MENU

Ο τρόπος με τον οποίο απόλεσε ο Παναθηναϊκός τη νίκη την Τρίπολη απέναντι στον τοπικό Αστέρα, έχοντας το ματς στο 0-2 μέχρι το 83’ και δεχόμενος το γκολ της ισοφάρισης στο 97’ από τον αντίπαλο τερματοφύλακα, είναι απ’ αυτούς που συμβαίνουν συνδυαστικά μία φορά στα είκοσι χρόνια. 

Τα πάντα μπορούν να συμβούν στο ποδόσφαιρο, προφανώς, αλλά ειδικότερα στο συγκεκριμένο ματς χρειάστηκε προηγουμένως ο Παναθηναϊκός να βάλει τα χεράκια του και να βγάλει μόνος του τα μάτια του.  

Η ευκαιρία που χάθηκε ήταν τεράστια και αρκεί να αναλογιστεί κανείς ότι σε περίπτωση που το τριφύλλι δεν αυτοκτονούσε στην Τρίπολη θα κρατούσε για πρώτη φορά φέτος την ευρωπαϊκή του τύχη στα χέρια του. 
Η ομάδα θα βρίσκονταν στην τέταρτη θέση μαζί με την ΑΕΚ και το ευρωπαϊκό εισιτήριο θα εξαρτιόταν αποκλειστικά από τα δικά της αποτελέσματα όσον αφορά τα πλέι οφ, με μοναδική εκκρεμότητα την εξέλιξη στον θεσμό του Κυπέλλου. 

Από τη στιγμή που κλότσησε την καρδάρα με το γάλα στο φινάλε, ξαναβρέθηκε μοιραία με την πλάτη στον τοίχο. 
Το ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ είναι και πάλι, όπως στην αυλαία της κανονικής περιόδου του πρωταθλήματος, υπαρξιακού χαρακτήρα. Ζωής ή θανάτου. 

Ποτέ των ποτών δεν κρίθηκαν τα πλέι οφ την πρώτη αγωνιστική, ακόμα έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας, εννέα ολόκληρους αγώνες, αλλά είναι σαφές ότι οι συνθήκες για την επίτευξη του στόχου δυσκόλεψαν περαιτέρω με το συγκεκριμένο αποτέλεσμα, ειδικότερα δε με τη ψυχρολουσία και τον τρόπο που ήρθε η συγκεκριμένη ισοπαλία.

 Διότι μέχρι το 75’ ο Παναθηναϊκός είχε καλή εικόνα και τον απόλυτο έλεγχο του ματς, παρότι ήταν λίγοι οι παίκτες που βρέθηκαν σε καλή μέρα. 

Εφτανε και περίσσευε η προσωπικότητα και η ποιότητα του Φεντερίκο Μακέντα (απορίας άξιον πώς αυτός ο παίκτης ήταν παραγκωνισμένος και δεν υπολογιζόταν μέχρι πρότινος, για να σηκώνεις τα χέρια ψηλά από αγανάκτηση), αλλά και το αριστερό πόδι ακριβείας του Χουάνκαρ. Από το 75’ και μετά υπήρξε «έγκλημα και τιμωρία». 

Επί της ουσίας συνέβησαν τρία βασικά πράγματα που έπαιξαν καταλυτικό τρόπο στο να φύγει το τρίποντο μέσα από την αγκαλιά των πράσινων. 

Το πρώτο ήταν η λανθασμένη νοοτροπία των ποδοσφαιριστών μετά το 0-2 και ειδικά μετά το 75'. Δεν νοείται να χάνεις τη συγκέντρωσή σου και να μην... τρως τη μπάλα στα τελευταία λεπτά, να μην τρέχεις διπλά και τριπλά όταν είσαι τόσο κοντά σε μία τόσο σημαντική νίκη. Σε τέτοιου είδους ματς που στραβώνουν από το πουθενά, θέλει άντερα και προσωπικότητα. 

Το δεύτερο ήταν ότι οι παίκτες που μπήκαν στο ματς ως αλλαγή από τον Μπόλονι, ήταν εκτός κλίματος. Αλλού για αλλού. Αντί για ηρεμία, καθαρό μυαλό και φρέσκα πόδια, επέτειναν τον πανικό και οι χώροι που έβρισκε ο αντίπαλος έμοιαζαν ακόμη μεγαλύτεροι απ’ ό,τι πριν μπουν στο ματς. Οξύμωρο αλλά πραγματικό. 

