MENU

Εγωκεντρική ύπαρξη ο άνθρωπος. Χρησιμοποιεί τη μνήμη με επίκεντρο τον ίδιο, λειτουργεί και πράττει με άξονα τον εαυτό του. Θα πεθάνει ο Ντιέγκο Μαραντόνα και θα τον ζωγραφίσει για μια κουβέντα του στην Τούμπα ή με την ερυθρόλευκη φανέλα που φόρεσε για ένα απόγευμα, θα πεθάνει ο Πάπα Μπούμπα Ντιόπ και θα τον θυμηθεί για μια επέλαση μέσα από ένα καπνογόνο ή για έναν τσαμπουκά με τον Πάμπλο Γκαρσία. Ο Σενεγαλέζος μέσος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 42 ετών, οπότε τι σημασία έχει πώς τον θυμάται ο καθένας; Εκείνο που μετράει είναι ότι άφησε λόγους να τον θυμούνται και για έναν ποδοσφαιριστή η υστεροφημία είναι συχνά η μεγαλύτερη επιβράβευσή του. Μαζί με την περηφάνια της οικογένειάς του…

«Ναι, μου δείχνει συχνά το γκολ ο γιος μου. Είναι περήφανος για τον μπαμπά του και του αρέσει να κοκορεύεται γι’ αυτό. Όταν είναι με τους φίλους του, το δείχνει και λέει ο μπαμπάς έβαλε γκολ απέναντι στον Ζιντάν, στον Ανρί και σε όλους αυτούς». Ο μπαμπάς… Ο μπαμπάς έκανε περήφανο ένα κράτος, το οποίο από χθες το απόγευμα πενθεί. Γιατί ο μπαμπάς έφυγε από τη ζωή. Ο μπαμπάς έδινε μια άνιση μάχη…

Γνωρίζοντας τον εχθρό…

ALS. Αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση. Νόσος Σαρκό. Νόσος του Λου Γκέρινγκ. Νόσος Χόκινγκ. Νόσος Ντιόπ. Δεν υπάρχει θεραπεία. Δεν είναι γνωστά τα αίτια στο 95% των περιπτώσεων. Δεν υπάρχει διαφυγή. Υπάρχει μόνο θάνατος. Είναι μια εκφυλιστική διαταραχή του νευρικού συστήματος, η διάγνωση είναι εξαιρετικά δύσκολη και συνήθως βασίζεται στην δια την εις άτοπο επαγωγή κατόπιν εξετάσεων, ενώ μετά τα πρώτα συμπτώματα ο ασθενής έχει το πολύ ως πέντε χρόνια ζωής. Από δύο ως πέντε. Η κλεψύδρα γυρίσει ανάποδα και ξέρεις το χρόνο που σου απομένει να αποχαιρετήσεις φίλους. Να κάνεις όσα ονειρευόσουν. Να γεμίσεις εικόνες. Να ρουφήξεις ανθρώπους. Να ζήσεις. Όσο σου επιτρέψει και όπως σου επιτρέψει μια εκφυλιστική νόσος.

«Ήταν πάντα ο ήρεμος της οικογένειας. Μας συμβούλευε και ήταν δίπλα μας. Ένας ευγενικός άνθρωπος. Ειλικρινά, μερικές φορές η συστολή του και η ηρεμία του με προκαλούσαν. Ήταν τόσο εσωστρεφής. Αυτό ήθελε να είναι, έτσι ανατράφηκε από τους γονείς μας. Επέλεξε να αποσυρθεί με την οικογένειά του στο σπίτι του. Ολοκλήρωσε την αποστολή του. Έκανε όσα έπρεπε να κάνει. Μπορούμε μόνο να προσευχηθούμε τώρα για εκείνον».

Ο αδερφός του, μίλησε για να προλάβει την ανθρωποφαγία. Να μην ψάξει κανείς να μάθει πώς ήταν οι τελευταίες του ώρες, μέρες εβδομάδες ή μήνες. Ποιος θα ήθελε να δει τη «ντουλάπα», όπως ήταν το παρατσούκλι του, καθηλωμένη σε αναπηρικό καροτσάκι; Ποιος θα άντεχε να δει τον Ντιόπ που έκανε κούρσα μέσα από το καπνογόνο, διαλυμένο σωματικά; Ποιος θα μπορούσε να τον αποχαιρετήσει με μια διαφορετική εικόνα στο μυαλό του, από εκείνη του 2002; Το σπριντ, το γκολ, ο χορός στο σημαιάκι… Εκείνο το καλοκαίρι που όλοι γίναμε (και) Σενεγάλη, όπως κάποτε είχαμε γίνει (και) Καμερούν ή (και) Ακτή Ελεφαντοστού.

Ο αγαθός ήρωας!

Ήταν το πρώτο ματς στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002. Σε ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα Μουντιάλ όλων των εποχών, η κάτοχος του τίτλου Γαλλία αντιμετώπιζε τη Σενεγάλη. Οι κατακτητές τους υποταγμένους. «Εκείνο το γκολ είναι η καλύτερή μου ανάμνηση από το ποδόσφαιρο. Η Γαλλία μας είχε εποικίσει. Όλοι μας μιλούσαμε γαλλικά. Όλοι μας ονειρευόμασταν να πάμε εκεί μια μέρα. Οι περισσότεροι παίζαμε στο γαλλικό πρωτάθλημα. Τόσα πράγματα να το κάνουν ξεχωριστό. Ήταν πραγματικά ιστορική στιγμή».

