MENU

Η UEFA δεν έχει τη δύναμη να επιβάλλει κυρώσεις. Το καλό είναι ότι δεν έδειξε ούτε επιθυμία, εν τέλει, να επιβάλει κυρώσεις. Η αληθινή δύναμη της UEFA έγκειται στο να μη επιβάλλονται κυρώσεις. Οι κραυγές να αποβληθούν τιμωρητικά από την οικογένεια οι αποστάτες της Super League, ευτυχώς έμειναν κραυγές. Και η ανησυχία ότι τους αποστάτες θα τους τιμωρούσαν...οι διαιτητές των ημιτελικών, έμεινε σ' εκείνο το γραφικό πρωτοσέλιδο της Marca την ημέρα του ματς Ρεάλ-Τσέλσι. Fair Play, Ceferin! Την επομένη, η κοινωνία της Μαδρίτης συνομολογούσε ότι η διαιτησία ήταν αυτή που έπρεπε. Στο υψηλότερο επίπεδο. Ολες οι διαιτησίες σε Τσάμπιονς Λιγκ και Γιουρόπα Λιγκ, ήταν στο υψηλότερο επίπεδο.
     
Η πολιτική κυρώσεων, με βεβαιότητα οδηγούσε τις διοργανώσεις σε χάος. Δεν θα περνούσαν, σε κανένα δικαστήριο. Και δεν θα χτυπούσαν καλά στο μάτι, πουθενά. Μια φτηνή πολιτική με διαιτητές, θα τορπίλιζε το ίδιο το προϊόν που η UEFA προστατεύει. Δεν εκδικείσαι τον Φλορεντίνο Πέρεθ, αδικώντας τον Ζιντάν και τον Μπενζεμά. Δεν θα άρεσε, σε κανένα. Αλλωστε προπονητές/ποδοσφαιριστές αποδείχθηκε πως ήταν παντελώς αμέτοχοι, σε όλο αυτό. Η απομάκρυνση από θεσμικά όργανα, αξιωματούχων των κλαμπ που αποστάτησαν και πλέον είχαν χάσει την εμπιστοσύνη και την αξιοπιστία, ναι, ήταν μονόδρομος. Ο Ανιέλι ας πούμε, πώς θα μπορούσε να συνεχίσει να προεδρεύει στην ECA; Οπου συνέβη, καλώς συνέβη. Ως εκεί. Πέραν τούτων, στο γήπεδο είναι μόνο το ποδόσφαιρο.
     
Οι ποδοσφαιριστές. Οι καλύτεροι ποδοσφαιριστές. Στο διήμερο των ημιτελικών Τσάμπιονς Λιγκ, είδαμε τον καλύτερο ποδοσφαιριστή στον κόσμο. Είναι ο Γαλλοβέλγος χαφ Ντε Καντέ. Εάν η Επιστήμη της Ζωής είχε τον τρόπο να ενώσει τον Γάλλο Καντέ και τον Βέλγο Ντε Μπράουνε, θα παρέδιδε στην ανθρωπότητα το τέλειο. Τον χαφ που δουλεύει σε άμυνα και σε επίθεση, που δίνει στην ομάδα ισορροπία, που παντού/πάντοτε είναι διαθέσιμος για τον συμπαίκτη, που ευρίσκεται στο επίκεντρο της δράσης δίχως να επιδιώκει να γίνεται ο ίδιος το επίκεντρο της δράσης, που ανακτά τη μπάλα όπου αυτή κινείται, που πασάρει ανάμεσα στις γραμμές και ανοίγει γρήγορες μεταβάσεις, που παίζει εκατό για την ομάδα και μηδέν για τον εαυτό του. Δύο σταρ, με αντι-σταρ συστολή.
     
Η τελευταία εντύπωση μοιάζει αμάχητη. Λειτουργεί πάντοτε, υπέρ της ομάδας που ανατρέπει τον κακό εαυτό της. Και εις βάρος της ομάδας που δεν παραμένει συνεπής, σε διάρκεια, στον καλό εαυτό της. Η Μάντσεστερ Σίτι που έπαιζε τον δευτερεύοντα ρόλο σε ολόκληρο το πρώτο ημίχρονο, στο τέλος βγήκε η γενναία της βραδυάς στο Παρίσι. Η Παρί Σεν-Ζερμέν που κυριάρχησε κι ύστερα η κυριαρχία άρχισε να φθίνει, ακολουθώντας την πορεία του Νεϊμάρ που από top έγινε το φάντασμα του δεύτερου ημιχρόνου, ή του Μ'Μπαπέ που τελείωσε τον αγώνα με 30 επαφές (όταν ακόμη και ο Εντερσον κατέγραψε 31...) και με ζερό on-target, ήταν η ανόητη ομάδα της υπόθεσης. Φυσικά, μετράει. Οχι τόσο, τι κάνεις όταν είσαι ο καλύτερος. Μετράει, τι κάνεις όταν υποφέρεις εναντίον του καλύτερου.
     