Το τρίτο ήταν ότι η ομάδα χρειαζόταν νωρίτερα φρεσκάρισμα (ειδικά) στο νευραλγικό χώρο του άξονα της μεσαίας γραμμής. Ο Νιάς δεν ήταν σε καλή μέρα αλλά 6άρι δεν υπήρχε άλλο στον πάγκο, ο Αγιούμπ ήταν δεδομένο ότι θα κουραστεί σχετικά νωρίς με δεδομένη την αγωνιστική του απραξία και ο Αλεξανδρόπουλος έπαιζε σφίγγοντας τα δόντια και με μπαταρισμένο το γόνατο.

Εχοντας συγκεκριμένες επιλογές στον πάγκο (Μαουρίσιο, Κουρμπέλη και Σανκαρέ εκτός), οι λύσεις περιορίζονται αισθητά και ειδικά για αυτόν τον λόγο δεν έχει λογική να μην μπαίνει καθόλου στο ματς ο Μπουζούκης. 

Πρώτη αλλαγή στο κέντρο ο Ενγκμπακοτό με τον Βιγιαφάνιες, που δεν είχε πιάσει υψηλά στάνταρ απόδοσης, να μετατοπίζεται στον άξονα.

Δεύτερη αλλαγή ο άπειρος Αθανασακόπουλος, που ταξίδεψε μόνος του στην Τρίπολη και μπήκε την τελευταία στιγμή στην αποστολή. Ο Μπουζούκης, πουθενά. Οξύμορο, αν μη τι άλλο. 

Φρεσκάρισμα φαινόταν ότι ήθελε και η δεξιά πλευρά, απ’ όπου προήλθαν και τα δύο γκολ του Αστέρα. Οι Μολό και Χατζηγιοβάνης είχαν εμφανίσει σημάδια κόπωσης από το 75’ και ο Σάντσες μπήκε στο ματς στο 95’. Πολύ αργότερα απ’ ό,τι έδειχνε το ματς. 

Η διαχείριση των αγώνων στη διάρκειά τους φαίνεται να είναι ένα θέμα για τον Ρουμάνο προπονητή, αλλά το ζητούμενο για τον Παναθηναϊκό είναι να αντιδράσει όπως πρέπει ως ομάδα και να φανεί, κατ’ αρχάς, ανταγωνιστικός στα επικείμενα ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ, τον Ολυμπιακό και την ΑΕΚ όπως συνέβη άλλωστε στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος. Με την ελπίδα ότι θα επιστρέψει ο Βέλεθ μετά τη διακοπή και ίσως προλάβει τουλάχιστον ένας εκ των Σανκαρέ-Μαουρίσιο.   

*Πολλά πράγματα μπορούν να δικαιολογηθούν σ’ έναν επαγγελματία αθλητή από τη στιγμή που οι παλμοί του φτάνουν κοντά στους 200 όταν αγωνίζεται. Δεν γίνεται εντούτοις να δικαιολογούνται όλες οι αντιδράσεις. 
Στην περίπτωση του Νίκου Παπαδόπουλου, οι απειλές για «σφαλιάρες» στον συνάδελφό του Διούδη με τον οποίο έχει υπάρξει και «δωμάτιο» σε άλλη ομάδα, καθώς επίσης και τα απαράδεκτα μπινελίκια που έπιασε η κάμερα να ξεστομίζει μετά το γκολ της ισοφάρισης που σημείωσε, ξεπερνούν κατά πολύ τα όρια της ανεκτικότητας. 
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο συγκεκριμένος αθλητής εμφανίζεται ανίκανος να διαχειριστεί και να συγκρατήσει τα όποια συναισθήματά του. Και ειδικότερα απέναντι στον Παναθηναϊκό δίνει την εντύπωση ότι διακατέχεται από απύθμενο κόμπλεξ. 
Τέτοιες συμπεριφορές λειτουργούν ως αντιπαράδειγμα για κάθε νέο και ταυτόχρονα μπορεί να προκαλέσουν ακραίες αντιδράσεις, ανάλογου τύπου με τις δικές του, οι οποίες ενδέχεται να τον φέρουν σε πολύ δύσκολη θέση. 
Ας το κρατήσει αυτό στο πίσω μέρος του μυαλού του, μπας και διορθώσει τους απαράδεκτους παρορμητισμούς του, μήπως και εμπεδώσει κάποια στιγμή στον αθλητικό του βίο ότι οι πράξεις ενός ποδοσφαιριστή δεν γίνονται σε ιδιωτικό χώρο, αλλά εκτίθενται σε δημόσια θέα και τον εκθέτουν ανεπανόρθωτα. 

SDNA Google news
ΜΑΘΕΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ - ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Με την πλάτη στον τοίχο ξανά...
EVENTS