει όπως ο προπονητής της τη θέλει στα όνειρά του να παίζει, χρειάστηκε να μείνει στον πάγκο μία σύσσωμη dream-frontline. Και Γκαμπριέλ Ζεζούς, και Αγουέρο, και Στέρλιγκ, και Φεράν Τόρες! Εάν κάτι δεν έχει αλλάξει στην κοσμοθεωρία του Πεπ όλ' αυτά τα χρόνια, είναι ότι υπάρχει μονάχα ένας ποδοσφαιριστής στον κόσμο που δικαιούται να παίζει δίχως να τρέχει. Αντιλαμβανόμαστε όλοι, ποιος. Αμα δεν είσαι ο Μέσι, άμα είσαι οποιοσδήποτε άλλος επάνω στη γη εκτός από τον Μέσι, δεν μπορείς να παίζεις περπατώντας.
     
Είναι η Σίτι συνεπώς, μεγάλο φαβορί του τελικού; Η εκτίμησή μου είναι ότι απέναντι στη Σίτι, της Τσέλσι δεν της λείπει το παραμικρό σε απαντήσεις. Από τον Μεντί (για τον Εντερσον) ως τον Μάουντ (για τον Φόντεν), από ψευτοεννιάρι για το ψευτοεννιάρι των άλλων, από αντοχές για τις αντοχές των άλλων, από πείνα για την πείνα των άλλων, από μεταβάσεις για τις μεταβάσεις των άλλων, από βάθος για το βάθος των άλλων (ο Πούλισιτς, ο Ζιγές, ο Ζιρού είναι μια άλλη dream-frontline πάγκου!) ό,τι έχει η Σίτι, το έχει και η Τσέλσι. Και υπάρχει κι εκείνο το κάτι που η Τσέλσι το έχει, αλλά δεν είμαι βέβαιος ότι το έχει κι η Σίτι. Ελπίζω να καταλαβαινόμαστε, ο Καντέ. Οπότε μεγάλο φαβορί, μάλλον το ξεχνάμε. Σκέτο φαβορί; Ούτε καν! Η Τσέλσι δεν φοβάται τη Σίτι, για κανένα λόγο. Το πιο νωπό δείγμα, ο ημιτελικός κυπέλλου πριν τρεις εβδομάδες, ένα δίκαιο 1-0 της Τσέλσι, το επιβεβαιώνει. Ενώ η Σίτι, έχει να φοβάται. Τουλάχιστον την πιο πλούσια ιστορία της Τσέλσι, καμία σύγκριση επ' αυτού, στα Κύπελλα Ευρώπης της σύγχρονης εποχής.               
     
Ηταν η τρίτη ημέρα του 2021, 3 Ιανουαρίου. Η Σίτι πήγε στο Λονδίνο να παίξει την Τσέλσι, της έριξε τρίμπαλο μέσα σ' ένα δεκαπεντάλεπτο στο α' μέρος, κι ο Μεντί κράτησε να μη ξεφύγει το σκορ στο β'. Σήμερα ωστόσο, φαίνεται πια σαν αυτό να έγινε last year! Επί Λάμπαρντ, ακόμη. Επειτα έφεραν τον Τούχελ που, ένας νορμάλ προπονητής πρώτου επιπέδου και όχι ένας legend του κλαμπ, δεν του πήρε (και δεν ζήτησε) πολύ χρόνο ώσπου να τους οργανώσει. Να τους βάλει σε μια σειρά. Να τους τακτοποιήσει, με ισορροπία. Να τους κάνει, όχι θεαματικούς, λειτουργικούς. Clean sheet για αρχή, κι ύστερα όλα τα άλλα τα συζητάμε. Μεγάλο φαβορί, σκέτο φαβορί, καθόλου φαβορί, για ένα είμαι πεπεισμένος. Πως ο Πεπ, αντίπαλο στον τελικό θα προτιμούσε τη Ρεάλ...    

SDNA Google news
ΜΑΘΕΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ - ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Ο Πεπ θα προτιμούσε τη Ρεάλ
EVENTS