Η ζόρικη φάση, δείχνει τον χαρακτήρα. Οσο η Μάντσεστερ Σίτι υπέφερε, μέτρησε ότι κρατήθηκε. Γαντζώθηκε. Αντεξε. Περίπου όπως και στο Ντόρτμουντ, στον προημιτελικό. Οταν η Παρί Σεν-Ζερμέν ξεκίνησε να υποφέρει, περίπου διαλύθηκε. Αυτοκαταστράφηκε. Η Μάντσεστερ Σίτι βρήκε τα δύο γκολ, ένα από κάτι που ο Ντε Μπράουνε το εννοούσε για σέντρα και πήγε μέσα κι ένα από το κακό φάουλ του Μαχρέζ που επίσης πήγε μέσα! Οπότε, δεν πρόκειται για την τελευταία εντύπωση μονάχα. Ο Γουαρδιόλα, ήδη δέκα χρόνια από την τελευταία φορά που οδήγησε ομάδα στο τρόπαιο, έχει και το αποτέλεσμα. Ποτέ πριν, η Σίτι δεν είχε πλησιάσει τόσο κοντά στον τελικό όσο έχει πλησιάσει τώρα. Αλλά και πότε πριν, είχε (όπως έχει τώρα) αντίπαλο που εφέτος στα ταξίδια έβαλε τρία γκολ στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, τέσσερα στη Μπαρσελόνα, τρία στη Μπάγερν;
     
Ο Ζιντάν γαργαλιόταν να παίξει με τρεις σέντερ-μπακ, ανεβάζοντας τους ακραίους για να πιέσουν όσο πιο ψηλά γίνεται, και με τη Λίβερπουλ. Τότε τον έσωσε ο ιός που έβγαλε νοκ-άουτ τον Βαράν, και τα κουκιά δεν του 'βγαιναν. Πήγε αναγκαστικά, πίσω στα νορμάλ. Αλλά το σκουλήκι, δούλευε. Οταν ένιωσε πως τα κουκιά του βγαίνουν, το έκανε με την Τσέλσι. Και εκεί, δεν του έβγαινε το παιγνίδι με τίποτα. Ο Καρβαχάλ και ο Μαρσέλο, έμοιαζαν χθεσινοί που δεν ήξεραν καταπού να κάνουν και πώς να παίξουν. Δεν θα τους έχει στο Λονδίνο, άρα τα μετρημένα κουκιά ενδέχεται πάλι να τον γλιτώσουν από την ακροβασία. Η Ρεάλ είναι οι σταθερές της. Οι τρεις αιώνιοι χαφ, στη βάση του παιγνιδιού. Ο Κουρτουά, στη μία άκρη του τερέν. Ο Μπενζεμά, στην άλλη.
     
Αν ο Μπενζεμά φορούσε φανέλα Τσέλσι, η Τσέλσι θα ήταν η νικήτρια. Το 1-1 φαίνεται σαν αβαντάζ Τσέλσι, αλλά στην πραγματικότητα είναι επιτυχία Ρεάλ. Είπαμε, πιο πολύ μετράει τι κάνεις όταν/όσο ο άλλος παίζει καλύτερα κι εσύ υποφέρεις. Απ' την οπτική γωνία Ρεάλ, ό,τι δεν σε σκοτώνει κ.λπ. Απ' την οπτική γωνία Τσέλσι όμως, ό,τι δεν το σκοτώνεις το βρίσκεις αργότερα μπροστά σου. Η Τσέλσι, δεν το σκότωσε. Την Πέμπτη θα ξέρουμε πόσες από τις τέσσερις αγγλικές ομάδες των ημιτελικών Τσάμπιονς Λιγκ και Γιουρόπα Λιγκ, θα είναι στους τελικούς της Κωνσταντινούπολης και του Γκντανσκ. Εκείνο που κιόλας είδαμε, είναι ότι και οι τέσσερις αγγλικές ομάδες υπερίσχυσαν επί ενός εκάστου των αντιπάλων τους, στην ένταση σε διάρκεια. Οταν οι άλλοι έσβηναν, αυτοί πήγαιναν.
     
Δεν είναι το παν. Αλλ' είναι κάτι παραπάνω από το ήμισυ του παντός.  

SDNA Google news
ΜΑΘΕΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ - ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Δεν εκδικείσαι τον Φλορεντίνο αδικώντας τον Ζιντάν και τον Μπενζεμά
EVENTS