MENU

Ένα γκολ του Μπα καθάρισε όπως φαίνεται για τον Ολυμπιακό τη φετινή μπουγάδα. Σε αυτό το σημείο θα αφήσω τη φαντασία του αναγνώστη να επιλέξει το λογοπαίγνιο της αρεσκείας του με το όνομα του Σενεγαλέζου στόπερ, ώστε να βάλει τον δικό του τίτλο στο κείμενο, καθότι δεν τα έχω πολύ καλά με τα κλισέ.

Αφού το βγάλαμε και αυτό από τη μέση, ας σημειώσουμε ότι ο Ολυμπιακός πήγε στην Τούμπα για δύο αποτελέσματα- έκανε πιθανότατα το χειρότερό του φετινό ματς και αυτό ακριβώς είναι που δημιουργεί ένα άλλο ποδοσφαιρικό κλισέ. Το οποίο ωστόσο βρίσκει σταθερά εφαρμογή ανά τα χρόνια -εξ ου και έγινε κλισέ: όταν κάνεις τόσο κακό ματς και δεν χάνεις στην έδρα του -με κάθε σεβασμό στον Άρη- μεγάλου σου αντιπάλου για τον τίτλο, ο οποίος παίζει το απόλυτο ματς ζωής ή θανάτου ως προς τις ελπίδες του για τον τίτλο, τότε απλά δεν γίνεται πια να τον χάσεις. Θεωρητικά δρόμος ακόμη υπάρχει, ματς δύσκολα υπάρχουν, δύσκολο πρόγραμμα με πολλά ματς επίσης υπάρχει, όμως από την άλλη υπάρχει και μια ομάδα που ξέρει τί πρέπει να κάνει, πότε να το κάνει και πώς να το κάνει.

Στο καλό του διάστημα στο ματς ο Ολυμπιακός δεν πήρε τίποτα, όμως αντίθετα δεν άφησε και τον ΠΑΟΚ να πάρει κάτι. Παρά τα πολλά ατομικά λάθη, παρά τις πολλές χαμένες μάχες στον αέρα, παρά την κακή λειτουργία της άμυνας στα στημένα -κάτι που για ομάδα τριών ετών πια, δεν επιτρέπεται- τακτικά οι «ερυθρόλευκοι» δεν ήταν κακοί. Σύμφωνοι, ούτε ο ΠΑΟΚ ήταν κακός -κάθε άλλο- και για αυτό αντίστοιχα δεν δημιούργησε παρά ελάχιστα πράγματα ο Ολυμπιακός στην επίθεσή του. Από την άλλη βέβαια, οι καθαρές φάσεις του ΠΑΟΚ -πλην του 1-0- δεν είναι πάνω από 3-4, παρά τις 18 τελικές. Στο ίδιο διάστημα, ο Ολυμπιακός έχει να αντιπαρατάξει μια τριπλή ευκαιρία για το 0-1 νωρίς νωρίς, όταν προφανώς και θα άλλαζε όλο το ματς, τα δύο απευθείας φάουλ που «βγάζει» ο Πασχαλάκης και φυσικά το γκολ του Μπα. Σε γενικές γραμμές, με την κατοχή μπάλας στο πρώτο ημίχρονο σταθερά για τον Ολυμπιακό στο 60% δεν προκύπτει από κάπου τόσο ξεκάθαρη υπεροχή των γηπεδούχων. 

Ο ΠΑΟΚ έκανε ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να κάνει σε ένα ματς που έπαιζε τη «ζωή» του στη φετινή σεζόν, απέναντι σε έναν Ολυμπιακό που δεν του βγήκαν παρά ελάχιστα πράγματα δημιουργικά τόσο σε ατομικό όσο και ομαδικό επίπεδο, έναν Ολυμπιακό που πιθανότατα τα έμπλεξε περισσότερο στο κεφάλι του με το ότι του αρκούσε και η ισοπαλία και τελικά το μόνο που κατάφερε είναι απλά να δει προσωρινά τη διαφορά του από τον Άρη στο -1. Νομίζω πως οι εντυπώσεις πάνε στην πλευρά της ομάδας του Γκαρσία μονάχα χάρη στην τελευταία γεύση που άφησε το ματς. Αν δεν υπήρχε το τρομερό σουτ του Τζόλη στο δοκάρι στο 90φεύγα, τώρα θα μιλούσαμε για ένα 100% σβηστό και κυνικό αποτέλεσμα του Ολυμπιακού στο δρόμο προς το back to back. Βεβαίως, όχι ότι αλλάζει και κάτι, ακόμη και 10 δοκάρια να είχε ο ΠΑΟΚ. Θυμίζω άλλωστε ότι ο ίδιος πήρε πρωτάθλημα χάρη σε εκείνο το 0-1 στο Καραϊσκάκη με 0 ευκαιρίες και 23 τελικές για τους Πειραιώτες. 

