MENU

Τα παιδικά χρόνια λένε ότι είναι τα πιο σημαντικά, τα πιο κομβικά στη ζωή ενός ανθρώπου. Μας καθορίζουν. «Παίζουν μπάλα» για τη μετέπειτα στάση μας, τη φιλοσοφία μας, τη ματιά μας στα πράγματα. Είναι οι αναμνήσεις που θα μας συντροφεύουν για πάντα, που μας κάνουν να χαμογελάμε μόνοι μας χωρίς να ξέρει κανείς τίποτα, που τις βλέπουμε στα όνειρά μας, είναι η εφηβεία μας. Τα ωραιότερα χρόνια, που παλιότερα τα βλέπαμε ξανά στη βιντεοκασέτα, στις ξεθωριασμένες φωτογραφίες που τώρα έχουν γίνει instagram και λοιπά social media.

Αυτό είναι για τη γενιά μου ο θρύλος, Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα. Ο «πίμπε ντ’ όρο». Η πιο έντονη παιδική-εφηβική ανάμνηση από το ποδόσφαιρο, από ολάκερο το αθλητικό στερέωμα μαζί με τα ιερά τέρατα Τζόρνταν, Μάτζικ, Σένα και άλλους. Ο ποδοσφαιριστής-μέλος της άτυπης… Αγίας Τριάδας που συμπληρωνόταν από τον Πελέ και τον Κρόιφ.

Ο Ντιέγκο, όμως, αποδείχθηκε ο κορυφαίος των κορυφαίων.

Για πολλούς λόγους:

-         Πέτυχε το γκολ του αιώνα κόντρα στην Αγγλία, όταν πέρασε τη μισή ομάδα.

-         Είναι το «χέρι του Θεού».

-         Είναι αυτός που ντρίμπλαρε όλο το Βέλγιο και στο τέλος ο Πφαφ γύρισε να κοιτάξει τα δίχτυα του για να βρει πού είναι η μπάλα.

-         Είναι το επιθετικό δεκάρι που πήρε ΜΟΝΟΣ του ένα Μουντιάλ κατατροπώνοντας τη Γερμανία των Ρουμενίγκε, Φέλερ και άλλων αστέρων.

-         Είναι ο άνθρωπος που πήρε πίσω το «αίμα» μιας ολόκληρης χώρας για τον χαμένο πόλεμο των Φόκλαντς. Ο μοναδικός που νίκησε την παντοδύναμη τότε Θάτσερ.

-         Ο Θεός της Νάπολι, που για χάρη του το Σαν Πάολο θα μετονομαστεί σε Ντιέγκο Μαραντόνα.

-         Ο μοναδικός παίκτης που συγκρίθηκε με τον «βασιλιά» Πελέ.

Δεν ξέρω αν (σας) αρκούν τα παραπάνω ή τι άλλο θα έπρεπε να κάνει. Είναι γνωστό πως η Νάπολι ήταν ανύπαρκτη πριν και μετά τον Μαραντόνα. Είναι πασίγνωστο πώς έχασε το Μουντιάλ του 1990 από ένα πέναλτι που ποτέ δεν αποδείχθηκε αν ήταν καθαρό.

Αλλά όχι. Ο «Θεός» δεν απέκτησε την υπερφυσική του υπόσταση και διάσταση μόνο για τα… τυπικά.

Ο Μαραντόνα ήταν ο Ντιέγκο των λαών. Που το ποδόσφαιρο ήταν η διέξοδος από τη φτώχεια. Ήταν η «αλητεία» προσωποποιημένη, που για να σταματήσει τις επελάσεις του έπρεπε να βρίσκονται κάποιοι σαν τον «χασάπη του Μπιλμπάο», τον Γκοϊκοετσέα, που του έδωσε τα πόδια στο χέρι. Ήταν ο ανθρώπινος Θεός που δε μάσησε να κλάψει μπροστά σε όλη την υφήλιο όταν οι Γερμανοί του πήραν το Μουντιάλ του ’90.

Ναι, θαύμαζα από όσα είχα δει, διαβάσει και ακούσει την ασύγκριτη ποδοσφαιρική οξυδέρκεια του Πελέ, τρελαίνομαι που στα 17 του ήταν ηγέτης της Βραζιλίας, θεωρώ εφάμιλλο το «δε τον είδα, τον άκουσα» με το «χέρι του Θεού», αλλά η αλάνα στη μούρη του Ντιέγκο είναι η παιδική μου ανάμνηση.

Είναι το πρώτο Μουντιάλ του ’86 με τη μοναδική έγχρωμη τηλεόραση στο σπίτι. Το καλοκαιρινό ξενύχτι του πιτσιρικά που με πείσμα καταπολεμούσε τη διαφορά της ώρας από τη χώρα των Αζτέκων. Ο τέλειος ποδοσφαιρικός έρωτας. Ο Θεός των Θεών, Ντιέγκο Μαραντόνα.

ΥΓ. «Εφυγε» την ίδια μέρα, 25 Νοεμβρίου, που ο ποδοσφαιρικός κόσμος θρήνησε τον χαμό του Τζορτζ Μπεστ πριν από 15 χρόνια. Σκεφτείτε εκεί πάνω τι θα γίνεται.Ο Τζόρτζι με τις ποτάρες του, ο Γιόχαν με τις στοίβες από τα τσιγάρα του και ο Ντιέγκο με τις πουράκλες του.

ΥΓ2. Κι εμένα μου φάνηκε επιθετικό φάουλ στη φάση με τον Ντρέγκερ, φάση που αρχίζει η αντεπίθεση της Μάντσεστερ Σίτι για το 0-1.

Σας μιλάει οπαδός του Πελέ: ο Ντιέγκο ήταν «Θεός των Θεών»
EVENTS