MENU

Θα σας μιλήσω προσωπικά, όχι δημοσιογραφικά: κάθε κατάκτηση τίτλου από τον Ολυμπιακό πονάει – ειδικά στο ποδόσφαιρο και ειδικά με την σημερινή του διοίκηση. Όταν είναι δε πανάξια, εύκολη και καθαρή, τότε – κακώς το ξέρω αλλά - πονάει ακόμα περισσότερο! Αν ισχύει για εμένα, θεωρώ αυτονόητο ότι ισχύει 100 φορές περισσότερο για τον Μελισσανίδη και τον Σαββίδη.

Είχαμε καλομάθει στα άλλοθι: διαιτητικές σφαγές, στημένες επιτροπές, κλεμμένα πρωταθλήματα, παρασκηνιακή κυριαρχία. Πράγματα που ίσχυαν σε πολλούς από του περασμένους τίτλους του Ολυμπιακού. Μα δεν ισχύουν πια. Τα τελευταία δύο χρόνια οι Ερυθρόλευκοι πρώτα και κύρια κυριάρχησαν ποδοσφαιρικά. Κι αν πέρυσι υπήρξε εκείνη η τραγελαφική ιστορία της πολυιδιοκτησίας και της τιμωρίας του ΠΑΟΚ να βάλει ένα ερωτηματικό στην εξέλιξη του πρωταθλήματος, φέτος δεν υπάρχει το παραμικρό.

Ο Ολυμπιακός του Μαρτίνς κατέκτησε το πρωτάθλημα με χαρακτηριστική ευκολία, έχοντας προς το παρόν μόλις μια ήττα και μοιράζοντας από τουλάχιστον μια τριάρα σε ΠΑΟΚ, ΠΑΟ και ΑΕΚ (η οποία έχει φάει και πεντάρα). Η ανωτερότητά του όχι μόνο είναι αδιαμφισβήτητη αλλά είναι και εξοργιστική!

Θέλω να πω, προφανώς η εξυγίανση, την οποία οι Πειραιώτες εξακολουθούν να ειρωνεύονται, δεν έγινε για να αποκλειστεί ο Ολυμπιακός από τους τίτλους. Έγινε για να εξασφαλιστεί στο μέτρο του εφικτού ότι κάθε ομάδα θα παίρνει αυτό που αξίζει. Με μικρές εξαιρέσεις, αυτό συμβαίνει την τελευταία τριετία – τετραετία.

Ο ΠΑΟΚ και η ΑΕΚ κατά κύριο λόγο και ο Παναθηναϊκός δευτερευόντως, δημιούργησαν για τον εαυτό τους τις συνθήκες για να διεκδικήσουν την κορυφή ποδοσφαιρικά και χωρίς λογής – λογής «χασάπηδες» να τους κόβουν τον δρόμο.

Οι δυο πρώτοι την κατέκτησαν. Το 2018 η ΑΕΚ (ας μην μπούμε πάλι στη συζήτηση για εκείνο το πρωτάθλημα, δεν είναι εκεί το θέμα μας) το 2019 ο αήττητος ΠΑΟΚ. Μόνο και μόνο για να δουν τον Ολυμπιακό όχι απλώς να τους προσπερνάει αλλά φέτος ειδικά να τους κάνει και πλάκα! Και όχι επειδή έχει τις πλάτες της κυβέρνησης. Αλλά επειδή είναι πολύ καλύτερη ομάδα, με ικανό προπονητή και πλήρες ρόστερ.

Ούτε η καραμέλα των εξασφαλισμένων εκατομμυρίων του Τσάμπιονς Λιγκ δεν φτουράει πια. Πρώτον, διότι ο Ολυμπιακός δεν έχει τίποτα εξασφαλισμένο: το καλοκαίρι του 2019 και το καλοκαίρι του 2020 μπήκε στους Ομίλους από τα καλοκαιρινά προκριματικά (το 2019 μάλιστα ως δεύτερος). Ενώ ο ΠΑΟΚ όταν έφτασε μια ανάσα από την πρόκριση, φέτος κόντρα στην Κράσνονταρ, τα έκανε όλα λάθος (η απίστευτη πώληση του Άκμπομ και η ακατανόητη κωλυσιεργία με τον Βιεϊρίνια θα τον στοιχειώνουν για χρόνια ακόμα).

Και δεύτερον διότι και η ΑΕΚ μπήκε στους Ομίλους την σεζόν 2018 -19 και έβγαλε αρκετά εκατομμύρια. Τι έκανε με αυτά για την αγωνιστική αναβάθμιση του ρόστερ της; Μια τρύπα στο νερό.

