MENU

Δεν υπάρχεις...

Αν και ήταν γεννημένος στον Πειραιά, αγαπούσε τον Παναθηναϊκό. Όπως αποκάλυψε κάποτε σε συνέντευξή του, παρότι αγωνιζόταν στην εφηβική ομάδα του Ολυμπιακού, υποστήριζε τους «πράσινους». Ως ball boy στο στάδιο «Γ. Καραϊσκάκης», όταν διεξαγόταν ντέρμπι μεταξύ των «αιωνίων» αντιπάλων, πανηγύριζε τα γκολ του Τριφυλλιού χωρίς συστολές! Αργότερα η μοίρα τον έντυσε στα ερυθρόλευκα. Τίμησε τη φανέλα του μεγαλύτερου αντιπάλου του Παναθηναϊκού, μέχρι που χρίστηκε και αρχηγός του. Αναπόφευκτα, αγάπησε την ομάδα του Πειραιά και δέθηκε με τον κόσμο της, δίχως κανείς να μπορεί να τον ψέξει γι' αυτό. Άλλωστε, υπηρέτησε τον Ολυμπιακό παραπάνω από μία δεκαετία, αν προστεθούν τα χρόνια παρουσίας του στα τμήματα υποδομής του συλλόγου. 

Δεν υπάρχεις...

Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον, όμως. Και η μοίρα τού κλήρωσε να φορέσει ξανά τριφύλλι στην καρδιά, αυτήν τη φορά στην κυριολεξία. Ελαιοχρωματιστής γαρ, αποφάσισε στα 29 του χρόνια να αφήσει τις κόκκινες μπογιές, με τις οποίες είχε βάψει τις έως τότε ποδοσφαιρικές του εικόνες, και να χρωματίσει με πράσινα πινέλα τα καλύτερα που έρχονταν. Κι ένα ζεστό απόγευμα, στις 30 Ιουνίου 1981, από «λιμανίσιος» Πειραιώτης που ήταν, έγινε Αθηναίος «στεριανός».

Αργότερα φόρεσε και το περιβραχιόνιο του Παναθηναϊκού. Σε δύο από τα σπουδαιότερα ενσταντανέ της «πράσινης» ιστορίας, θα φωτογραφηθεί ως αρχηγός του Συλλόγου Μεγάλου στο Άνφιλντ, στο πλάι του αρχηγού της θρυλικής Λίβερπουλ των '80s, Φιλ Νιλ, ενώ θα παραλάβει και το Κύπελλο Ελλάδας στις 28 Μαΐου 1986 από την τότε Υπουργό Πολιτισμού και επίσης «πράσινη», Μελίνα Μερκούρη. 


Για την αγωνιστική του αξία τα πολλά λόγια είναι περιττά. Σπουδαίος στόπερ (έπαιξε και ως λίμπερο), 46 φορές διεθνής με την Εθνική Ελλάδας, με κατακτήσεις πρωταθλημάτων και Κυπέλλων Ελλάδας, ένας «καρυδάτος» winner. Στις 13 Ιανουαρίου, στη νίκη 3-2 του Παναθηναϊκού απέναντι στον Ολυμπιακό για το Κύπελλο Ελλάδας, αγωνίστηκε με σοβαρό τραυματισμό σχεδόν σε ολόκληρο το ματς. Στο ημίχρονο της αναμέτρησης έφτυνε -κυριολεκτικά- αίμα από το χτύπημα του Νίκου Βαμβακούλα. Μα δεν σκέφτηκε στιγμή να αποχωρήσει. Άλλωστε, μπορεί το στήθος του ήταν λαβωμένο, αλλά πάνω στη φανέλα του είχε το τριφύλλι.

Λίγους μήνες αργότερα θα πανηγύριζε στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας τον πρώτο του τίτλο με την πράσινη φανέλα -αν και στον τελικό φορούσε τα λευκά- απέναντι στην ανερχόμενη Λάρισα (1-0 με γκολ του Γρηγόρη Χαραλαμπίδη).Την περίοδο 1983-84 συνέθεσε ένα εξαιρετικό αμυντικό δίδυμο με τον πολύπειρο Άνθιμο Καψή. Η ζεύξη αυτή, εκτός από το νταμπλ, απέφερε ένα μοναδικό, ασύλληπτο ρεκόρ: μόλις 14 γκολ παθητικό στο πρωτάθλημα (σε 30 παιχνίδια) και μηδέν γκολ (!) σε 11 αγώνες Κυπέλλου! Καμία ομάδα στην ιστορία της Α' Εθνικής δεν έχει δεχτεί τόσο λίγα τέρματα σε μία αγωνιστική περίοδο. Ο Παναθηναϊκός του Γιάτσεκ Γκμοχ έβλεπε την εστία του να παραβιάζεται κατά μέσο όρο μία φορά κάθε τρία ματς...