Εν κατακλείδι, το γεγονός ότι από το συγκεκριμένο ντέρμπι ο ΠΑΟΚ δεν παίρνει τίποτα -γιατί η ισοπαλία πρακτικά τίποτα δεν του προσφέρει στην οικονομία της μάχης του τίτλου- σε ένα ματς που έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε να κάνει, περισσότερο να τον προβληματίζει θα πρέπει, αντί να μένει ικανοποιημένος όπως δήλωσε και ο προπονητής του στο τέλος. Αν του Γκαρσία του φτάνει ότι «έδειξε ότι είναι στο ίδιο επίπεδο με τον Ολυμπιακό», σε όλους τους υπόλοιπους εννοείται πως περισσεύει... 

Βεβαίως, αν είσαι όντως στο ίδιο επίπεδο, φαίνεται σε βάθος χρόνου και όχι σε ένα 90λεπτο και με δεδομένο ότι ακολουθεί και η ρεβάνς του Καραϊσκάκη αλλά και ουκ ολίγα ντέρμπι και για τους δύο, θα αποδειχθεί σύντομα. Καταλαβαίνω ότι το μισό παιχνίδι δεν παίζεται στο γήπεδο πια για τον Δικέφαλο του Βορρά -γιατί εκεί έχει πολλά θέματα ακόμη να λύσει πριν ξαναφτάσει να διεκδικεί τίτλο- αλλά στις εντυπώσεις. Το πρόβλημα είναι ότι οι εντυπώσεις ούτε βαθμούς σου δίνουν, ούτε σε βοηθούν να δεις τα «θέματά» σου. Στην καλύτερη να σου κερδίσουν λίγο χρόνο. ΟΚ, κι αυτό κατανοητό είναι -δεν προσπαθώ να υποτιμήσω τον Γκαρσία. Αντιθέτως, ο Ουρουγουανός έκανε και αυτός το καλύτερό του φετινό ματς. Όταν λέμε ο ΠΑΟΚ έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε, αυτό περιλαμβάνει και το «παιχνίδι» από τον πάγκο.

Το πρόβλημα που προσπαθώ να σημειώσω -τουλάχιστον απ' όσα εγώ βλέπω- είναι ότι ο Γκαρσία από την πρώτη στιγμή που αναλαμβάνει, ασχολείται και αναλώνεται πάρα πολύ και με όλα τα γύρω-γύρω, αντί να κρατά και το δικό του μυαλό καθαρό με το μοναδικό πράγμα που χρειάζεται αυτή την εποχή η ομάδα του: το ποδόσφαιρο. Την ουσία. Και η ουσία, ακόμη και σε αυτό το ντέρμπι που για πολύ ώρα ο καλύτερος «ερυθρόλευκος» ήταν ο Ρέαμπτσιουκ που μόλις... προσγειώθηκε, έμεινε στην ομάδα του Μαρτίνς. 

Από τη στιγμή που η συγκεκριμένη ομάδα βρίσκει την ουσία του αποτελέσματος και στην κακή της μέρα, από τη στιγμή που έχει πλέον την εμπειρία να διαχειριστεί καταστάσεις και δυσκολίες, έχει τις λύσεις και την ποιότητα να ανταποκριθεί στο βαρύ πρόγραμμα και τον πρωταθλητισμό σε τριπλό μέτωπο, έχει την άνεση της βαθμολογικής διαφοράς και την ψυχολογία υπέρ της, βλέπει κανείς αυτή τη δεδομένη στιγμή πώς γίνεται -ρεαλιστικά- να αφήσει οποιονδήποτε να ξαναμπεί στην μάχη του τίτλου;

<όνομα Σενεγαλέζου στόπερ>

Random λογοπαίγνιο με «Μπα»
EVENTS