Η Σενεγάλη βγήκε στην αντεπίθεση, ο Ελ Χάτζι Ντιούφ έκανε την προσπάθεια, έκανε τη σέντρα και ο Πάπα Μπουμπά Ντιόπ σκόραρε με διπλή προσπάθεια. Κάλεσε τους συμπαίκτες του στο κόρνερ. Έβγαλε τη φανέλα, την ακούμπησε προσεκτικά στο έδαφος και όλοι μαζί έστησαν ένα τρελό χορό. Αυτή είναι η κληρονομιά του. Έτσι τον αποχαιρετούν όλοι από χθες στη χώρα του. Ο πρόεδρος της χώρας, οι αρχηγοί των κομμάτων και ο δήμαρχος του Mermoz Sacré-Coeur, όπου μεγάλωσε: «Σε ευχαριστούμε GAINDE που μας έκανες να ονειρευτούμε τόσο πολύ. Το όνομά του θα είναι πάντα χαραγμένο δίπλα στους σπουδαιότερους θρύλους του ποδοσφαίρου».

Και είναι. Το γκολ του στη Σεούλ στις 31 Μαΐου του 2002 έχει μπει στις 100 καλύτερες στιγμές όλων των Παγκοσμίων Κυπέλλων, όπως και στα θαύματα των Μουντιάλ. Ο Πάπα Μπούμπα Ντιόπ βρέθηκε το 2002 να είναι υποψήφιος για τη Χρυσή Μπάλα και, μάλιστα, πήρε δύο ψήφους! «Πήρα την 21η θέση, με δύο ψήφους», θα πει γελώντας σε μια από τις λιγοστές συνεντεύξεις που έδωσε μετά την απόφασή του να αποσυρθεί από το ποδόσφαιρο. Στην ίδια συνέντευξη, όπως, σημειώνει ο δημοσιογράφος «σήμερα, αρνείται να μιλήσει για οτιδήποτε κάνει ο ίδιος επειδή «δεν είναι σημαντικό», αλλά δεν έχει αντίρρηση να μιλήσει για το Παγκόσμιο Κύπελλο, τη Σενεγάλη και τον Μανέ».

Η τελευταία ομάδα που αγωνίστηκε ήταν η Μπίρμιγχαμ το 2013. Ταξίδεψε στην Αμερική και δοκιμάστηκε στο Σακραμέντο, όπου ήθελε να κλείσει την καριέρα του, ωστόσο τα προβλήματα τραυματισμών δεν του επέτρεψαν να αγωνιστεί στο MLS. Ξεκίνησε να παίζει πέντε ετών, επειδή ο μεγάλος του αδερφός ο Λαμινέ, έπαιζε ποδόσφαιρο. Έφτασε στην Diaraf, έφτασε στην εθνική ομάδα και σιγά-σιγά το όνομά του έφτασε και στην Ευρώπη.

Ελβετία, όπου ζούσε σε ένα μικρό διαμέρισμα, τον έβαλαν επιθετικό και για να μιλήσει στους δικούς του έπρεπε να βρει τρόπο να πάει στο κέντρο, όπου είχε καρτοτηλέφωνα. Γαλλία, όπου – κατόπιν της προόδου του στην Ελβετία έπαιζε πια αμυντικός μέσος – εντυπωσιάστηκε από την τεχνική του πρωταθλήματος, αλλά χρειαζόταν μια μεγαλύτερη πρόκληση αθλητικά. Φούλαμ, όπου έχει μείνει αλησμόνητο το γκολ του με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και αν ήταν στο χέρι του δε θα είχε φύγει ποτέ. Πόρτσμουθ. ΑΕΚ! Στην ΑΕΚ του Αδαμίδη, όπως ειρωνικά χαρακτηριζόταν.

Στις 7 Αυγούστου του 2010 έφτασε στην Ελλάδα. Ήταν μεταγραφή αεροδρομίου και είχε υποδοχή αεροδρομίου. «Δεν περίμενα αυτήν την υποδοχή. Είμαι ενθουσιασμένος. Ήρθα για να δουλέψω στην Ελλάδα και όχι για πλάκα. Είναι στο χέρι μας να πετύχουμε στους στόχους μας: πρωτάθλημα, κύπελλο και καλή ευρωπαϊκή πορεία», θα πει στο αεροδρόμιο την ίδια μέρα που έμεινε γνωστή και για το ξύλο του Ντούσαν Μπάγεβιτς με τους οπαδούς της ΑΕΚ στην Καλλιθέα. Στην Ελλάδα θα παίξει συνολικά 37 παιχνίδια, θα πετύχει τέσσερα γκολ και θα δώσει δύο ασίστ.

Στις 27 Νοεμβρίου του 2010 ήταν η δεύτερη. Ήταν σαν μια απεικόνιση της ζωής του. Η φλόγα, η ένταση, το πάθος, η αποφασιστικότητα, η παρορμητικότητα, η αφοσίωση και τα χιλιάδες χρώματα...

Θα πέφτουν γύρω μας μικρά βεγγαλικά...
EVENTS