Αρκετά χρόνια αργότερα θα καθίσει και στον πάγκο του Τριφυλλιού, κάνοντας σπουδαία δουλειά και κατακτώντας το πρωτάθλημα Ελλάδας την περίοδο 1999-00 με ρεκόρ νικών. Ναι, δεν γράψαμε κάτι λάθος. Αυτή είναι η κανονική πραγματικότητα, όχι η εναλλακτική, η κίβδηλη η «παραγκίσια», που κατέγραψε τον Ολυμπιακό ως τροπαιούχο της χρονιάς, την ίδια ώρα που στις ψηφοφορίες των ποδοσφαιρανθρώπων και στη συνείδηση των φιλάθλων, ο Παναθηναϊκός του Γιάννη Κυράστα ήταν παμψηφεί το πιο γοητευτικό σύνολο που πάτησε τα ελληνικά γήπεδα, αποσπώντας τα πιο «ζεστά» χειροκροτήματα ακόμα και των οπαδών του ΠΑΟΚ, όταν οι «πράσινοι» ξεδίπλωσαν τις αρετές τους στο χορτάρι της Τούμπας (1-3).

Δεν υπάρχεις...

«Προσωπικά εμένα θα μου επιτρέψετε... να μεν μπορεί να χαρώ, αλλά αν σκεφτώ αυτά τα οποία έγιναν το πρωί στην Αμερική, πιστεύω ότι το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι ο Θεός να αναπαύσει τις ψυχές των ανθρώπων αυτών και να μην ξανασυμβεί στην ανθρωπότητα άλλο τέτοιο χτύπημα». Το ημερολόγιο έγραφε 11 Σεπτεμβρίου 2001, όταν, ανήμερα του τρομοκρατικού χτυπήματος στους Δίδυμους Πύργους, ο Παναθηναϊκός του Γιάννη, στη δεύτερη και τελευταία θητεία του πια στον αθηναϊκό πάγκο, άλωνε το Άουφ Σάλκε Αρίνα με τέρματα των Άγγελου Μπασινά και Γκόραν Βλάοβιτς, με τον Αλέξη Σπυρόπουλο να δίνει ρεσιτάλ περιγραφής. Σατανική σύμπτωση: το μοναδικό γκολ του Γιάννη Κυράστα με την πράσινη φανέλα επιτεύχθηκε την ίδια ακριβώς ημερομηνία: 11 Σεπτεμβρίου 1983, στην Κρήτη, απέναντι στον ΟΦΗ. Το σκορ, ίδιο και τότε: 0-2...

Την Πρωταπριλιά του 2004, ο Γιάννης Κυράστας άφησε την τελευταία του πνοή. Δεν ήταν ψέμα, δυστυχώς. Ήταν η μοίρα... Άλλοτε δηλώνει ερωτευμένη μαζί σου κι άλλοτε σου φέρεται σαν πόρνη, αλλά πάντοτε εκείνη ορίζει για σένα. Την αποφράδα εκείνη ημέρα, η μοίρα σφάλισε για πάντα τα παντζούρια της ζωής του Γιάννη, αφήνοντάς του μόνο ένα παράθυρο ανοιχτό, στην Ευρωκλινική όπου νοσηλευόταν, για να ακούει το γλυκό τραγούδι των οπαδών του Παναθηναϊκού παραδίπλα, στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας.

Δεν πρόλαβε να δει τον Παναθηναϊκό να κατακτάει αυτό που του στέρησαν λίγα χρόνια νωρίτερα: το νταμπλ. Ούτε την Εθνική Ελλάδας -της οποίας ο βασικός κορμός ήταν «πράσινος»- πρόλαβε να θαυμάσει, όταν κατακτούσε το πρωτάθλημα Ευρώπης στα γήπεδα της Πορτογαλίας. Άτιμη μοίρα....

Δεν υπάρχεις κι είσαι εδώ...

«Τώρα που τελειώνω την καριέρα μου, νιώθω περισσότερο Παναθηναϊκός απ' ό,τι Ολυμπιακός», δήλωσε κάποτε.

Για κάθε Νικοπολίδη ή για κάθε Σπανούλη στη ζωή, πάντα θα υπάρχει ως αντίβαρο ένας Γιάννης Κυράστας. Άλλωστε, σημασία δεν έχει τι ομάδα γεννιέσαι ή τι ομάδα γίνεσαι σε οποιαδήποτε φάση της ζωής σου. Σημασία έχει τι ομάδα πεθαίνεις. 

Μας λείπεις πολύ, Γιάννη. Και να ξέρεις ότι «δεν θα πεθάνουμε γι΄αυτούς τους αλήτες. Όχι, δεν θα πεθάνουμε. Θα πολεμήσουμε»...

SDNA Google news
ΜΑΘΕΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ - ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Πράσινο, κόκκινο, πράσινο. Ή αλλιώς, Γιάννης Κυράστας...
EVENTS