MENU

Ανάμεσα στις πιο τρελές και παλαβές παραδόσεις της κοινωνίας του πλανήτη ΑΕΚ δεν υπάρχει πιο χαρακτηριστική: ο λόγος για τη συστηματική διχογνωμία γύρω από πρόσωπα που έγραψαν ιστορία. Εκείνοι που αγαπάνε και εκείνοι που μισούν δίχως όρια τον Ντούσαν Μπάγεβιτς (η «μητέρα» όλων των διχογνωμιών), οι ντεμικοί και οι αντι-ντεμικοί, οι μελισσανιδικοί και οι αντι-μελισσανιδικοί, οι συμπαθούντες της Original και οι ορκισμένοι πολέμιοί της και εσχάτως, οι φίλοι και οι εχθροί του Μανόλο Χιμένεθ. Ο Ισπανός που ήρθε για πρώτη φορά στην Ελλάδα ένα φθινόπωρο του 2010, σωματικά έφυγε τρεις φορές και άλλες τόσες ξαναγύρισε αλλά, συναισθηματικά ήταν πάντα εδώ, αγάπησε και αγαπήθηκε με πρωτόγνωρους όρους και πλέον, ετοιμάζεται για ένα ακόμα ντεμπούτο στον πάγκο της (ε, δεν υπάρχει αμφιβολία) αγαπημένης του ομάδας. Και σαν (ήδη) ιστορική φιγούρα του πλανήτη ΑΕΚ, η διχογνωμία που προκαλεί η παρουσία του στην Ένωση, υποβόσκει πριν καν ανακοινωθεί και επισήμως.

Η ιστορία της σχέσης του με την ΑΕΚ υπήρξε τόσο επαναλαμβανόμενη που μοιάζει με κατάρα. Σε καμία από τις τρεις προηγούμενες φυγές του δεν θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί πως άξιζε να απομακρυνθεί. Το εντελώς αντίθετο: η πόρτα της επιστροφής έμενε πάντα ανοιχτή διότι οι φυγές του δεν διακατεχόντουσαν από καμία λογική. Ο Μανόλο ανέλαβε την ΑΕΚ σε τρεις δύσκολες στιγμές της και ισάριθμες φορές την παρέδωσε σε αισθητά καλύτερη μοίρα, τις δυο εξ΄ αυτών μάλιστα και ως κάτοχο τίτλου. Και κάθε επιστροφή του έμοιαζε με ένα διόρθωμα της ιστορίας, με μια ευκαιρία να έρθει στα ίσια μια παραφωνία που έλαβε χώρα εντελώς ανορθολογικά. Φυσικά, δεν είναι για όλους ακριβώς έτσι. Είπαμε: τι σόι ιστορική φιγούρα του πλανήτη ΑΕΚ θα ήταν αν δεν προκαλούσε διχογνωμίες.

Το βασικό επιχείρημα όσων δεν γουστάρουν την παρουσία του στην ΑΕΚ είναι πως πρόκειται για έναν προπονητή εξαιρετικά συντηρητικό, οριακά αντι-ποδοσφαιρικό. Πρόκειται φυσικά περί μεγάλης απλοποίησης: ο Χιμένεθ δεν παρέλαβε ποτέ την ΑΕΚ σε ιδανικές συνθήκες. Στο πρόσφατο διπλό πέρασμά του είχε την δύσκολη αποστολή να πρέπει να διαχειριστεί ένα ρόστερ δίχως ιδιαίτερο βάθος, ένα ρόστερ που έπρεπε να υπερτονιστούν τα θετικά του στοιχεία και να καμουφλαριστούν όλες οι αδυναμίες του. Αυτή την αποστολή φυσικά την είχαν όλοι ανεξαιρέτως οι προπονητές που πέρασαν από την ΑΕΚ τα τελευταία χρόνια (του Καρέρα συμπεριλαμβανομένου, ο οποίος αν και διέθετε ένα ρόστερ υπερπλήρες επιθετικά, είχε να αντιμετωπίσει μεγάλα κατασκευαστικά κενά σε ανασταλτικό επίπεδο - και απέτυχε παταγωδώς). Κανείς δεν τα κατάφερε ωστόσο με την αποτελεσματικότητα του Χιμένεθ.

Ο ισχυρισμός πως ο Χιμένεθ υπήρξε ένας αδικαιολόγητα αμυντικογενής προπονητής είναι απλοϊκή από δυο σκοπιές. Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο και ειδικότερα, στο σύγχρονο ελληνικό ποδόσφαιρο που οι ομάδες «χτίζονται» και δεν «αγοράζονται» (κάτι που δεν ισχύει μόνο για την ΑΕΚ αλλά και για τον Ολυμπιακό και τον ΠΑΟΚ), η λογική πως ένας προπονητής θα επιχειρήσει να στήσει μια ομάδα γύρω από την προσωπική του φιλοσοφία και όχι με γνώμονα τις αντικειμενικές συνθήκες είναι η συνταγή της αποτυχίας. Γι' αυτό απέτυχε ο Ουζουνίδης στην ΑΕΚ, αυτός ήταν ο λόγος που η ομάδα υπέστη το φιάσκο Καρντόζο: όχι τόσο διορατικά άλλωστε αλλά απλά με βάση την κοινή λογική, αυτό εδώ το μπλογκ είχε προβλέψει κατά την προηγούμενη φυγή Χιμένεθ πως αυτή η χιλιοπειπωμένη αλλαγή φιλοσοφίας που υποτίθεται θα έφερνε ο Καρντόζο θα φάει τα μούτρα της, ακριβώς λόγω έλλειψης συναίσθησης της πραγματικότητας.