Κανένα άλλοθι λοιπόν. Η φετινή διαφορά του Ολυμπιακού από ΠΑΟΚ και ΑΕΚ οφείλεται μόνο στο ποδόσφαιρο – σε όσα σωστά έχουν κάνει την τελευταία τριετία οι Ερυθρόλευκοι, σε όσα λάθη έκαναν και συνεχίζουν να κάνουν οι ανταγωνιστές τους.

Και τούτο είναι ταυτόχρονα αποκαρδιωτικό όσο και ελπιδοφόρο: στις εποχές της ποδοσφαιρικής «χούντας» που έχουμε ζήσει, το μέλλον δεν είχε ουσιαστικές προοπτικές για κανέναν. Τώρα τα πράγματα είναι πιο απλά. Οι «Δικέφαλοι», ο Παναθηναϊκός και όποιος άλλος έχει φιλοδοξίες δεν χρειάζεται να «φτιάξει ομάδα για να κερδίζει και τους διαιτητές». Χρειάζεται απλώς να φτιάξει ομάδα για να κερδίζει.

Υπάρχει διάχυτη η πεποίθηση ότι ο Ολυμπιακός είναι αχτύπητος και θα χρειαστούν δυο – τρία χρόνια να τον φτάσουν οι άλλοι, ακόμα κι αν τα κάνουν όλα σωστά. Παραμύθια λέω εγώ. Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο ο χρόνος κυλάει γρήγορα και όλα μπορούν να αλλάξουν, όχι σε μια σεζόν, αλλά μέσα σε μερικές εβδομάδες.

Επιπλέον, επειδή γίνονται αυστηρές όσο και δίκαιες κρίσεις στον τρόπο που διοικούν ο Μελισσανίδης και ο Ιβάν, επίσης μην παραμυθιάζεστε: παρόμοιας λογικής είναι και η διοίκηση του Βαγγέλη Μαρινάκη, με πολλά λάθη και πολλές αστοχίες (διαφέρει σε άλλα, δεν είναι της παρούσης). Στον πρόεδρο του Ολυμπιακού πιστώνεται ασφαλώς η επιλογή και κυρίως η στήριξη στον Πέδρο Μάρτινς. Αλλά δεν έχει τόσο μεγάλες διαφορές ο Ολυμπιακός στην ποδοσφαιρική δομή του. Το σημείο αναφοράς ήταν, είναι και θα είναι το μεγάλο αφεντικό.

Με πιο απλά λόγια, ο ΠΑΟΚ και η ΑΕΚ δεν έχουν να ανταγωνιστούν την…Μπάγερν Μονάχου. Μια καλή, ελληνική ομάδα έχουν να ανταγωνιστούν, με παθογένειες και κολλήματα, η οποία όμως την δεδομένη στιγμή υπερέχει ξεκάθαρα, επειδή έκανε σωστές επιλογές εκεί που οι αντίπαλοί της έκαναν το ένα λάθος μετά το άλλο.

Αν αυτή η υπεροχή, η ξεκάθαρη ανωτερότητα του Ολυμπιακού ενοχλεί τον Μελισσανίδη και τον Σαββίδη, ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα. Στο χέρι τους είναι να γίνουν οι ομάδες τους , τουλάχιστον, ανταγωνιστικές. Και δεν εννοώ να κάνουν οι ίδιοι και τους τεχνικούς διευθυντές και τους προπονητές, να αποφασίζουν για μεταγραφές και να λειτουργήσουν ως μεγαλοπαράγοντες του παρελθόντος. Εννοώ το αντίθετο: να κινηθούν μεθοδικά και ορθολογικά αλλά και με λίγο παραπάνω πάθος από όσο δείχνουν τα τελευταία χρόνια, όπου ο μεν Μελισσανίδης μοιάζει να ασχολείται κυρίως με την Αγιά Σοφιά και ο δε Ιβάν με οτιδήποτε άλλο εκτός του ΠΑΟΚ

Και δεν πιστεύω ότι χρειάζεται να «τα αλλάξουν όλα». Χρειάζεται να αλλάξουν κάποια πράγματα, σίγουρα, και να ευστοχήσουν σε κάποια άλλα.

Χρειάζεται κυρίως να βρουν ξανά το κίνητρο που τους ώθησε να ανατρέψουν το καθεστώς του ελληνικού ποδοσφαίρου εξωαγωνιστικά και ετούτη τη φορά να το κάνουν και αγωνιστικά.

Καθαρά και στα ίσια.

Όσο καθαρά και στα ίσια το παίρνει και φέτος ο Ολυμπιακός.

SDNA Google news
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Η εξοργιστική ανωτερότητα του Ολυμπιακού
EVENTS