MENU

Έπρεπε να κοιτάξεις το ημερολόγιο για να σιγουρευτείς ότι έχουμε 2021 και όχι 1973 ή 1981 ή 1987 ή 1990. Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία ένιωθαν ότι είχαν παραισθήσεις, déjà vu, ένιωθαν ότι αυτό το ματς κάπου το είχαν ξαναδεί. Ο Ολυμπιακός για 45 λεπτά στην επανάληψη (και κάτι ψιλά μαζί με τις καθυστερήσεις) δεν μπορούσε να αλλάξει δεύτερη μπαλιά, ήταν εγκλωβισμένος στο δικό του μισό, δεν μπορούσε να προσεγγίσει καν την μεσαία γραμμή. 

Όπως τότε στην περίφημη 23ετία από το 1969 ως το 1992, όταν το ντέρμπι της Τούμπας ήταν το πιο σίγουρο στάνταρ στο Προ-Πο. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο, μία περίεργη ενέργεια έκανε τους παίκτες του ΠΑΟΚ να τρώνε σίδερα και αυτούς με τα ερυθρόλευκα να χάνουν από τα αποδυτήρια.

Για ένα πολύ συγκεκριμένο μεσημέρι ή βράδυ στην σεζόν δεν είχε σημασία η φόρμα, η ποιότητα, τα μπάτζετ, οι τραυματισμοί, η βαθμολογία, η διαιτησία, το κίνητρο. Ακόμα και σε εποχές που ο ΠΑΟΚ ήταν 10 και 20 βαθμούς πίσω στην βαθμολογία, έμπαινε μέσα και… τέντωνε τον Ολυμπιακό. Τον έφτανε στα όρια του. Τον έκανε να εμφανίζεται, όπως σε κανένα άλλο γήπεδο, απέναντι σε οποιονδήποτε αντίπαλο.

Τότε όμως, το έκανε και με την βοήθεια του κόσμου του. Αυτή τη φορά έπαιζε μπροστά σε βουβά ασπρόμαυρα καρεκλάκια, αυτή τη φορά ήταν ακόμα πιο δύσκολο. Κι όμως, (τουλάχιστον) για ένα ημίχρονο οι παίκτες του Πάμπλο Γκαρσία γύρισαν το χρόνο πίσω σε εποχές που ο Ολυμπιακός έφευγε με την ισοπαλία με την Τούμπα και άνοιγε σαμπάνιες στο ταξίδι της επιστροφής. 

Αυτή τη φορά οι σαμπάνιες έχουν και λόγο να ανοιχτούν. Η ομάδα του Πέδρο Μαρτίνς έσωσε -in extremis- το φετινό της αήττητο, διατήρησε το +10 από τον Δικέφαλο, έφυγε σχεδόν ατσαλάκωτη από ένα γήπεδο στο οποίο «έφαγε» ντιρέκτ, κροσέ και άπερκατ και βρέθηκε ουκ ολίγες φορές στα σχοινιά στα πρόθυρα του νοκ-άουτ. 

Ο πόντος αυτός -κακά τα ψέματα- ισοδυναμεί με μισό πρωτάθλημα, αν ο Ολυμπιακός δεν χάνει ακόμα και στο κακό του βράδυ, ίσως να μην χάσει πουθενά, αλλά οι ερυθρόλευκοι δεν είναι ο μόνος κερδισμένος της ημέρας.

Τα ντέρμπι θέλουν ψυχή, πάθος, ποιότητα, μα πάνω από όλα θέλουν (πνευματική) ισορροπία. Η ταυτόχρονη χρησιμοποίηση του Φορτούνη και του Βαλμπουενά έκανε τον Ολυμπιακό ποιοτικό στο χορτάρι, αλλά soft στις μονομαχίες και ελλειμματικό στις εναέριες μάχες. Οι ερυθρόλευκοι είχαν τουπέ, αυτό τον αέρα υπεροχής που δημιουργεί το +10 και η αίσθηση του άτρωτου. Απέναντι τους βρήκαν μια ομάδα που είχε παίκτες με μάτι που γυάλιζε. Ο ΠΑΟΚ «έδειρε» (στο όριο το επιτρεπτού και του νόμιμου) περισσότερο από ποτέ. «Λερώθηκε» στο γήπεδο, «μάτωσε», είχε πείσμα, οργάνωση, θυμό. Είχε πράγματα να αποδείξει.

Για 45 λεπτά κοιτούσε με δέος τον αντίπαλο του να απλώνει δαντελένια το παιχνίδι του, αλλά στην επανάληψη μπήκε σαν κομάντο που ήθελε να «φάει» τον αντίπαλο του. Δεν ήταν όμορφο, δεν είχε πολλή χάρη, αλλά αυτές οι γωνίες έκοβαν σαν ακίδες. 

Ο ΠΑΟΚ που υστερεί αθλητικά από τον αντίπαλο του, τον έτρεξε για τα καλά στο γήπεδο. 

Ο ΠΑΟΚ που υστερεί σε κορμιά από τον αντίπαλο του έβγαλε φάσεις κάθε φορά που σήκωνε την μπάλα από το χορτάρι. 

Ο ΠΑΟΚ που μπήκε στο γήπεδο με την λογική να μην χάσει, κατάλαβε ότι αυτόν τον αντίπαλο «τον έχει». Αρκεί να τον βγάλει από την confort zone του. Η πραγματική διαφορά των δύο ομάδων δεν είναι 10 πόντοι. Το γήπεδο το έδειξε ξεκάθαρα αυτό.

Αν ο Ολυμπιακός πίστευε ότι ο φετινός ΠΑΟΚ είναι του χεριού του, καλείται να ανακαλέσει. Αν ο ΠΑΟΚ πίστευε ότι ο φετινός Ολυμπιακός είναι άτρωτος και πολύ μακριά του, καλείται να την δει αλλιώς την φάση. 

Ο Κρμέντσικ μπήκε και ζόριζε το δίδυμο Σεμέντο και Μπα που πέρσι «κατάπιναν» όλους τους φορ του Δικέφαλου. Ο Ουάρντα μπήκε και ζάλισε τους αντιπάλους του, δίνοντας οντότητα σε μία απάτητη ζώνη φέτος για τον ΠΑΟΚ. Ο Ίνγκασον και ο Κρέσπο δημιούργησαν για πρώτη φορά ένα τόσο συμπαγές αμυντικό δίδυμο που δεν έδωσε τίποτα πουθενά.  Για πρώτη φορά ο Δικέφαλος έπαιξε τόσο ψηλά τον μεγάλο του αντίπαλο, δίχως να φάει φάση. 

Όλες οι ισοπαλίες δίνουν έναν πόντο, αλλά υπάρχουν κάποιες που είναι σαν ήττες (αυτή του Αλκαζάρ) και κάποιες που είναι σαν νίκες, όπως η σημερινή. Αρκεί να ξέρεις να την αποκωδικοποιήσεις σωστά και να χτίσεις πάνω τους.

Οι δυο τους θα τα ξαναπούν πολύ σύντομα. Εκεί θα φανεί αν όλο αυτό ήταν ένα πυροτέχνημα της μιας βραδιάς ή αν η απόσταση ανάμεσα στους δύο είναι πολύ μικρότερη από ότι μαρτυρά ο βαθμολογικός πίνακας…

Σαμπάνιες για μια ισοπαλία
EVENTS