Αλλά ακόμα και έτσι, υπήρξαν παιχνίδια που η ΑΕΚ έπαιξε μεγάλο ποδόσφαιρο με τον Χιμένεθ στον πάγκο: το 3-0 επί της Μπριζ (το ματς που υπήρξε αναμφισβήτητο turning point της σύγχρονης ιστορίας της), η μπαλάρα στο Κίεβο κόντρα στην Ντιναμό, οι ανατροπές κόντρα στον Ολυμπιακό. Η ΑΕΚ του Χιμένεθ ήταν αυτό που διαφήμισε ο Καρέρα κατά την έλευσή του αλλά δεν πέτυχε να στήσει ποτέ: μια «ομάδα-χαμαιλέοντας». Ο Χιμένεθ υπήρξε μάστορας σε αυτό το κομμάτι. Το εσωτερικό δέσιμο των αποδυτηρίων δε και το κλίμα ομοψυχίας ανάμεσα στους παίκτες που χαρακτήρισε την δική του ΑΕΚ δεν προήλθαν επειδή ο Ισπανός είναι καλός ψυχολόγος ή επειδή στις ομιλίες του ντουρώνει καλύτερα τους παίκτες, αυτά είναι παραμύθια για μικρά παιδιά και για άμπαλους. Η τακτική ευλυγισία της ΑΕΚ του Χιμένεθ που όμοια της ελάχιστες σύγχρονες ελληνικές ομάδες είχαν (και έχουν...) και η ανυπέρβλητη φυσική κατάσταση είναι που παράγουν την καλή ψυχολογία και την ομοψυχία. Τα αποδυτήρια είναι πάντα αγαπημένα και παθιασμένα όταν ξέρουν πως η συλλογική λειτουργία και η προπονητική παρεμβατικότητα είναι εγγυημένες καταστάσεις. Όταν αυτά δεν ισχύουν ξεκινάει η γκρίνια...

Ο Χιμένεθ επιστρέφει για τέταρτη φορά στην ΑΕΚ. Αυτή η πραγματικότητα κάνει επιφυλακτικούς ακόμα και τους πιο άσπονδους φίλους του, η φράση «ξαναζεσταμένο φαγητό» έρχεται αυθόρμητα στα χείλη οπαδών που όχι απλά εκτίμησαν την δουλειά του αλλά επί των ημερών του «εκπαιδεύτηκαν» στο να ξαναβλέπουν μπάλα με τακτικούς όρους (πριν τον Χιμένεθ, θα έπρεπε να ταξιδεύσουμε σε εποχές Σάντος και Φερέρ για να ξαναβρούμε προπονητές που έμαθαν μπάλα στην κερκίδα της ΑΕΚ). Για τον Μανόλο ωστόσο η ΑΕΚ παραμένει μια μεγάλη ανεκμετάλλευτη ευκαιρία, ένα απωθημένο που προσομοιάζει τα χαρακτηριστικά του ερωτικού: ο Μανόλο αγαπάει την ΑΕΚ και ακριβώς επειδή την αγαπάει, αδιαφορεί για τα πικρόχολα σχόλια. Εκείνος την ξέρει και επειδή την ξέρει είναι πεπεισμένος πως μπορεί να της προσφέρει πολλά.

Το φετινό ρόστερ της ΑΕΚ διαφημίστηκε ως το πιο πλήρες της σύγχρονης εποχής της. Το αμυντικό καρναβάλι που παρουσίασε στα τελευταία ματς η ομάδα αμφισβήτησε αυτόν τον ισχυρισμό. Όμως ένα ψύχραιμο βλέμμα μπορεί να διαπιστώσει πως τα αμυντικά κενά δεν αναιρούν την ποιότητα από την μέση και μπροστά, καθώς και ότι η τελευταία δεν είναι ικανή για να καμουφλάρει τα στοιχεία που πρέπει να δουλευτούν τακτικά για να δέσει η ομάδα. Η πραγματικότητα πάντως συνοψίζεται στο εξής: από τα τέσσερα περάσματα του Χιμένεθ, αυτό το τελευταίο, αυτό που σύντομα θα ξεκινήσει, ορίζεται από τις καλύτερες συνθήκες που είχε συναντήσει ποτέ ο Ισπανός κατά την διάρκεια της ταραχώδους σχέσης του με την ΑΕΚ. Η συγκυρία διόρθωσε μια μεγάλη αδικία: το πιο ορθολογικά χτισμένο ρόστερ (αν θέλουμε να αποφύγουμε τα βαρύγδουπα περί πληρότητας) της ΑΕΚ τα τελευταία χρόνια ήταν κρίμα και άδικο να μην βρεθεί στα χέρια του ανθρώπου που έκανε πράγματα και θαύματα με πιο ατελή υλικά στο παρελθόν. Αν ο οργανισμός της ΑΕΚ διορθώσει την αχαριστία που παραδοσιακά τον διακατέχει απέναντι στον Ανδαλουσιάνο, εκείνος με σηκωμένα μανίκια μπορεί όχι απλά να μαζέψει τα ασυμμάζευτα αλλά -σε τελική ανάλυση- να μας παρουσιάσει επιτέλους αυτή την περίφημη ομάδα-χαμαιλέοντα που μας υποσχέθηκε ο Καρέρα αλλά δεν είδαμε ποτέ σε διάρκεια. Τις έχει περάσει αυτές τις εξετάσεις με επιτυχία άλλωστε στο παρελθόν ο Μανόλο.

     

SDNA Google news
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Αγαπάει και αδιαφορεί...
EVENTS